Chapter 4

Zania Kathlynanne POV

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras para lumingon o tumingin pabalik sa kwartong naging saksi sa lahat ng sakit at pagmamalupit na dinanas ko. Hinayaan ko na lang ang sarili kong hilahin ni Damian palayo, hawak-hawak niya ang kamay ko nang mahigpit—hindi parang dinadala lang ako, kundi parang ipinagmamalaki niya sa bawat hakbang namin palabas ng bahay na ito.

Sa bawat yabag namin, naririnig ko pa ang pagmumura at pagsigaw ni Lance mula sa loob ng kwarto, parang batang inalisan ng laruan. Pero hindi na ako natinag. Wala na akong naramdaman na awa o takot para sa kanya. Ang lahat ng takot ko noon ay napalitan na ng katiyakan: wala na siyang kapangyarihan sa akin. Ang lahat ng karapatan niya—bilang asawa, bilang lalaki, bilang tao—ay binawi na ng lalaking ngayon ay kasama ko.

Paglabas namin ng pinto, nakita ko ang isang itim at mamahaling sasakyan na nakahanda na. Nakaparada ito sa harapan, nakabukas na ang pinto sa likuran, at parang naghihintay lang sa amin.

Sumakay kami agad. At sa sandaling sumara ang pinto, parang naputol na ang huling tali na nag-uugnay sa akin sa nakaraan.

Nang makaalis na kami at malayo na sa bahay na iyon, naramdaman ko ang paghigpit ulit ng hawak ni Damian sa kamay ko. Iniharap niya ako sa kanya at tinitigan nang matagal, ang mga mata niyang dati’y puno lang ng pagnanasa at pagmamay-ari, ngayon ay may halong kaluwagan at lambing.

"Sa wakas..." bulong niya, sabay haplos ng hinlalaki sa likod ng palad ko. "Sa wakas, nailayo na kita sa impyernong iyon. Alam mo ba kung gaano katagal kong hinintay ang sandaling ito? Kung gaano ako nagpigil ng galit sa tuwing nakikita kitang nagtitiis sa kamay ng anak ko?"

Napayuko ako at napabuntong-hininga. "Akala ko po... talagang tadhana ko na ang magdusa at magtiis habang-buhay. Akala ko po wala nang sasagip sa akin."

Bigla niyang itinaas ang mukha ko gamit ang daliri niya. Seryoso ang mukha niya, matalim at tapat ang tingin.

"Huwag mong sabihin 'yan, Zania. Dahil kahit kailan... hindi ka iniwan ng tadhana. Nandito lang ako, naghihintay lang ng tamang panahon. At ngayong hawak na kita... pangako ko sa'yo... hinding-hindi ka na muling iiyak dahil sa ibang tao. Ang tanging dahilan ng mga luha mo mula ngayon... ay ang sobrang ligaya at sarap na ibibigay ko sa'yo."

Napakurap ako sa sinabi niya. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang gamot na nagpapagaling sa mga sugat na matagal nang nakabaon sa puso ko. Pero sa kabila ng lahat ng ito, hindi ko maiwasang magtanong.

"Damian... saan po tayo pupunta? At... ano na po ang magiging papel ko sa buhay niyo? Asawa ako ng anak niyo... at ngayon ay kasama kita. Ano na lang ang tatawagin nila sa akin?"

Ngumisi siya, ang ngiting laging puno ng kumpyansa at tila walang pakialam sa sasabihin ng mundo. Nilapit niya ang mukha niya sa akin, halos dumidiit na naman ang mga labi namin habang tumatakbo ang sasakyan patungo sa hindi ko alam na paroroonan.

"Anuman ang sabihin nila, hayaan mo sila. At kung tungkol sa kung sino ka sa akin..." huminto siya sandali, inalis ang buhok na tumatakip sa mukha ko at ibinulong nang may matinding diin at pananakot na halu-halo sa pagmamahal.

"Para sa kanila... maaari kang maging sinuman. Ang bihag ko, ang alalay ko, ang kaibigan ko... kahit ano. Pero sa atin... sa atin lang dalawa... ikaw ang babae ko. Ang aking reyna. Ang nag-iisang nagmamay-ari ng puso at katawan ko. At higit sa lahat... ikaw ang dahilan kung bakit handa akong sunugin ang buong mundo, kasama na ang sarili kong pamilya, makuha lang at mapasaakin ka."

Napahawak ako sa dibdib ko dahil sa bilis ng tibok ng puso ko. Ang bawat salita niya ay parang apoy na tumutupok sa bawat dako ng pagkatao ko. Alam kong mali ito. Alam kong bawal ito. Siya ang ama ng asawa ko. Siya ang ama ng lalaking nangmalupit sa akin. Pero sa mga sandaling ito, wala akong makita at marinig kundi siya lang. Ang lalaking nagbigay sa akin ng halagang hindi kailanman naibigay ng sarili niyang anak.

