Chapter 2

Zania Kathlynanne POV

Hindi pa rin ako makahuma nang tuluyan nang maramdaman ko ang bawat init ng katawan niya na dumidikit sa akin. Ang bawat hininga ni Damian ay parang apoy na tumatama sa balat ko, habang ang mga kamay niya ay dahan-dahang gumagapang mula sa aking buhok pababa sa likod ng aking leeg, dahilan upang manginig ang buong sistema ko.

"Sir Damian... p-pakiusap..." bulong ko, hindi ko alam kung humihingi ba ako ng awa o kung ano ang ibig kong sabihin. Ang totoo, wala akong alam. Ang isip ko ay gulong-gulo, pero ang katawan ko ay tila may sariling isip na sumasabay sa bawat galaw niya.

Tumawa siya nang mahina—isang halakhak na malalim at parang galing sa kailaliman ng lalamunan niya. Dahan-dahan niyang inilayo nang kaunti ang mukha niya upang tignan ako nang maigi, habang ang mga daliri ay nananatili sa aking balat, humahaplos at naglalarawan ng mga linya sa aking panga at leeg.

"Pakiusap? Ano ang pakiusap, Zania? Na tigilan ko na? O na ibigay ko na ang lahat ng ipinangako ko?" tanong niya, seryoso at nakatitig nang diretso sa aking mga mata na parang binubusisi ang bawat laman ng isip ko. "Tandaan mo, maliit pa lang ang naranasan mo. At simula ngayong gabi, sa bahay na ito... sa kama na ito... wala kang ibang dapat kilalanin kundi ako."

Bigla niyang binuhat ako mula sa sahig, gulat man ay hindi ako nakapalag. Ang lakas niya ay hindi maikakaila—parang magaang papel lang ako sa kanyang mga bisig. Napakapit ako nang mahigpit sa balikat niya habang dinala niya ako papunta sa malaki at malambot na kama sa sulok ng silid na dati ay kwarto namin ni Lance, pero ngayon ay tila naging ibang mundo na.

Ibinaba niya ako nang dahan-dahan, hindi inalis ang paningin habang dahan-dahan siyang nakahiga sa tabi ko at itinukod ang braso sa gilid ng ulo ko, tinatakpan ang buong liwanag at espasyo sa paligid ko.

"Ang akala ng asawa mo, nabili ko lang ang utang niya. Ang akala niya, ibinibenta lang kita para bayaran ang pagkukulang niya," panimula niya, mababa at mabigat ang bawat salita. Inalis niya ang ilang hibla ng buhok na tumatakip sa mukha ko. "Pero mali siya. At mali ka rin kung iisipin mong isa ka lang bagay na binayaran ko."

Napakurap ako, naguguluhan. "A-ano po bang ibig niyong sabihin?"

Dumilim lalo ang mga mata niya, at doon ko nakita ang bagay na matagal nang nakatago—isang uri ng pagnanasang hindi lang basta dahil sa pagmamay-ari, kundi dahil sa ibang bagay na hindi ko maipaliwanag.

"Matagal na kitang nakikita, Zania. Matagal na kitang inoobserbahan habang tinitiis mo ang lahat ng kabastusan at kapabayaan ng anak ko. Nakikita ko kung paano ka magtiis, kung paano ka ngumiti kahit nasasaktan ka, kung paano ka nagiging matatag kahit wala namang dahilan para manatili ka," pagtatapat niya, dahilan upang bumilis lalo ang tibok ng puso ko. "Nangako ako sa sarili ko na darating ang araw na kukunin kita. Hindi dahil utang ang kapalit... kundi dahil sa katotohanang hindi karapat-dapat sa'yo ang anak ko. Ako ang nararapat sa'yo."

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko akalain... hindi ko kailanman inakalang sa likod ng pagtatanggi at pagiging malayo ni Damian Vance ay may ganitong iniisip at nararamdaman para sa akin. Ang lalaking kinatatakutan ng lahat, ang ama ng asawa ko... siya pala ang matagal nang nakatingin at naghihintay ng pagkakataon.

"P-pero... kayo po ang ama ni Lance... asawa niya ako..." garalgal kong sabi, pilit na inaayos ang gulong akala ko.

Ngumisi siya nang mapakla at mas lalong inilapit ang mukha, halos dumidiit na ang ilong namin.

