CHAPTER 3

Samantala pagpasok ni Leandro sa coffee shop ay agad siyang naging sentro ng atensyon. Nakasuot siya ng mamahaling itim na suit na lalong nagpatingkad sa kanyang matangkad at gwapong pustura. Maraming customer ang palihim na napapatingin sa kanya.

Kasama niya ang isang lalaking nasa edad trenta na may maamong mukha na agad nakilala ni Amara si Dr. Adrian Cortez, isang kilalang propesor sa larangan ng Computer Science. Nabasa na niya noon sa isang technology forum na isa ito sa mga nangungunang magagaling tungkol sa artificial intelligence. Kasunod nila ang assistant at kaibigan ni Leandro na si Xavier, na may dalang ilang dokumento.

Napayuko si Amara, ayaw na ayaw niyang magkita sila ni Leandro, lalo na pagkatapos ng nangyari kahapon. Ngunit kung aalis siya ngayon mas lalo lamang siyang mapapansin.

Huminga siya nang malalim at nagdasal na sana ay hindi siya makita nito ngunit kabaligtaran ang nangyari, nagtagpo ang kanilang mga mata.

Sandali lamang siyang tiningnan ni Leandro bago walang emosyon na umiwas ng tingin, na para bang isa lamang siyang stanger na hindi nito kilala.

"Sa VIP room po tayo, professor," sabi ni Xavier.

Akala ni Amara ay tuloy-tuloy na silang aalis ngunit biglang nagsalita ang propesor. "Leandro, kilala mo ba ang babaeng iyon?" tanong nito habang nakatingin kay Amara. "Napansin kong pareho ninyo siyang tinignan."

Malamig na boses ang naging sagot ni Leandro. "Kasambahay lang namin siya kaya huwag mo ng pansinin."

Bahagyang natigilan ang propesor, hindi niya iyon naitanong dahil sa kung ano ang relasyon ng dalawa kundi dahil pamilyar ang mukha ng babae. Parang nakita na niya ito noon sa laboratory ng kanilang university.

Imposible dahil isa iyon sa pinakasikat at magaling na unibersidad sa bansa. Ang mga nakakapag-tapos roon ay hindi nauuwi sa pagiging kasambahay. Higit pa roon, ang estudyanteng naaalala niya ay isang mayroong pambihirang katalinuhan. Hanggang ngayon ay hinahanap pa rin niya ito dahil malaking tulong sana sa on-going nilang project.

Ngunit ilang taon na ng bigla itong nawala, napabuntong-hininga ang professor. "Marahil ay nagkamali lang ako."

Hindi na muling nilingon ni Leandro si Amara at tuluyan nang pumasok sa VIP room.

Dumaan ang kirot sa mga mata ni Amara sa narinig, bigla niyang naalala ang sinabi noon ng kaibigan ni Leandro na si Marco matapos matikman ang kanyang luto. "Kapag nag-asawa ako ay gusto ko ng babaeng ganito kasarap magluto."

Ngunit walang pakialam na sumagot noon si Leandro. "Maghanap ka na lang ng chef."

Napapikit si Amara, kung noon ay hindi niya pinapansin ang mga salitang iyon dahil masyado siyang bulag sa paghingi ng atensyon nito at ngayon niya lamang lubusang naunawaan ang ibig sabihin ng dating asawa.

Tatlong taon niyang ibinigay ang lahat ngunit sa mata ng kanyang asawa ay isa lamang siyang kusinera at kasambahay. Napakasakit tanggapin ang katotohanang iyon para sa kanya.

Ilang sandali pa ay may kumatok sa kanyang mesa, pagtingala niya ay nakita niya si Xavier.

"Ano pa ang ginagawa mo rito?" malamig nitong tanong. "Hindi ba sinabi na ni Leandro na huwag na ninyo siyang sundan o alamin kung nasaan siya?"

Mukhang binalikan pa siya nito para sabihin ang inutos ni Leandro. "Nandito ka ba dahil bumalik na si Samantha at ayaw mo siyang lumapit kay Leandro?" tanong nito. "Kung ganoon, mas mabuting tanggapin mo na lang ang katotohanan na hindi na kailanman mo mapapalitan ang lugar niya sa puso ni Leandro dahil si Samantha ay nagtapos ng doctorate at ngayon ay bahagi na ng research team ni Professor Adrian. Magkaiba ang mundong ginagalawan ninyong dalawa."

Dati ay tahimik lamang si Amara sa tuwing binabastos siya ng assistant at kaibigan ni Leandro, ngunit hindi na ngayon sa halip ay malamig siyang ngumiti. "Kung talagang sinusundan ko siya, bakit pa ako maghihintay rito? Mas madali sana kung dikitan ko na lang siya buong araw? Hindi ba iyan ang gusto mong palabasin?"

Natigilan si Xavier, hindi nito inaasahang sasagot si Amara. Akala niya ay epekto lamang ito ng pagkawala ng anak nito.

Maya-maya ay bumalik ang seryosong ekspresyon nito. "Hindi ka gustong makita ni Leandro kaya mas mabuti pang umalis ka na lang, nandito ako bilang kaibigan ni Leandro hindi bilang assistant niya.”

Tumayo si Amara at taas noo itong tinignan. "Wala kang karapatang utusan ako at lalong paalisin ako." Sandali siyang tumitig kay Xavier bago nagsalita. "Hiwalay na kami ni Leandro kaya wala na kayong kinalaman sa buhay ko." Pagkasabi niyon ay tahimik siyang umalis.

Napailing lamang si Xavier, hindi siya naniwala sa sinabi nito dahil ilang beses ng nagbanta si Amara ng hiwalayan, ngunit palagi rin itong bumabalik at sigurado siyang ganoon pa rin ang mangyayari ngayon, dahil hindi man lang nito inaalis ang singsing sa kanyang daliri.

Ang hindi nila alam ay tuluyan nang nagpasya si Amara, mula sa coffee shop ay dumiretso siya sa isang tindahan ng alahas. Naroon na ang matalik niyang kaibigan na si Angela. Tahimik na inalis ng empleyado ang wedding ring sa daliri ni Amara gamit ang espesyal na kagamitan, dahil sa mga gamot na matagal niyang ininom ay bahagyang tumaba ang kanyang daliri dahilan para hindi na niya iyon maalis nang mag-isa.

Pagkatapos putulin ang singsing ay sinabi ng empleyado ang halaga nito. "Dahil maliit lang na diamond at platinum na ginamit ay ito lang po ang maibibigay naming halaga."

Napangiti si Angela sa sinabi ng empleyado. "Ibebenta mo talaga ang wedding ring mo? Mukhang seryoso ka na talaga ngayon."

Tahimik na tiningnan ni Amara ang putol na singsing, tatlong taon niyang pinanghawakan ang pag-asang mamahalin din siya balang araw ngunit ngayon, alam niyang tapos na ang lahat. Panahon na para tuluyan niyang pakawalan ang nakaraan at simulang buuin muli ang sarili niyang buhay.