Malupit na Ama

“PAKIUSAP, Gibson! Ipagawa mo na lang ang lahat sa akin. Lahat, Gibson huwag lang iyan. Huwag ang anak natin, nagmamakaawa ako, Gibson. 'Wag naman si Ariadne. Kung hindi mo siya kayang itratong anak mo, itrato mo naman siyang tao. Hindi hayop ang anak mo, Gibson para ipambayad sa mga taong pinagkakautangan mo.”

"Tumahimik ka, Amanda! Tumahimik ka! Ano ba ang karapatan mong hadlangan ang mga kagustuhan ko? Sino ka sa akala mo, ha? Anak ko si Ariadne kaya ako ang masusunod dito! At kahit maglupasay ka pa sa sarili mong luha at dugo, hindi mo na mababago ang desisyon ko!"

"Gibson, maawa ka sa anak mo. Menor de edad pa lamang siya at hindi pa niya magagawa ang bagay na hinihingi mong mangyari. Makonsensiya ka naman, Gibson. Matakot ka sa Diyos."

“Diyos? Kahit matakot ako sa kanya, hindi niyon mababago ang nakatakda. Kapag hindi ko ito ginawa, Amanda, mamamatay sila. Hindi mo ba nauunawaan iyon? Papatayin nila ang buong pamilya ko.”

Fresh, warm tears streamed relentlessly from my smarting hazel eyes, each drop blurring the world as pain burned behind my lids. I stood frozen just outside Mama’s bedroom door, my ear pressed close, listening—no, eavesdropping—on the familiar, heated argument between my parents.

Yes. Again.

Scenes like this had long stopped shocking me. They were as routine as breathing, as inevitable as the tide. It always happened whenever Gibson—my father—found his way back here to The Bahamas, as if fate itself had a cruel habit of leading him straight to our doorstep.

Anak ako sa labas. Bastarda sa madaling sabi. Si Gibson Evora ay isang dating Gobernador ng isang probinsya sa katimogang Luzon. Mayroon siyang legal na pamilya na sa internet ko pa lamang nakita. Si Mama ay anak ng dati nilang mayordoma at nadisgrasya niya dahil nga halang ang bituka niya.

Indeed, he never stop giving us financial support. That's all. Kailan man ay hindi ko naramdamang may Ama ako sa katauhan ng isang walang pusong nilalang na katulad niya. I'm not sure anymore if Mama and him are still keeping an forbidden affair between them as of today.

Ayon naman kay Mama ay noon pa niya pinakawalan ang ama ko kaya ito nag–OFW sa The Bahamas. Na wala na raw siyang nararamdaman para rito at si Gibson Evora lang ang nagpupumilit na isiksik ang sarili niya sa aming mag–ina.

We don't need him. We really don't and I freaking don't know what keeps him coming back to us kahit malayo na kami sa kanya. Umuuwi lang naman siya sa amin kapag may kailangan siya kay Mama, sa amin. Katulad na lamang ngayon.

At ito ang pinakanakakasindak na pabor na hinihingi niya sa akin.

"I repeat, you have no say about my decision, Amanda. I'm not asking for your opinion nor your permission so please, hold your peace and tell my daughter to come with me peacefully. Now!" Naroon ang imperious vibes sa timbre ni Gibson. He's a typical asshole. A heartless creature.

"No! Saktan mo na ko't lahat pero hindi ko ipapasama saiyo si Ariadne."

Ako ay mariing napapikit at kumuyom ang mga palad.

Rinig ko mula sa labas ang malakas na sampal. This cruel man should go straight to hell for all I fucking care. Doon siya nababagay.

And I heard my Mama’s helpless cry. That's my cue to push the door with all my strength, shooting my baleful for a father with a piercing look.

"Stop it, Gibson Evora. Stop hurting my mother. I'll come with you but you have to promise me that this is going to be the last time that we'll seeing each other. I want you out of our lives forever."

I thought he will be triumphant with what I remarked. Pero mayroong mga kakatwang emosyon ang hindi ko inaasahan na tumulay sa desperadong mga mata ni Gibson Evora.

Shameful guilt, remorse and apologies.

Apologies?

To hell with him. I wasn’t even sure if I had read his emotions right, and frankly, I didn’t care. Wala akong pakialam sa kung ano mang bumabagabag sa loob niya. All I wanted was to drive him out of our lives—completely, permanently. I hated him to the core. No… he made me hate him this much.

Oras na mawala na siya ng tuluyan sa buhay namin ni Mama, doon lang kami mamumuhay ng matiwasay. Kung ang natatanging daan para mapanatag kami ni Mama ay ang kagustuhan niyang pumasok ako sa recessed prostitution fortress na iyon, gagawin ko.

I am Ariadne Altavilla. My heart is forged from steel, unyielding and unbreakable, and in moments like this, I turn merciless—because I have to survive. Para sa katahimikan ng buhay ko, kailangan kong suungin ang matinik at mapanubok na kabanatang ito ng aking buhay.