CHAPTER 4

Irish's POV

Kaka-out ko lang sa trabaho nang mapagpasyahan kong dumaan sa ospital para sunduin si Jordan. May usapan kasi kaming magdi-dinner ngayong gabi.

Balak ko sanang hintayin siya sa lobby, pero nang makita ko ang dami ng nurses at doctors na naglalabasan, bigla akong nailang. Pakiramdam ko kasi lahat ng mata ay napapatingin sa akin, lalo na nang malaman nilang asawa ako ni Jordan.

Kaya sa parking area na lang ako naghintay.

Tahimik kong pinagmasdan ang mga sasakyang papasok at palabas habang hinihintay siyang matapos sa duty.

Ilang minuto pa ang lumipas nang marinig ko ang isang pamilyar na boses.

"Irish."

Dahan-dahan akong lumingon. Nakatayo si Nicole ilang hakbang ang layo sa akin.

Elegante pa rin ang ayos niya. Halatang pinaghandaan ang bawat detalye ng suot niya. Ngunit kahit gaano siya kaganda, hindi maitago ng mga mata niya ang galit at inggit.

Ngumiti siya. Pero hindi iyon umabot sa mga mata niya.

"Alam mo naman siguro kung bakit ako nandito." Tiningnan ko lang siya.

"Anong kailangan mo sa akin?"

Lumapit pa siya ng isang hakbang.

"Mahal pa rin ako ni Jordan."

Nanatili akong kalmado.

"Talaga ba?"

"Oo. Kilala ko siya. Ilang taon kaming magkasama. Hindi gano'n kadaling kalimutan ang pinagsamahan naming dalawa."

Hindi ako nagsalita. Hinayaan ko lang siyang magpatuloy.

"Nagpapanggap lang siya na masaya sa'yo."

Napangiti ako nang bahagya.

"Kung gano'n ang iniisip mo, bakit hindi mo siya tanungin?" Napaigting ang panga niya.

"Dahil ikaw ang dahilan kung bakit siya lumalayo sa akin!" Umiling ako.

"Hindi ako, Nicole."

"...wala na kayo nang pumasok ako sa buhay niya."

"Kung hindi ka sana dumating, kami sana ang ikinasal!"

Huminga ako nang malalim.

"Nicole, hindi ako ang sumira sa relasyon n'yo."

"Tumigil ka!" Halos mapasigaw siya.

"Alam kong mahal pa niya ako!"

Umiling lang ako, hindi makapaniwala sa mga salitang lumalabas sa bibig niya. Masyado siyang desperada.

"Tama na."

Mahina lang ang boses ko, pero sapat para mapatahimik siya.

"Ipaglaban mo 'yan kay Jordan, hindi sa akin, dahil hindi ako ang sumira sa relasyong meron kayo noon."

Nanlisik ang mga mata niya.

"Si Jordan ang pumili kung sino ang gusto niyang makasama."

Tahimik lang siyang nakikinig, pero ramdam ko ang galit na gustong kumawala sa kaniya. Napailing siya habang pinipigilan ang luha.

"Hindi... Hindi niya kayang kalimutan ang lahat, lalong-lalo na ako!"

"Maaaring hindi niya makalimutan ang nakaraan." Bahagya akong lumapit.

"Pero hindi ibig sabihin no'n na gusto niyang balikan iyon."

Napatitig lang siya sa akin.

"Kung mahal mo talaga siya..."

Sandali akong tumigil at tiningnan siya nang deretso sa mga mata.

"...dapat kaya mo ring tanggapin ang desisyon niya. Hindi mo mapipilit ang isang taong ayaw nang bumalik."

Nakita kong unti-unting nagbago ang ekspresyon niya. Mula sa galit, naging sakit. At mula sa sakit, naging poot.

Napahigpit ang hawak niya sa bag.

"Akala mo ikaw na ang panalo?"

"Hindi ito kompetisyon, Nicole."

"Para sa'kin, oo."

Napabuntong-hininga ako.

"Alam mo kung bakit ka nahihirapang tanggapin ang lahat?"

Tumaas ang kilay niya.

"Bakit?"

