Chapter Two

Sumunod siyang lumabas, pero bago iyon ay inutusan niya ang mga maid na iwan ang designer bags ko at mamahaling damit para maibenta. 

Naiwan akong nakasalampak sa sahig, patuloy na humahagulhol at hindi makapaniwala sa sinapit ko dahil lang sa isang desisyon. 

Mabilis na natapos magligpit ang dalawang maid. Matapos ipaalam iyon sa ama ko ay may dalawang guards ang pumasok at sapilitan akong itinayo. 

Umiling-iling ako, umiiyak habang kinaladkad sa kahabaan ng hallway. Nagpupumiglas, halos mapaos kakasigaw, nawawalan na ng dignidad.

“Dad, give me another chance! Dad!” 

Sa dulo ng hagdanan, nakita ko ang nakakatandang kapatid na nakatayo roon, nakatitig lang sa akin nang walang ekspresyon. “A…ate…help me…” 

Pero nilihis lang niya ang tingin. Miski siya ay walang pakialam sa akin. Tumabi sa kanya ang mga magulang ko, nasa gitna siya and they are like a perfect family. 

“Dad…mom…” 

"Kaladkarin niyo siya palabas ng village," malamig na utos ni Dad.  "At siguraduhin niyong hindi na makakatapak ang babaeng 'yan sa ari-arian ko!"

Sinunod ng mga guards ang bilin ni Dad, itinapon nila ako sa labas ng village kasama ang maleta ko, na parang isang basurang wala ng halaga. Ang malaking gate ay marahas na sumara. Sinubukan kong humabol pero napaluhod ako sa panghihina ng mga tuhod. 

“Please…” 

All my life, I was raised not as a daughter, but as an investment asset. Hindi ako katulad ni Ate na matalino, may pakinabang pero pinalaki pa rin nila ako sa karangyaan, hindi dahil mahal nila ako, kundi para pilitin na magkaroon ng silbi. 

Nang ipaalam ko sa kanila na gusto ko si Leander at gusto ko itong maging asawa, iyon ang unang beses na niyakap nila ako at naging proud. Tinulungan nila ako para maging akin si Leander, sila ang nakaisip na hilingin ito kay Lolo sa 18th birthday ko. 

And now, dahil hindi na ako isang Fajardo ay nawalan na ako ng halaga sa pamilya ko. I realized I was completely empty. I was just tolerated while I was useful, and erased the moment I broke down.

Malalim na ang gabi. Malamig ang hangin. Nakatayo ako sa tabi ng kalsada at pilit pinapatatag ang loob. Durog na durog ako sa loob, nanginginig ang buong katawan, at hindi na naubos ang luha. 

Sa wakas ay may humintong taxi. Tinulungan niya akong ilagay sa likod ang maleta. "Sa pinakamalapit na luxury hotel po," mahina kong utos.

Inabutan niya ako ng mineral bottle at nakita ang pag-aalinlangan ko. “Safe po ‘yan, Ma’am. Uminom po muna kayo at baka ma-dehydrate kayo.” 

Something warm brush my heart. Binuksan ko ang tubig at naubos agad ang laman n’on. 

Pagdating sa hotel ay hindi niya tinanggap ang bayad na inabot ko, ipambili ko na lang daw ng makakakain.  Nagpumilit ako pero sa huli ay ‘salamat’ na lang ang naibayad ko bago lumabas. 

Sa loob ng hotel, pinagtitinginan ako ng mga guests dahil sa itsura ko, pero wala na akong pakialam pa. Marami na akong iniisip para hayaang dumagdag pa sila. 

"I'm sorry, Miss Ramirez.” Kinabahan ako sa sinabi ng receptionist. “Your card has been declined. Your account is frozen."

Nanlamig ako. Agad-agad? Saan ako nito kung gan’on? Wala na ba talaga silang natitirang awa sa akin? Anak nila ako. Tunay. Buo. 

“Sandali lang po.” 

Tinanguan ako nito. 

Kinuha ko ang cellphone at tinawagan si Mama. Unanswered. Tinawagan ko ulit pero dial tone lang. Sa pangatlong subok, blocked na ang numero ko.

"Miss, if you cannot pay, we have to ask you to leave the lobby," pormal ngunit matigas na sabi sa akin ng receptionist. 

Wala akong nagawa kundi ang lumabas. Habang naglalakad sa gilid ng daan at hila ang maleta, tinawagan ko ang nag-iisa matalik na kaibigan.

Calling Jena… 

Kumurap ako nang mamuo ang luha sa mga mata. 

Ring lang ito nang ring, ngunit walang sumasagot. Limang beses. Sampung beses. Walang Jena na sumagot. 

Pati siya tinalikuran ako. 

Pumatak ang hatinggabi. Ang mga paa kong nakasanayan ang mamahaling heels ay puno na ng sugat at paltos. Wala na akong lakas at walang tigil sa tahimik na pag-iyak. 

Napadpad ako sa isang gilid ng saradong bakod ng bangko kung saan may ilang mga batang kalye na nakahiga sa mga lumang karton.

Nilakasan ko ang loob at humingi sa kanila. Nagkatinginan sila at tumango. Hinubad ko nama ang kwintas at ibinigay. “Puwede niyong ibenta. Salamat.” 

Kumislap ang mga mata nila. “Salamat dito, Ate.” 

Pumuwesto ako di kalayuan sa kanila, balisa sa kung anong puwedeng mangyaring masama sa akin ngayong gabi. 

Umiyak ako nang umiyak habang yakap ang mga binti. Hindi ko kailanman naisip na ang pakikipag-divorce ko kay Leander ang magiging dahilan ng tuluyang pagkawasak ng buhay ko. I regret it now. Mas pinag-isipan ko sana muna nang maayos. 

“Vivi.” 

Tumingala ako at suminghap. 

Sa harap ko, nakatayo ang isang matangkad na lalake. Naka-wolf cut ang pulang buhok at ang kaniyang parang pusang mga mata ay malamig at galit. Tumiim bagang pa siya. Nalaman niya na sigurong nakipag-divorce ako sa kuya niya. Akala ko tapos na ako sa gabing ‘to, may humabol pa. 

“Can you get mad at me tomorrow? Pagod na pagod na ako.” Gusto ko na lang humiga at matulog, pero paano? Walang malambot na kama, ni hindi man lang magawang bigyan ng init ng yakap ko ang katawan sa lamig ng gabi. 

Malalim siyang bumuntong hininga at sa kabila ng galit na mukha, malambot ang boses siyang nagsalita. “I’m not mad at you. I’m here…not leaving you behind."