Biglang huminto ang sasakyan.

Tumingin ako sa labas at nanlaki ang mga mata ko sa gulat. Nasa tapat kami ng isang napakalaki, napakaganda, at tila palasyong mansyon. Mataas ang mga pader na nakapalibot dito, malalaki at matitibay ang mga pintuan, at ang bawat sulok ay nagpapakita ng kayamanan at kapangyarihan na taglay ni Damian Vance.

Ito pala ang tunay niyang tirahan. Ang bahay na hindi kailanman narating ni Lance, at lalong hindi ko kailanman pinangarap na makatapak.

Bumukas ang pinto ng sasakyan, at agad na inalalayan ako ni Damian na bumaba. Pagtapak ko pa lang sa lupa, naramdaman ko na agad ang pagkakaiba. Wala ang bigat ng nakaraan. Wala ang takot sa bawal. Nandito lang ang pakiramdam na ligtas ako... dahil nasa tabi ko siya.

Habang naglalakad kami papasok, nakita ko ang ilang mga tauhan at kasambahay na yumuyuko at gumagalang sa amin. Pero habang nakayuko sila, naramdaman ko ang mga tinginan nila at bulungan. Tila nagtataka sila kung sino ako, at kung bakit ako kasama at hawak-hawak nang mahigpit ng kanilang amo.

Napahiya ako at akmang babawian ko na lang ang kamay ko, pero lalo lang itong hinigpitan ni Damian at itinaas pa lalo, parang ipinapakita sa lahat na akin siya at akin din niya ako.

"Hayaan mo silang magbulungan," bulong niya sa akin nang hindi man lang lumilingon sa kanila. "Mas gugustuhin ko pang magbulungan sila dahil sa inggit... kaysa naman magbulungan sila dahil sa awa. At mula ngayon... bawal kang yumuko sa kanila. Ikaw ang babae ni Damian Vance. Ikaw ang reyna ng lugar na ito. Tumingin ka sa kanila nang mataas, dahil mas mataas ka sa kanila. Mas mataas ka sa lahat."

Pagpasok namin sa loob, lalo akong namangha. Napakalawak, napakalamig, at puno ng mamahaling kagamitan ang paligid. Pero bago pa ako makapagmasid nang husto, hinila na niya ako papunta sa isang napakalaking kwarto sa pinakadulong bahagi ng ikalawang palapag.

Isang silid na kasinglaki ng buong bahay na tinirhan ko kasama si Lance.

Pagpasok namin at pagsara ng pinto, kami na lang ulit ang natira. Walang Lance, walang nakaraan, walang ibang tao. Kaming dalawa lang sa loob ng mundong ito.

Lumapit siya sa akin, dahan-dahan, at inalis ang lahat ng takot at pag-aalinlangan sa mukha ko gamit lang ang kanyang tingin. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko at iniharap ako sa malaking salamin sa tapat namin. Nakita ko ang sarili ko—magulo ang bihis, pagod ang mukha, pero sa tabi ko ay nakatayo ang isang lalaking handang gawing diyosa ang sinumang babae na mapili niya.

"Tingnan mo ang sarili mo, Zania," utos niya sa mababa at malambing na boses. "Mula ngayon, ito na ang buhay mo. Wala nang utang, wala nang sakit, wala nang kawalan. Ang tanging tungkulin mo... ay maging akin. Ang tanging trabaho mo... ay mahalin ako at hayaan mong mahalin kita nang buong-buo, sa paraang kahit kailan ay hindi mo maimahinasyon."

Lumapit siya sa likuran ko at ipinatong ang baba niya sa balikat ko, habang ang mga kamay ay dahan-dahang gumagala sa aking baywang at mahigpit na niyakap ako paharap sa kanya. Ang hininga niya ay mainit na dumadampi sa aking leeg.

"At tandaan mo ito nang mabuti..." bulong niya, at ramdam ko ang bigat at seryosong ngiti sa kanyang mga labi habang nagsasalita. "Sa mundong ito... sa bahay na ito... sa buhay ko... walang batas na makakapaghiwalay sa atin. Kahit dugo man o kasal... wala nang saysay 'yan. Dahil ikaw ay akin. Akin ka na, Zania Kathlynanne... at hinding-hindi na kita ibabalik kahit kanino, kahit sa impyerno pa man."

