chapt 3

Zania Kathlynanne POV

Nanatili kaming nakadikit sa isa’t isa, tila huminto ang ikot ng mundo sa loob ng silid na ito. Ang bawat hininga ko ay sumasabay sa bawat buga ng mainit niyang hininga sa aking balat. Ang mga kamay niya, na dati kong kinatatakutan dahil sa awtoridad at kapangyarihan nito, ngayon ay marahang gumagala sa aking likuran, dahan-dahang tinatanggal ang bawat pira-piraso ng pader na matagal kong itinayo sa paligid ng puso ko.

"Wala nang atrasan, Zania..." bulong niya, parang binabasa ang bawat takot at pag-aalinlangan na natitira sa sistema ko. Itinaas niya ang mukha ko at tinitigan ako nang diretso sa mga mata, seryoso at matalim ang tingin na tila tumatagos hanggang sa kaibuturan ng kaluluwa ko. "Mula sa sandaling ito, bawal kang lumingon sa nakaraan. Bawal mong alalahanin ang buhay na mayroon ka kasama ang anak ko. Dahil sa bawat sandali na kasama kita, sisiguraduhin kong makakalimutan mo ang lahat ng pangalang tinawag sa'yo maliban sa isa... ang tawag ng babae ko."

Napalunok ako, hindi makapagsalita. Paano ko ba ipapaliwanag ang nararamdaman ko? Ito ba ay takot? O ito ba ay ang matagal ko nang inaasam na pagmamahal at atensyon na nakabalot lang sa bawal at mapanganib na sitwasyon?

"Sir Damian... paano po tayo magpapatuloy nito? Ama niyo siya... asawa ko siya..." garalgal kong sabi, pilit pa ring kumakapit sa katotohanang alam kong unti-unti nang nawawalan ng halaga sa harap ng lalaking ito.

Ngumisi siya—isang ngiting puno ng kayabangan at tiyak na alam niyang hawak niya na ang lahat ng kasagutan. Hinaplos niya ang aking panga gamit ang hinlalaki niya, mabagal at nakakapanghina.

"Asawa? Binenta ka niya, Zania. Sa oras na ibinigay ka niya kapalit ng pera at kaligtasan niya... nawalan na siya ng karapatang tawagin kang asawa. At tungkol sa pagiging ama ko sa kanya..." huminto siya sandali, at nakita ko ang pagdilim ng kanyang mga mata, isang anino ng galit at paghamak. "Mas pipiliin kong makita siyang nawawala sa kanyang sarili kaysa makita kitang nasasaktan at binabalewala ng ganyang klase ng lalaki. Ang dugo at laman... wala 'yan kung hindi mo alam kung paano rumespeto at pahalagahan ang isang kayamanang katulad mo."

Bago pa ako makapagsalita o makapagbitaw ng anumang katwiran, muling dumapo ang mga labi niya sa akin. Ngunit sa pagkakataong ito, mas matindi, mas malalim, at mas mapang-angkin. Para bang sa bawat halik ay binubura niya ang bawat bakas at alaala ni Lance sa katawan at isipan ko. Ang mga kamay niya ay walang pasubali, gumagalaw nang may karapatang alam niyang sa kanya lang nakalaan.

Napahawak ako nang mahigpit sa balikat niya, ang mga kuko ko ay bahagyang lumalaan sa balat niya. Hindi ko na alam kung ang nararamdaman ko ay pagtutol o pagsuko. Ang totoo... sa mga sandaling ito, wala na akong ibang gusto kundi ang manatili sa kanyang mga bisig. Dito lang ako nakakaramdam ng halaga. Dito lang ako nakakaramdam na may silbi ako at may halaga ang pagkatao ko.

Dahan-dahan siyang humiwalay, humihingal din, ang noo’y nakadikit pa rin sa noo ko. Ang mga daliri niya ay bumaba at humawak sa aking kamay, pinagtatagpo ang aming mga palad at pinagtagpi ang mga daliri.

"Nakita mo ba ang kontrata na pinirmahan mo?" tanong niya sa mababa at paos na boses.

Tumango ako, hindi makatingin nang maayos. "Opo... pero... hindi ko po nabasa ang lahat. Ang alam ko lang ay babayaran niyo ang utang niya at magiging sagot ko kayo..."

Tumawa siya nang mahina, isang tawang may halong panlilinlang at lihim.

"Tama 'yan... pero may isang bahagi doon na sinadya kong itago sa'yo. Isang bahagi na nagpapatunay na kahit kailan... hindi ka naging pag-aari ni Lance."

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. "A-ano pong ibig niyong sabihin?"

