LOGINSigurado si Leandro na babalik din agad si Amara dahil sa tuwing pinag-uusapan nila ang tungkol sa divorce ay palagi lang itong umaalis ng ilang sandali ngunit bumabalik din upang suyuin siya.
Kaya naniniwala siyang ganoon din ang mangyayari ngayon. Sa isip niya ay marahil emosyonal lang si Amara dahil sa pagkawala ng kanilang anak ngunit para kay Leandro, ang batang iyon ay isang aksidente lamang. Hindi niya kailanman ginusto ang pagbubuntis ni Amara, kaya wala siyang naramdamang lungkot ng malaman niyang nakunan ito. --- Kasama ng divorce agreement ang bank card na naglalaman ng 50 milion pessos bilang settlement. Tahimik itong kinuha ni Amara, kung noon pa niya pinirmahan ang mga papeles, matagal na sana siyang nakalaya. Sa halip ay inubos niya ang tatlong taon sa pag-asang balang araw ay mamahalin din siya ng asawa. Ngayon ay natauhan na siya dahil panahon na para piliin naman niya ang sarili. ……. Kinagabihan ay sumakay siya ng taxi papunta sa condominium na iniwan sa kanya ng kanyang tiyuhin bago ito tuluyang manirahan sa ibang bansa. Hindi niya inakalang balang araw ay magagamit niya ito, malinis ang buong unit dahil ipinapalinis na niya ito kaninang hapon. Tahimik niyang ipinasok ang maleta at pinagmasdan ang malawak ngunit bakanteng sala. Kung noon ay natatakot siyang mamuhay nang mag-isa ngunit ngayon ay mas gusto na niyang mapag-isa kesa muling makasama si Leandro. Alas-sais ng umaga nang magising siya dahil sa tunog ng alarm. "Gumawa ng almusal para kay Leandro." Iyon ang note ng alarm na siya ang may gawa, ilang segundo siyang nakatitig sa screen bago tuluyang burahin ang alarm dahil hindi na niya kailangang gumising ng mas maaga para magluto. Muli siyang humiga at mahimbing na natulog. --- Samantala, alas-otso nang magising si Leandro. Masakit ang ulo niya dahil sa hangover sa pag-inom kagabi, natigilan siya ng mapansin niyang may isang baso ng maligamgam na tubig sa tabi ng kama. Napangiti siya ng may mapagtanto, ang akala niya ay bumalik na si Amara. Pagkababa niya sa dining area, agad niyang hinanap ang asawa. "Nasaan si Amara?" malamig niyang tanong sa kasambahay. Lumabas si Aling Rosa mula sa kusina. "Magandang umaga po, sir. Ako po ang naghanda ng almusal dahil sinabi po ni ma'am kagabi na hindi na siya uuwi kaya pinapunta niya ako ng maaga ngayon." Nagkunot-noo si Leandro at napabaling sa mesa ang tingin niya, isang simpleng almusal lamang ang nakahain—tinapay, itlog, gatas at keso. Malayong-malayo iyon sa mga masasarap na pagkaing araw-araw na inihahanda ni Amara. "Ito lang ba ang hinanda mong agahan ko?" malamig niyang tanong. Napayuko si Aling Rosa sa takot na mapagalitan. "Pasensya na po, si ma'am po kasi ang laging nagluluto kaya hindi ko alam ang gusto ninyo." "Bakit hindi mo siya tinawagan?" May diing tanong ni Leandro. "Sinubukan ko po, pero hindi na siya sumasagot." Nakayukong sagot ng kasambahay. Tahimik na napakuyom ang kamao ni Leandro. Gayunpaman, kampante at sigurado pa rin siyang babalik din si Amara kagaya ng dati. Sa inis ay iniwan niya ang almusal at umalis ng bahay. --- Sa kabilang banda ay mahimbing namang nakatulog si Amara at inabot ito ng tanghali. Pagkagising niya ay umorder na lamang siya ng pagkain. Habang kumakain ay nagbabasa siya ng mga balita tungkol sa technology. Nakita niyang marami sa dati niyang mga kaklase ang naging successful na sa kani-kanilang trabaho ngunit wala siyang makitang balita tungkol sa dati niyang professor. Naalala niya kung gaano siya nito sinuportahan noon at kung gaano ito naniwalang malayo ang mararating niya ngunit tinalikuran niya ang sariling pangarap ng piliin niyang maging asawa ni Leandro. Napabuntong-hininga siya bago kinuha ang cellphone, tinawagan niya ang matalik na kaibigan na si Angela. "Angela, pwede ba tayong magkita?" Bungad niya