Napapikit ako at napasandal nang buo sa kanya. Alam kong nagsisimula pa lang ang mga pagsubok. Alam kong marami pang haharapin at tatahakin. Pero sa mga sandaling ito, sa mga bisig ng lalaking kinatatakutan ng lahat, naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang inaasam: na sa kabila ng lahat... sa wakas... may halaga na ako.

"Gisingin mo ang diwa mo, mahal ko..." dagdag pa niya, sabay halik sa gilid ng leeg ko na nagpanginig sa buong katawan ko. "Dahil ngayong gabi... ipapakilala ko sa'yo ang tunay na kahulugan ng pagmamahal... at pagmamay-ari."

Nanatili kaming nakadikit sa isa’t isa sa harap ng malaking salamin, tila ba pinagmamasdan niya hindi lang ang repleksyon ko, kundi pati na rin ang bawat pagbabagong nagaganap sa pagkatao ko mula nang dumating ako rito. Ang mga kamay niya ay nanatili sa aking baywang, mahigpit at mainit, habang ang kanyang mukha ay nakasubsob pa rin sa leeg ko, humihigop ng bawat hininga at amoy ko na tila ito ang nag-iisang bagay na nagbibigay-buhay sa kanya.

"Damian..." mahina at nanginginig kong tawag sa kanyang pangalan. "Ligtas na ba talaga ako dito? Wala na bang haharang sa atin?"

Dahan-dahan siyang umayos ng tayo at itinuon ang paningin sa repleksyon namin sa salamin. Ang mga mata niya ay matalim, seryoso, at punong-puno ng katiyakan. Hinawakan niya ang mukha ko at iniangat ito nang bahagya upang magkatagpo ang aming mga mata sa salamin.

"Ligtas ka na, Zania. Sa loob ng bahay na ito, sa ilalim ng pangalan ko... walang sinuman ang makakalapit sa'yo para saktan ka o husgahan ka. Ang mga pader na ito ay matibay, at ang proteksyon na ibibigay ko sa'yo ay higit pa sa bakal at bato," mariing sabi niya, parang isang sumpang kanyang isinusumpa sa harap ko. "At tungkol sa mga haharang... wala nang matitira. Dahil ang sinumang susubok humarang sa atin... ay ituturing kong kaaway. At alam mo naman kung paano ko pakitunguhan ang mga kaaway ko."

Napalunok ako sa bigat ng kanyang boses. Alam ko ang reputasyon niya. Alam ng lahat na si Damian Vance ay hindi lang basta mayaman at makapangyarihan—siya ay kinatatakutan dahil sa kanyang kawalan ng awa sa mga sumusuway sa kanya. Pero ngayon, sa harap ko, nakikita ko na ang kapangyarihang iyon ay ginagamit niya hindi para manakit, kundi para protektahan ako.

Bigla niyang inikot ako paharap sa kanya. Hinaplos niya ang bawat sulok ng mukha ko gamit ang likod ng kanyang daliri, mula sa noo, pababa sa mga mata, pisngi, hanggang sa ibaba sa aking mga labi.

"Ang ganda mo..." bulong niya, halos pabulong lang na puno ng pagkamangha. "Hindi ko akalain na isang araw ay magiging akin ka nang ganito. Na ang babaeng matagal kong tinitingnan mula sa malayo, ang babaeng tinitiis ang lahat para lang sa pangalang Vance... ay magiging akin nang buong-buo."

"Matagal niyo na po akong... nakikita?" tanong ko, hindi makapaniwala sa lahat ng lumalabas sa bibig niya.

Tumango siya, isang mapait na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi habang inaamin ang katotohanan.

"Matagal na, Zania. Mula pa noong araw na dinala ka nila sa pamilya namin bilang asawa ng anak ko. Sa unang tingin ko pa lang sa'yo, alam ko nang mali ang lahat. Mali na nasa ganoong sitwasyon ka. Mali na hawak ka ng taong hindi marunong magpahalaga. At lalong mali na hindi ako ang binigay sa'yo..." huminto siya sandali at hinigpitan ang hawak sa aking braso, parang nagpipigil ng galit sa nakaraan. "Pero noong mga panahong iyon, wala akong magagawa. May mga batas, may mga pangalan, may mga nakatataas na tingin sa sarili. Kailangan kong maghintay. Kailangan kong maging pasensyoso hanggang sa dumating ang pagkakataong mapasaakin ka nang wasto... kahit sa paraang ito."

Napabuntong-hininga ako. Ang lahat ng bagay na akala ko ay tadhana o kapalaran lamang... ay lumalabas na isang mahabang paghihintay at pagpaplano ng lalaking ito. Siya pala ang nagpapatakbo ng lahat. Siya pala ang dahilan kung bakit kahit gaano pa kasama ang trato sa akin ni Lance, hindi ako tuluyang naitapon o napahamak. Nandiyan lang siya, nagbabantay.