"Wala na 'yun. Nung pumirma ka sa kontrata, binago mo ang lahat. At nung ibinigay ka niya kapalit lang ng pera... nawalan siya ng karapatan sa lahat. Mula ngayon, Zania... hindi ka na asawa ng anak ko. Ikaw ang magiging babae ko. Ang akin lang."

Bigla niyang hinawakan ang aking baba at inilapit ang mukha nang tuluyan. Ang hininga niya ay umapaw sa aking bibig, bago niya ibinulong nang may matinding diin:

"At ipaparamdam ko sa'yo ngayong gabi ang kaibahan ng lalaki at ng batang hindi alam ang halaga ng isang babae. Ipapakita ko sa'yo kung paano mahalin, alagaan, at sambahin ka... habang ginagawang impyerno ang buhay mo dahil sa sobrang pagnanasa ko sa'yo."

Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang mga labi papunta sa aking tainga, at doon ko narinig ang pinakamatamis at pinakakilabot na salitang binitawan niya:

"Maghanda ka, Zania Kathlynanne. Dahil simula ngayon... hindi ka na makakatakas sa akin. At hinding-hindi na kita hahayaang makawala kahit kailan."

Napapikit ako nang mariin nang maramdaman ko ang unang dampi ng kanyang mga labi sa aking leeg—mainit, mabigat, at puno ng pagmamay-ari. Alam kong simula pa lang ito ng masalimuot at mapanganib na relasyon namin. Alam kong marami pa kaming tatahaking pagsubok, lalo na at mag-ama kami ang sangkot.

Pero sa bawat haplos niya, sa bawat salitang binibitawan niya... unti-unting nauunawaan ko na ang pagkabilanggo ko ay maaari ring maging daan upang makita ko ang halaga ko.

Dahil kung si Lance ay itinapon lang ako parang basura... si Damian naman ay handang paglabanan ang buong mundo, pati na ang sarili niyang dugo at laman... para lang sa akin.

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang higpit ng mga bisig niya sa aking baywang, parang ayaw niyang may kahit katiting na puwang sa pagitan namin. Ang bawat dampi ng labi niya sa aking leeg ay parang apoy na kumakalat sa buong katawan ko—nakakapanghina, nakakabaliw, at punong-puno ng pagnanasang matagal ko nang hindi nararamdaman.

"Sir Damian... h-hindi ko alam..." utal kong sabi, halos wala nang boses dahil sa bilis at lakas ng tibok ng puso ko.

Itinaas niya nang bahagya ang mukha at tumitig sa akin. Ang mga mata niya ay maitim, malalim, at punong-puno ng damdaming hindi ko kayang sukatin. Hinaplos niya ang pisngi ko gamit ang likod ng daliri niya, dahan-dahan at marahan, kabaligtaran ng matigas at mapanganib na imahe niya.

"Huwag mong sabihing hindi mo alam, Zania," malalim at paos na ang boses niya. "Nakikita ko sa mga mata mo. Alam kong matagal mo nang hinahanap ang ganitong atensyon. Matagal mo nang inaasam na tratuhin ka ng tama, hindi ba? Ang asawa mong walang kwenta... ibinababa ka niya, itinuturing kang wala. Pero ako... ituturing kitang kayamanan. Ang tanging kayamanan na hinding-hindi ko ipagpapalit sa kahit ano."

Napabuntong-hininga ako at napapikit. Tama siya. Alam ng lahat kung paano ako tratuhin ni Lance—parang alalay, parang bagay na pwede lang gamitin kapag kailangan, at itapon kapag may bago na siyang hilig. Pero si Damian... sa bawat salita pa lang niya, parang inaangat niya ako mula sa putikan at inilalagay sa lugar na nararapat sa isang reyna.

"P-pero ama niyo siya... dugo niyo siya..." pilit kong pagtutol, kahit unti-unti nang natutunaw ang takot at pag-aalinlangan ko.

Ngumisi siya nang mapakla, at dahan-dahang ibinaba ang kamay niya mula sa pisngi ko pababa sa aking leeg, hanggang sa dumapo ito sa ibabaw ng puso ko na walang tigil sa pagtibok.