ng sagutin nito ang tawag. "Sampung beses mo na akong niyayang lumabas pero ni minsan hindi mo ako sinipot. Sigurado ka bang seryoso ka ngayon?" Napayuko si Amara, alam niyang siya ang nagkulang. Matapos siyang ikasal, unti-unti niyang pinabayaan ang mga kaibigan at ang sariling pangarap. Huminga siya ng malalim bago nagsalita. "Hiwalay na kami ni Leandro." Ilang segundo ang lumipas bago muling nagsalita si Angela. "Saan at anong oras?" --- Matapos asikasuhin ang mga papeles ng kanilang divorce ay dumiretso na si Amara sa coffee shop na napagkasunduan nilang pagkikitaan ng kaibigan. Umorder siya ng kape at tahimik itong hinigop ngunit bigla siyang natigilan at nanigas ang buong katawan ng makita ang taong hindi niya inaakalang muling makikita pa. Hindi niya akalaing wala pang isang araw matapos ang kanilang paghihiwalay ay muling magsasalubong ang kanilang landas ni Leandro. ...... Hindi lang si Amara ang natigilan. Pagpasok ni Leandro sa coffee shop, agad ding nagtama ang kanilang mga mata. Bahagya siyang nagulat nang makitang kalmado lang ang dating asawa. Wala itong bakas ng pag-iyak o pagsusumamo na inaasahan niya. Tahimik lang na ibinaba ni Amara ang tasa ng kape at saka umiwas ng tingin. Wala siyang balak kausapin ito. Para sa kanya, tapos na ang lahat. Samantala, hindi inaasahan ni Leandro na makikita niya agad si Amara. Akala niya ay gaya ng dati, ilang oras lang itong magtatampo bago kusang babalik sa bahay. Ngunit iba ang nakikita niya ngayon. Hindi na siya hinabol ni Amara. Hindi rin ito nagpakita ng anumang senyales na gusto pa siyang kausapin. Hindi niya maipaliwanag kung bakit bigla siyang nakaramdam ng kakaibang inis.Matapos ang unang malaking pagsubok na hinarap ni Liam bilang bagong lider ng Lumi-X at Amara AI Foundation, mas lalo niyang naunawaan na ang pagiging tagapagmana ay hindi tungkol sa pagtanggap ng isang posisyon.Ito ay tungkol sa pagpapatunay na kaya niyang pangalagaan ang tiwalang ibinigay sa kanya.Hindi naging madali ang mga sumunod na buwan.Maraming mata ang nakatingin sa bawat desisyon niya.May mga taong umaasang magtatagumpay siya dahil anak siya nina Lucien at Amara.May ilan din namang naghihintay na magkamali siya upang patunayang hindi siya karapat-dapat.Ngunit sa halip na ma-pressure, ginawa ni Liam ang itinuro sa kanya ng kanyang mga magulang.Nakinig siya.Natutong humingi ng payo.At higit sa lahat, hindi niya nakalimutan ang dahilan kung bakit siya nagsimula.---Isang umaga ay pumunta si Liam sa lumang laboratoryo ng Lumi-X.Ilang taon na rin mula nang huling gamitin ang lugar na iyon.Ngunit para sa kanya, iyon ang pinakaimportanteng bahagi ng buong kumpanya.Doon
Hindi naging madali ang pagpapatuloy ng isang malaking pamana.Alam iyon ni Liam mula pa noong unang araw na humawak siya ng mas malaking responsibilidad sa loob ng Amara AI Foundation at Lumi-X.Para sa ibang tao, maaaring tingnan nila iyon bilang isang pribilehiyo.Anak siya nina Lucien at Amara.Lumaki siya sa isang pamilyang kilala sa negosyo at teknolohiya.Ngunit para kay Liam, mas malaking hamon iyon.Dahil ayaw niyang maging matagumpay lamang dahil sa kanyang apelyido.Gusto niyang patunayan na kaya niyang tumayo gamit ang sarili niyang kakayahan.Isang umaga, habang nasa opisina siya, nakatanggap siya ng balita mula sa research department.May isang malaking kumpanya mula sa ibang bansa ang nag-alok ng partnership.Ngunit may kondisyon.Gusto nilang baguhin ang ilang prinsipyo ng foundation.Nais nilang gawing eksklusibo ang ilang teknolohiya at limitahan ang access ng mga estudyanteng dati nilang tinutulungan.Tahimik na binasa ni Liam ang proposal.Alam niyang malaking opor
