CHAPTER 4

Tahimik niyang pinagmasdan ang maputlang marka sa kaniyang palasingsingan, ang bakas ng singsing na hindi pa agad mawawala.

"Ang pangit tignan ng markang ito," mahina niyang sabi. "Mas mabuti kung mawala na agad ito.”

Nang marinig iyon ni Angela ay agad niyang naunawaan na seryoso na talaga si Amara sa pagkakataong ito.

"Hindi ko man masasabing isandaang porsiyento akong naniniwala," sabi niya habang nakangisi, "pero mas maayos ang desisyon mo ngayon kaysa dati. Hindi ko lang talaga mapigilang asarin ka."

Hindi na nagpaliwanag si Amara sa halup ay inalok na lang niya ito. "Halika na, libre ko ang pagkain."

Hindi gumalaw si Angela, itinaas lang nito ang isang kilay at tumingin sa kanya. "Mahal ang oras ko, sabihin mo muna kung bakit mo ako pinuntahan bukod sa tinawagan mo ako nung nakaraan, titignan ko kung sulit bang samahan kitang kumain."

Napahinto si Amara bago napabuntong hininga. "Gusto kong ipagpatuloy ang research paper na iniwan ko noon. Kailangan kong gamitin ang laboratory mo para makakuha ng bagong data."

Mabilis na nagbabago ang industriya kaya kailangan niyang baguhin ang halos buong nilalaman ng dating research. Hindi niya iyon masabi sa telepono dahil alam niyang tiyak na mapapagalitan siya ng kaibigan.

"Totoo ba iyang naririnig ko?" nagtatakang tanong ni Angela. "Bakit bigla na lang nagbago ng isip mo?"

"Seryoso ako sa desisyon ko,” sagot ni Amara.

Matagal siyang tinitigan ni Angela, alam nitong kahit tatlong taon nang wala si Amara sa larangan ng ganitong gawain ay isa pa rin ito sa pinakamahuhusay na taong nakilala niya.

Ang proyektong kasalukuyang ipinagmamalaki ng isang sikat na professor ay mga problemang nalutas na ni Amara tatlong taon na ang nakalipas.

Si Amara rin ang nag-iisang lumikha ng Lugi-X language model, isang technology na maraming laboratory ang hindi kayang tapatan.

Isa siyang henyo ngunit ang henyong iyon ay isinantabi ang sariling pangarap para lamang sa pag-ibig. Iniwan niya ang kinabukasan niya upang maging asawa at asikasuhin ang lalaking minahal niya nang buong puso.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin iyon maintindihan ni Angela. "Matagal kang nawala sa industriya," sabi nito. "May halaga pa ba ang research mo?"

"Babaguhin ko ang ilang parts at kapag nakabalik na ang professor ko, hihingi ako ng payo tungkol sa dapat ko pang gawin. Kapag pumasa, ipagpapatuloy ko."

"Matagal pa bago siya makabalik," sagot ni Angela. "Abala pa siya sa mga bagong projects.”

"Maghihintay ako." Determinadong sagot ni Amara. Ngayon ay wala na siyang dahilan para magmadali, hindi na siya umaasang mamahalin pa siya ni Leandro at napakarami niyang oras para unti-unting buuin muli ang sarili.

Napabuntong-hiningang muli si Angela. "Sige na nga sasamahan na kita sa pagkain." Napangiti si Amara, alam naman niyang hindi siya nito matitiis.

---

Sa kabilang banda namimili si Marco kasama ang bago niyang nobya nang bigla niyang makita ang isang pamilyar na tao, bago pa niya ito malapitan ay nakaalis na ito.

Pumasok siya sa isang jewelry store habang namimili ang nobya niya. Doon niya nalaman sa saleslady na ibinenta ni Amara ang wedding ring nito.

Nanlaki ang mga mata niya sa nalaman. "Sinungaling talaga si Leandro ang sabi nito ay nagkabalikan na sila," bulong niya.

Kung bumalik na nga si Amara para suyuin ang asawa, bakit nito ibinebenta ang singsing?