Inangat niya ang aming magkahawak na kamay at hinalikan ang likod ng palad ko, bago tumitig ulit sa akin nang may kakaibang kislap sa mga mata.

"Ang kasal niyo... wala lang 'yun sa papel ng kumpanya. Sa oras na pumirma ka sa kasunduan ng pamilya Vance... nasa ilalim na ng pangalan ko ang lahat ng ari-arian, kabilang na ang asawa ng anak ko. Matagal na kitang pag-aari, Zania. Matagal na kitang inihahanda para sa araw na ito. Ang akala mo'y napilitan ka lang... ang totoo, matagal ko nang inaayos ang lahat para ikaw ay mapasaakin."

Parang gumuho ang mundo ko sa narinig. Lahat ng pangyayari, lahat ng hirap, lahat ng panahon na tiniis ko... hindi pala ito aksidente. Ito ay isang plano. Isang estratehiya ng lalaking ito para makuha ako nang buo at walang sinumang makaharang.

"Kayo po... kayo po ang may gawa ng lahat ng 'to?" garalgal kong tanong, halo ng takot at pagkamangha.

Ngumiti siya nang mapang-akit at tumango, walang bahid ng pagsisisi.

"Para sa'yo... gagawin ko ang lahat. Kahit sirain ko pa ang sarili kong pamilya, kahit baliktarin ko pa ang mundo... makuha lang kita. Dahil Zania... ikaw lang ang nag-iisang bagay na hindi ko kayang palampasin. Ikaw lang ang nag-iisang babae na nagpatibok ng puso nitong matigas at malamig na matagal na panahon."

Dahan-dahan niyang ibinaon ang mukha niya sa leeg ko, ramdam ko ang init ng hininga niya at ang banayad na dampi ng mga labi niya habang nagsasalita.

"Kaya huwag kang mag-isip ng anumang takas. Wala kang pupuntahan na hindi ko alam. Walang lalaking lalapit sa'yo na hindi ko aalisin sa daan. Mula ngayong gabi... ang pangalan mo ay hindi na Zania, asawa ni Lance. Ikaw ay Zania... ang babae ni Damian Vance. Ang reyna ng mundong ito, at ang bilanggo ng pagmamahal ko."

Mahigpit niyang niyakap ako, tila ayaw niya nang bitawan pa ako kailanman. At sa kabila ng lahat ng pangamba at gulo... napagtanto ko na ang takot ko ay napalitan na ng isang bagay na mas matindi at mas mapanganib pa—ang pagnanais na manatili sa kanya, kahit pa ito ang maging dahilan ng tuluyang pagkawala ko sa sarili.

"Matulog ka na sa aking yakap, Zania... at paggising mo bukas... sisiguraduhin kong makakalimutan mo na kung paano mabuhay nang wala ako."

Hindi ko namalayan kung kailan ako nakatulog sa gitna ng init at higpit ng kanyang mga bisig. Ang tanging natatandaan ko ay ang mahina at mainit na bulong niya sa aking tainga, at ang pakiramdam na sa kabila ng lahat ng gulo at bawal na sitwasyon, sa tabi niya lang ako nakaramdam ng kapayapaan.

Nagising ako sa banayad na liwanag ng araw na tumatagos mula sa bintana. Bago pa man dumilat nang tuluyan, naramdaman ko na agad ang bigat at init ng braso na nakapulupot pa rin nang mahigpit sa aking baywang. Ang mukha ni Damian ay malapit sa akin, nakasubsob ang ilong sa gilid ng leeg ko, habang ang kanyang mainit at mabangong hininga ay gumagawa ng kilabot sa aking balat.

Dahan-dahan akong gumalaw, sinusubukang umayos ng higa, pero lalo lang niyang hinigpitan ang yakap.

"Huwag kang gagalaw..." paos na boses niya, parang kakatapos lang magising pero puno na agad ng awtoridad. Idinikit pa lalo niya ang katawan sa likuran ko, ramdam na ramdam ko ang bawat kurba at tigas ng katawan niya. "Sa bawat galaw mo, lalo mo lang pinapainit ang dugo ko, Zania."

Napalunok ako at nanatiling nakahiga, nakadilat na lang sa kawalan habang gumagapang ang mga daliri niya mula sa aking baywang paitaas, papunta sa aking braso, hanggang sa mahawakan niya ang aking kamay at pag-intertwinin ito sa kanya.

"Gising ka na pala..." bulong ko, halos pabulong na lang dahil sa kaba.

Dahan-dahan niyang inalis ang mukha sa leeg ko at humarap sa akin. Ang kanyang itim na mga mata ay mas maliwanag ngayon, puno ng liwanag at pagnanasa habang nakatitig nang diretso sa akin. Inabot niya ang mukha ko at hinaplos ito gamit ang likod ng palad niya—marahan, parang isa akong pinakamahahalagang bagay na ayaw niyang masira.