"Kaya huwag mong isiping napilitan lang ako, o napilitan ka lang," dugtong niya, sabay lapit ng mukha at idinikit ang noo niya sa noo ko. "Dahil sa oras na pumirma ka sa kontrata... hindi lang basta nabili kita. Ito ang araw na nakuha ko ang karapatang mahalin ka nang hayagan. Ang karapatang angkinin ka, hawakan ka, at gawin kang akin sa harap ng lahat."

Bigla niyang binuhat ako, gulat man ay napapikit na lang ako at napakapit sa leeg niya. Ang lakas at bilis ng kilos niya ay nagpabigat lalo ng tibok ng puso ko. Dinala niya ako papunta sa dambuhalang kama sa gitna ng silid—isang kama na malambot, malinis, at malayo sa anumang alaala ng nakaraan.

Ibinaba niya ako nang dahan-dahan, at sumunod siyang humiga sa tabi ko, itinukod ang isang braso upang masilayan niya nang maigi ang mukha ko habang nakahiga ako. Ang mga mata niya ay naglalakbay sa bawat detalye ng mukha ko, parang nagmememorya ng bawat kurba at linya nito.

"Ngayong gabi, Zania... walang ibang dapat umiiral kundi tayo lang," panimula niya, habang ang kamay niya ay dahan-dahang gumagapang mula sa aking braso pababa sa aking baywang, hinahaplos at inaangkin ang bawat pulgada ng balat ko sa ilalim ng damit. "Wala nang Lance. Wala nang pamilya. Wala nang batas. Tayo lang. At ang pagnanasa kong matagal nang nakatago at naghihintay ng pagkakataong sumabog."

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang init ng palad niya na tumatagos sa tela ng suot ko. Ang bawat galaw niya ay puno ng pagmamay-ari, pero may halong lambing na nakakapanghina ng tuhod.

"Damian... natatakot ako..." pag-amin ko, hindi dahil sa kanya, kundi dahil sa tindi ng nararamdaman ko. Takot akong baka magising ako at makita kong panaginip lang ang lahat ng ito. Takot akong baka sa isang iglap ay mawala na naman ang lahat ng ito at maibalik lang ako sa dati kong buhay na puno ng dusa.

Hinalikan niya ang noo ko nang mariin, bago ibinaba ang mukha at tinitigan ako nang diretso sa mga mata.

"Takot? Huwag kang matakot, mahal ko. Dahil ngayong gabi, ipapakita ko sa'yo kung gaano kita katotong gusto. Ipaparamdaman ko sa'yo na sa mga bisig ko, wala kang dapat ikabahala. Ang tanging mararamdaman mo lang ay sarap... at ang katotohanang ikaw ay akin."

Dahan-dahan niyang hinawi ang buhok na tumatakip sa mukha ko at ibinulong sa pinakamalambing ngunit pinakamatinding paraan:

"At tandaan mo ito, Zania Kathlynanne... mula sa sandaling ito na pagmasdan ko ang bawat bahagi ng katawan mo at lagyan ito ng marka ng pagmamahal ko... wala nang ibang makakakita, makakahawak, o makakakilala sa'yo nang ganito. Ako lang. Ako lang ang tanging lalaki sa buhay mo, sa isip mo, at sa katawan mo... hanggang sa huling hininga natin."

Bago pa ako makasagot o makapagsalita, muling dumapo ang mga labi niya sa akin. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ito basta halik lang ng pag-aangkin. Ito ay halik na puno ng pangako, halik na nagtatakda ng bagong simula, at halik na nagpapatunay na kahit anong mangyari, kahit gaano pa ito bawal o kumplikado... ang puso ko ay napasakop na niya nang tuluyan at walang pagbabalik.

Sa bawat dampi ng kanyang mga labi, sa bawat haplos ng kanyang mga kamay, at sa bawat bulong ng kanyang pangako... unti-unting nawawala ang huling bakas ng Zania na inaapi at binalewala. Napapalitan ito ng Zania na iniibig, inaangkin, at itinuturing na kayamanan ng pinakamakapangyarihang lalaking nakilala ko.

At habang lumilipas ang oras sa loob ng silid na iyon, alam kong tapos na ang nakaraan. Nagsisimula na ang bagong kabanata—kabanatang puno ng panganib, kabanatang puno ng paghuhusga, pero kabanatang puno rin ng pagmamahal na kahit ang mundo ay hindi kayang sirain.

Dahil sa huli, kahit anong sabihin ng iba... ang mahalaga ay alam kong sa mga bisig niya... ako ay ligtas. At sa mga bisig ko... siya ay tunay na umiibig.

TO BE CONTINUED