Ilang taon pa ang lumipas.Ang pangalan ng Amara AI Foundation ay patuloy na lumawak hindi lamang sa bansa kundi pati sa iba't ibang bahagi ng mundo.Ngunit sa kabila ng malaking pagbabago, nanatiling pareho ang pinahahalagahan ng pamilya Monteverde.Ang pagtutulungan.Ang pagmamahal.At ang paniniwalang ang kaalaman ay dapat ibinabahagi sa iba.Sa loob ng bagong gusali ng foundation ay abala ang mga empleyado at scholars.Mas marami na ang mga laboratoryo.Mas marami na rin ang mga kabataang binibigyan ng pagkakataon.Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, may isang taong unti-unting naghahanda para ipagpatuloy ang kanilang nasimulan.Si Liam.Dalawampung taon na ang lumipas mula nang unang hawakan ni Lucien ang maliit na kamay ng kanyang anak sa ospital.Ngayon, ang batang minsang tumatakbo sa loob ng campus ay isa nang binatang nakasuot ng simpleng polo habang nakatayo sa harap ng mga bagong scholars.Hindi niya hinangad ang posisyon dahil sa pangalan ng kanyang pamilya.Pinili niya iyo
Makalipas ang sampung taon mula nang itatag ang Amara AI Foundation, muling napuno ng mga tao ang malawak na campus.Hindi lamang mga scholars ang dumalo.Naroon ang mga dating iskolar na ngayon ay mayroon nang kani-kaniyang propesyon.May mga engineer, doktor, guro, programmer, researchers at negosyante.May ilan pang dumating kasama ang sarili nilang pamilya.Sa bawat sulok ng campus ay makikita ang mga larawan ng foundation mula sa unang taon nito.May litrato ng maliit na inuupahang opisina.May larawan ng unang limampung scholars.May mga retrato nina Lucien at Amara habang sila mismo ang nagtuturo sa unang batch.Napapangiti ang bawat dumaraan.Hindi sila makapaniwalang ganoon kalayo ang narating ng lahat.Sa isang gilid ng hardin ay tahimik na naglalakad sina Lucien at Amara.Kasunod nila ang sampung taong gulang na si Liam na abala sa pakikipagkuwentuhan sa mga batang scholars.Ngumiti si Amara."Ang bilis ng panahon."Tumango si Lucien."Parang kailan lang...""...ikaw ang un
Lumipas ang limang taon na parang isang kisapmata.Marami nang nagbago.Ang maliit na Amara AI Foundation na minsang nagsimula sa iilang iskolar ay isa na ngayong kinikilalang institusyon sa buong bansa.Libo-libong kabataan mula sa iba't ibang probinsya ang nabigyan ng pagkakataong makapag-aral.Marami sa mga unang scholars ang nakapagtapos na ng kolehiyo.Ang iba ay naging engineers.May mga scientist.May software developers.May mga guro ring bumalik sa sarili nilang komunidad upang ipasa ang kanilang natutuhan sa susunod na henerasyon.Samantala, ang Lumi-X Research Center ay isa na sa pinakamalalaking AI research institutions sa Asya.Ngunit sa kabila ng lahat ng tagumpay na iyon, nanatiling simple ang pamumuhay nina Lucien at Amara.Isang Sabado ng umaga ay naglalakad silang mag-anak sa loob ng foundation campus.Sa pagitan nila ay masayang tumatakbo ang limang taong gulang na si Liam.May hawak itong maliit na robot na siya mismo ang gumawa sa tulong ng mga mentor sa foundatio
Mabilis na lumipas ang mga buwan.Lalong naging maingat si Lucien sa pag-aalaga kay Amara.Hindi na niya ito hinahayaang magbuhat ng mabibigat na gamit.Kapag may meeting si Amara sa research center, sinisiguro niyang hindi ito magtatagal.At kahit gaano siya kaabala, hindi niya pinalalampas ang bawat prenatal checkup.Sa bawat ultrasound ay mas lalo silang nasasabik.Hanggang sa dumating ang araw na matagal nilang hinihintay.Madaling-araw iyon.Tahimik ang buong bahay nang biglang magising si Amara.Napahawak siya sa tiyan.Napapikit siya nang maramdaman ang paninikip.Huminga siya nang malalim.Makalipas ang ilang minuto ay muling sumakit.Napatingin siya sa orasan.Alas-tres pa lamang.Marahan niyang tinapik ang balikat ni Lucien."Lucien."Agad itong nagising."Bakit?"Mahina niyang tanong habang hinihimas pa ang mga mata.Napangiwi si Amara."Parang...""...oras na."Biglang nawala ang antok ni Lucien."Ano?""Teka.""Contraction ba?"Tumango si Amara."Parang ganun."Hindi na s