"Kanina pa gising, Zania. Kanina pa kita pinagmamasdan habang natutulog ka," sagot niya nang seryoso. "Gusto kong damhin kung paano ka huminga, kung paano gumalaw ang dibdib mo... dahil alam kong sa bawat pagtaas at pagbaba niyan... para sa akin lang 'yan. Akin lang ang bawat hininga mo."

Napayuko ako nang bahagya dahil sa tindi ng kanyang titig at mga salita. Hindi ako sanay. Hindi ako sanay na tratuhin nang ganito—may halong paghahari-harian pero puno rin ng paghahangad at pagmamahal. Bago pa man dumating si Damian sa buhay ko, ang alam ko lang ay masaktan, maliitin, at itapon parang basura. Pero ngayon... para akong nasa ibang mundo.

"Ngayong gising ka na..." biglang naging seryoso at mabigat ang tono niya. Inangat niya ang mukha ko upang pilitin akong tumingin sa kanya. "Panahon na para ipaalam sa'yo ang mga bagong tuntunin. Dahil simula ngayong araw, hindi ka na titira sa bahay na 'to kasama ng mga alaala ng nakaraan."

Nanlaki ang mga mata ko. "A-anong ibig niyong sabihin? Aalisin niyo po ako dito?"

Ngumisi siya—isang ngiting puno ng kumpyansa at kapangyarihan. Umupo siya sa kama at hinila rin ako upang umupo sa kanyang harapan. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko at tinitigan ako nang maigi.

"Oo, aalisin kita dito. Hindi dahil ibabalik kita sa dati mong buhay, at lalong hindi dahil itataboy kita. Aalisin kita dahil hindi karapat-dapat sa'yo ang lugar na ito. Ang bahay na ito... puno ng alaala ng pangmamalupit at kapabayaan ng anak ko. Hindi ko hahayaang manatili ka pa rito kahit isang sandali pa."

Lumapit siya at ibinulong:

"Dadalhin kita sa bahay ko. Sa sarili kong tirahan. Isang lugar na tanging ako lang ang may hawak ng susi. Isang lugar kung saan ako lang ang batas, at ikaw ang reyna... at bilanggo."

Napakurap ako, naguguluhan at natatakot. "Pero... Damian... ano na lang ang sasabihin ng ibang tao? Ano na lang ang iisipin nila kapag nakita nilang nakatira ako sa bahay ng ama ng asawa ko? Magiging laman lang ako ng usap-usapan..."

Humalakhak siya nang mababa at malakas, parang walang halaga sa kanya ang sasabihin ng mundo.

"Hayaan mo silang magsalita. Hayaan mong isipin nila ang gusto nilang isipin. Wala akong pakialam sa kanila. Ang mahalaga sa akin ay ang kaligtasan mo at ang pagkakaroon ko sa'yo. At isa pa..." dumilim ulit ang mga mata niya, nagbabadyang angil at galit. "Sino ba ang may karapatang humusga? Ang pamilyang ito? Ang asawa mong nagbenta sa'yo? Ang lipunang hinayaan lang na masaktan ka nila habang tahimik ka lang na nagtitiis?"

Hinawakan niya nang mahigpit ang mukha ko, malapit na muling magdikit ang aming mga labi.

"Walang sinuman ang may karapatang humusga sa atin, Zania. Dahil sa mundong ito... ako ang batas. At ang gusto ko... nasusunod. At ang gusto ko ngayon... ay makasama ka, makita ka, at hawakan ka sa bawat oras na ninanais ko."

Biglang bumukas ang pinto nang padabog. Pareho kaming napalingon.

Nakatayo doon si Lance—magulo ang suot, amoy alak, namumula ang mukha sa galit at inis. Halatang galing sa paglalasing at hindi makapaniwala sa nakikita niya.

"ANO ITO?!" sigaw niya, halos umalingawngaw ang boses sa buong kwarto. Nanlilisik ang tingin niya sa aming dalawa, lalo na nang makita niyang nakahawak pa rin si Damian sa mukha ko at nasa loob pa rin kami ng iisang kama. "ANO ANG IBIG SABIHIN NITO, TAY?! IKAW... IKAW NA NAMAN, ZANIA! KAYO BA?!"