"Kasi mas iniisip mo ang gusto mo kaysa sa gusto ni Jordan."

Sandaling natahimik ang paligid.

Pagkatapos ay ngumisi siya.

"Ang kaibahan lang natin... hindi ko kailangang ipilit ang sarili ko kay Jordan."

Parang may pumitik sa pasensya niya dahil namula siya sa galit.

"Shut up!"

"Tama na, Nicole."

"Hindi!" sigaw niya. "Inagaw mo siya sa akin!"

Napailing ako.

"Walang agawang naganap, Nicole."

Bigla niyang hinablot ang braso ko.

"Bitawan mo ako!"

"Sabihin mo ang totoo!"

"Anong totoo?"

"Na ginagamit ka lang niya!"

Tinanggal ko ang pagkakahawak niya sa braso ko.

"Hindi mo kailangang maliitin ang relasyon namin para lang gumaan ang pakiramdam mo." Nanginginig na siya sa galit.

"Anong relasyon? Hindi ka niya mahal!"

"At ikaw?" deretso kong tanong. "Mahal ka pa ba niya?"

Hindi siya nakasagot. Mas lalo lang siyang nagalit. Sa isang iglap...

Pak!

Tumagilid ang mukha ko sa lakas ng sampal niya. Natahimik ang buong paligid. Ramdam ko ang hapdi sa pisngi ko habang dahan-dahan kong ibinalik ang tingin sa kanya. Humihingal siya sa sobrang galit.

"Wala kang karapatang maging masaya kasama siya!"

Bago pa siya muling makalapit, may isang malakas na boses ang narinig namin.

"Nicole!"

Pareho kaming napalingon. Kalalabas lang ni Jordan sa main entrance ng ospital. Nakasuot ito ng white shirt at may hawak pang bag. Nang makita niyang hawak ko ang namumulang pisngi ko...

Biglang nagbago ang ekspresyon niya. Nanigas ang panga niya. Mabilis siyang tumakbo papunta sa amin.

"Irish!" Agad niya akong hinawakan sa magkabilang balikat.

"Okay ka lang ba?"

Hindi ako agad nakasagot. Tiningnan niya ang pisngi kong namumula, saka dahan-dahang hinaplos iyon.

"Sinaktan ka ba niya?" Bahagya akong tumango.

Pagkatapos no'n, dahan-dahan siyang humarap kay Nicole.

Hindi siya sumigaw. Hindi rin siya nagtaas ng boses. Pero mas nakakatakot ang paraan ng pagtitig niya rito.

"Sinampal mo ang asawa ko?"

Hindi maka paniwalang tanong ni Jorda Natahimik naman si Nicole.

"Jordan..." nangingilid ang luha habang tinatawag niya si Jordan.

"Tinatanong kita." Mas lumalim ang boses niya.

"Sinampal mo ba siya?"

Hindi na nakapagsalita si Nicole. Huminga nang malalim si Jordan.

"Akala ko malinaw na ang sinabi ko sa'yo noong nakaraan."

Lumapit pa siya nang kaunti kay Nicole.

"Pwede mo akong saktan kung gusto mo."

Saglit siyang tumingin sa akin bago muling ibinalik ang tingin kay Nicole.

"Pero huwag na huwag mong idadamay si Irish."

Hindi na napigilan ni Nicole ang pagtulo ng luha.

"Jordan... pakinggan mo naman ako."

"Wala na tayong dapat pag-usapan."

Mahigpit na hinawakan ni Jordan ang kamay ko.

"Umalis ka na."

Malamig ang boses niya.

"At pakiusap, sana ito na ang huling beses na lalapitan mo siya. Dahil hindi ko alam kung ano ang pwede kong magawa sa'yo kung sakaling saktan mo ulit siya."

Tahimik na napaatras si Nicole.

Hinatak ako ni Jordan at pinapasok sa sasakyan niya saka nagmaneho paalis. Naiwan naman si Nicole na nanatiling nakatayo sa labas ng ospital.

Bago kami tuluyang umalis, isang matalim na tingin ang ipinukol niya sa akin. Tingin na puno ng galit.

At doon ko naramdaman..

Na hindi pa rito matatapos ang lahat.