Kinagabihan ay agad niyang niyaya ang barkada para uminom at hindi nagtagal ay dumating din si Leandro.

Pagkakita pa lang niya dito ay malakas na boses na siyang nagtanong. "Ano bang nangyari? Bakit biglang ibinenta ni Amara ang wedding ring niya?"

Natahimik si Leandro sa narinig, hindi niya inaasahang gagawin ‘yon ni Amara. "Malamang nagpapapansin lang iyon," kalmadong sagot niya. "Para mapansin ko at pabalikin.” Sigurado siyang nagtatampo lang si Amara.

Tumawa ang mga kaibigan nila. "Ganyan naman talaga si Amara mula pa dati."

"Pero walang epekto iyan kay Leandro. Ni minsan nga halos hindi niya isinusuot ang wedding ring nila." Naiiling na sabi ni Marco bago napakamot sa ulo. "Well isinusuot naman niya kapag nasa harap ni Don Alfonso."

Malamig siyang tiningnan ni Leandro dahilan para bawiin niya ang sinabi. "Hindi nga niya isinusuot kahit kailan!"

Saka lamang nawala ang pagkairita sa mukha ni Leandro matapos niya itong bawiin.

Maya-maya ay muling nagtanong si Marco.

"Nakita ko ring pumasok si Amara sa ibang jewelry store. Baka bibili siya ng bagong couple rings, isusuot mo ba kung sakali?"

Hindi na sumagot si Leandro, dahil abala na ito sa pagte-text habang bahagyang lumambot ang ekspresyon ng mukha nito.

Nang sumilip si Marco sa screen, nakita niyang si Samantha ang ka-chat nito bago pinatay ang screen nang makitang nakatingin siya.

"Nandito ba talaga ako para lang sa walang kuwentang usapan?" malamig na tanong ni Leandro.

Napailing na lang si Marco, mukhang kahit isang buwan pang hindi umuwi si Amara, wala talagang pakialam ang kaibigan niya.

Naalala niya tuloy ang kaarawan ni Amara isang buwan na ang nakalipas. Lasing noon si Leandro habang kasama nila. Bandang ala-una na ng madaling-araw nang tumawag si Amara at si Marco ang nakasagot.

"Busy pa rin ba siya?" mahinang tanong ni Amara sa kanya. "Tapos na ang birthday ko pero hindi pa rin siya dumarating.”

Humingi lamang siya ng paumanhin at tahimik na tinanggap ni Amara na nakalimutan ng asawa ang espesyal na araw nito at hindi ito nagreklamo man kang sa halip ay sinabi lang nitong alagaan nilang mabuti si Leandro.

Noon pa man, naisip na ni Marco na sobra talagang magmahal si Amara.

---

Madaling-araw na ng makauwi si Leandro. Pagpasok niya sa sala ay awtomatiko niyang sinulyapan ang sofa ngunit walang tao.

Pag-akyat niya sa ikalawang palapag ay madilim pa rin ang silid na dating ginagamit ni Amara, dalawang araw na itong hindi umuuwi. Wala siyang naging reaksiyon at dumiretso lamang sa master bedroom.

Kinabukasan, naghanda na ang kasambahay ng masaganang almusal at tahimik namang umupo si Leandro sa hapag.

Masarap ang pagkain pero hindi iyon katulad ng laging niluluto ni Amara. Hindi niya namalayang dalawang araw pa lang ay hinahanap na ng panlasa niya ang mga almusal na inihahanda nito.

Bigla niyang tinanong ang kasambahay. "Tumawag ba siya?"

Nagulat ang kasambahay sa biglang tanong niya. "P-po?"

"Kinumusta man lang ba niya ang bahay?" Paglilinaw ni Leandro.

Mabilis namang umiling ang kasambahay. "Wala po siyang ni isang tawag."

Mas lalo pang kumunot ang noo ni Leandro. "Kahit isang beses ba ay wala talaga?” ang huling tanong niya’y halos pabulong na lang.