Natigilan ako at napaatras, akala ko magagalit si Damian o matatakot dahil nahuli kami. Pero lalong kumunot lang ang noo ni Damian. Dahan-dahan niyang tinakpan ng katawan niya ang buong pagkatao ko, tila ba isa akong bagay na dapat protektahan at itago sa paningin ng anak niya. Ang dating malumanay at puno ng pagnanasang mukha ay biglang nagbago—naging malamig, nakakatakot, at puno ng poot.

Bumaba siya ng kama nang dahan-dahan, nakatayo nang tuwid at puno ng awtoridad, habang si Lance ay nanginginig sa galit at inis sa pintuan.

"Umalis ka..." malamig at nakakakilabot na utos ni Damian. Mababa lang ang boses niya pero sapat na para magpatigil kahit sinuman.

"Umalis?! Bakit ako aalis? Asawa ko 'yan! Binenta ko lang sa'yo para mabayaran ang utang ko, pero hindi ibig sabihin ay gagamitin mo siya nang ganito sa sarili naming kwarto!" sigaw pabalik ni Lance, akmang lalapit pero parang may pumigil sa kanya nang salubungin siya ng matalim na tingin ng ama niya.

Humakbang palapit si Damian, hakbang na puno ng banta at panganib.

"Asawa mo?" ulit ni Damian, puno ng panghahamak at galit. "Nung ibinigay mo siya sa akin kapalit lang ng salapi... nung tinapon mo siya parang basura dahil wala ka nang makuhang pakinabang... nawalan ka ng karapatang tawagin siyang asawa mo. At tandaan mo, Lance..."

Huminto siya sa tapat ng anak niya, tumangkad lalo at tumingin nang diretso sa mga mata nito.

"Sa kontrata na pinirmahan mo... ibinigay mo sa akin ang lahat ng karapatan. Ang lahat. Ibig sabihin, kung gusto kong gamitin siya, hawakan siya, o angkinin siya sa harapan mo... wala kang magagawa. WALA KANG KARAPATAN."

Nanlaki ang mga mata ni Lance sa gulat at galit. Tumingin siya sa akin, parang gustong manlapa, pero bago pa siya makagalaw ay hinawakan na siya ni Damian sa kwelyo at hinila palapit.

"At kung sakaling makita ko pa ring lumapit ka, magsalita ka, o tumingin ka man lang sa kanya nang masama... kalilimutan mo kung sino ang ama mo. Kalilimutan mo kung paano huminga. Naiintindihan mo ba ako?"

Nanginginig si Lance sa takot habang nakatingin sa ama niya. Nakita ko ang pagbagsak ng pagkatao niya. Ang lalaking nanakit at nanghamak sa akin noon... ngayon ay walang-wala sa harap ng lalaking nagmamay-ari na sa akin.

Pinalayas ni Damian si Lance nang malakas at padabog na isinara ang pinto, at ikinandado ito. Pagharap niya sa akin, nawala agad ang galit sa mukha niya at napalitan ng pag-aalala at lambing. Mabilis siyang lumapit sa akin at niyakap ako nang mahigpit, parang takot na baka matakot ako at lumayo.

"Huwag kang matakot, Zania... tapos na. Hindi ka na niya masasaktan kailanman," bulong niya habang hinahaplos ang buhok ko. "Simula ngayon, sa bawat pagkakataon na susubukan niyang lumapit... ipapaalala ko sa kanya kung sino ang tunay na may-ari sa'yo. At kung kailangan kong sirain ang sarili kong anak para lang maprotektahan ka... gagawin ko. Gagawin ko nang walang pag-aalinlangan."

Tumingin siya sa akin nang seryoso, hinawakan ang mukha ko at inilapit ang mukha niya.

"Handa ka na ba? Aalis na tayo dito. Dadalhin kita sa lugar kung saan ako lang ang mundo mo. Kung saan hinding-hindi ka na muling masasaktan... dahil ako mismo ang mananakit sa sinumang magtatangka lang na saktan ka."

Napapikit ako at napasandal sa kanya. Alam kong mali ito sa mata ng iba. Alam kong lalong kumukplikado ang sitwasyon. Pero sa sandaling iyon, naintindihan ko ang isang bagay: na ang pagmamahal ni Damian ay hindi lang basta pagnanasa... ito ay pagmamahal na handang lumaban sa lahat, kahit pa sa sarili niyang kadugo... para lang sa akin.

"Handa na po ako..." mahina kong sagot. "Saan man kayo magpunta... susunod ako."

Ngumiti siya—isang ngiting panalo at puno ng pangako.

"Mabuti. Dahil mula ngayon, Zania Kathlynanne... wala nang babalikan. Tayo na lang ang mahalaga. At sa mundong gagawin ko para sa atin... ikaw at ako lang... at ang bawal pero matinding pagmamahal na maghahari sa atin."

TO BE CONTINUED