"Dugo ko man siya, pero wala siyang respeto. Wala siyang alam sa halaga ng isang babae. At higit sa lahat... wala siyang karapatang angkinin ang isang bagay na hindi niya kayang panindigan," mariing sabi niya, parang galit na rin para sa akin. "Nung ibinigay ka niya sa akin kapalit lang ng pera... tinapos na niya ang karapatan niya sa'yo. Mula sa sandaling iyon, Zania... ako na ang lahat sa'yo. At ikaw... ikaw na ang buhay ko."

Bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang magkabilang gilid ng mukha ko, pinilit akong tumingin nang diretso sa kanya. Seryoso ang mukha niya, walang bahid ng biro o pagdududa.

"At huwag mong isiping dahil ama kita ng asawa mo... titigil ako. Dahil habang siya ay nagpapakasasa sa kasiyahan sa iba... ako, nandito lang, naghihintay ng tamang panahon para makuha ka. At ngayong nasa akin ka na... wala nang sinuman, kahit ang langit at lupa, ang makapaghihiwalay sa atin."

Bago pa ako makasagot o makapagbitaw ng kahit anong salita, bigla niyang idinikit ang mga labi niya sa akin.

Isang halik—hindi tulad ng anumang naranasan ko noon. Walang bahid ng pagmamadali o pagmamalupit. Ito ay halik na puno ng pag-aangkin, ng pagpapakita ng kapangyarihan, at ng matagal na panahong pagpipigil. Matindi ito, mainit, at parang sinasakop nito ang bawat sulok ng pagkatao ko. Napahawak ako nang mahigpit sa balikat niya, hindi dahil tinutulak siya, kundi dahil pakiramdam ko ay matutumba ako kung hindi ko siya kakapitan.

Sa bawat galaw ng labi niya, naramdaman ko ang katotohanan ng mga sinabi niya. Wala na si Lance. Wala na ang pagiging asawa ko. Sa halik na ito, ipinaramdam ni Damian na mula ngayon, ang katawan, isip, at puso ko ay sa kanya na lamang nakatali.

Nang humiwalay siya sandali para huminga, pareho kaming humihingal. Ang kanyang noo ay nakadikit sa noo ko, habang ang mga daliri ay nakapaglaro na naman sa buhok ko.

"Ramdam mo ba 'yun, Zania?" bulong niya, mainit ang hininga sa aking mukha. "Ramdam mo ba kung gaano kita hinahangad? Kung gaano katagal akong nagpigil?"

Tumango ako nang walang pasubali. Hindi ko na kayang magsinungaling, kahit sa sarili ko. Sa mga bisig niya, naramdaman ko ang kaligtasan na matagal ko nang hinahanap, kahit pa nakabalot ito sa panganib at bawal na ugnayan.

"Simula ngayong gabi, ituturo ko sa'yo ang lahat ng bagay na hindi naipakita ng anak ko. Ituturo ko sa'yo kung paano mahalin nang totoo, at kung paano maging akin nang buong-buo," sabi niya, bago muling ibinaba ang mukha at ibinaon ang mukha sa leeg ko, na nagpasinghap ulit sa akin.

"At tandaan mo... sa kontrata na pinirmahan mo... nakasaad na bawal kang magkaroon ng ibang lalaki. Pero ang hindi mo alam... nakasaad din doon na ako lang ang tanging lalaking may karapatang hawakan, angkinin, at pasiyahin ka. Ako lang."

Napapikit ako nang mariin habang dinadama ko ang bawat haplos at bawat salitang ibinubulong niya. Alam kong lalong kumukplikado ang sitwasyon namin. Alam kong maraming tao ang huhusga at magsasabing mali ito.

Pero sa bawat segundo na lumilipas, unti-unti kong tinatanggap ang katotohanan: na ang pagkakamali ko ay ang pag-aakalang si Lance ang magiging mundo ko, habang ang tunay na mundo ko... ay ang lalaking ito na ngayon ay mahigpit na yumayakap sa akin at handang sirain ang lahat, pati na ang sarili niyang pamilya... para lang sa akin.

"Gisingin mo ang diwa mo, Zania Kathlynanne," bulong niya na parang sumpa at pangako nang sabay. "Dahil mula ngayon, ang buhay mo ay hindi na lang basta mababago... ito ay pagmamay-ari ko na nang buong-buo."

TO BE CONTINUED