CHAPTER 3

Irish's POV

"Ano?"

Halos mapasigaw ako sa sinabi ni Jordan. Nakasalukuyan kaming nandito sa opisina niya.

"Magsasama tayo sa iisang condo."

Napatitig ako sa kanya habang hawak niya ang tasa ng kape.

"Seryoso ka ba?"

Umayos siya ng upo at mahinahong nagsalita.

"Kung magpapanggap tayong mag-asawa, hindi pwedeng magkahiwalay tayo ng tirahan. Kapag may nagtanong o biglang bumisita sa condo ko, mahihirapan tayong ipaliwanag."

Napabuntong-hininga ako.

"May punto ka."

"Kaya kung okay lang sa'yo..."

"Sige na nga."

Para siyang natigilan dahil sa sinabi ko.

"Seryoso ka?"

Tumango ako.

"May choice pa ba ako? Nandito na 'to eh, panindigan na lang natin."

Natawa naman siya sa sinabi ko.

Pinag-usapan at pinagplanuhan namin nang maigi kung paano ang gagawin naming pagpapanggap. May kakilala siya na mag-aasikaso ng lahat mula sa marriage contract, wedding photo, at singsing.

May mga nagulat, lalo na sa mga katrabaho niya.

Dahil may mga nakiusyoso noong araw na sumugod si Nicole dito sa ospital. Ang sinabi na lang niya ay sikreto ang naging kasal namin kaya hindi rin sila naimbitahan. Ang hindi nila alam ay peke lang ang lahat.

Hindi ko akalaing darating ako sa puntong kailangan kong magpanggap na asawa ni Jordan. Noong una, akala ko madali lang. Konting arte, konting ngiti, tapos na. Pero habang tumatagal, mas lalo itong humihirap para sa akin.

Kasalukuyan kaming naglalakad papasok sa grocery dahil may mga kailangan akong bilhin nang magtanong si Jordan sa akin.

"Ano'ng oras ka matatapos?"

"Mga six."

Tumango ito. Nag-uusap kasi kami tungkol sa oras ng uwi ko bukas.

"Sige. Susunduin kita."

Napatingin ako sa kanya.

"Hindi na kailangan. May kotse naman ako," sagot ko sa kanya.

"Alam ko."

"Eh bakit mo pa ako susunduin?"

Naguguluhang tanong ko sa kanya. Nakangiti lang ito bago nagsalita na nakapagpatigil sa akin.

"Kasi asawa kita."

Asawa...

May kung anong saya ang naramdaman ng puso ko nang marinig ko ang sinabi niya.

"Pero kunwari lang naman."

Napawi ang ngiti nito sa sinabi ko.

"Oo nga. Pero kailangan nating masanay."

Napailing na lang ako. Tama, kailangan nga naming masanay sa ganitong set-up. Pagpasok namin sa grocery, agad siyang kumuha ng shopping cart.

"Ano bang mga kailangan mo?"

"Kape, tinapay, prutas... saka tubig."

Tumango lang siya at isa-isang inilagay ang mga iyon sa cart.

Habang kumukuha ako ng cereal sa pinakamataas na estante, pilit kong inaabot ang kahon.

"Sandali..." bulong ko.

Hindi ko pa rin maabot. Bigla na lang may kamay na umabot sa ibabaw ng ulo ko. Si Jordan. Madali niyang kinuha ang cereal at iniabot sa akin.

"Thank you," naiilang kong sambit sa kanya.

"Next time, tawagin mo na lang ako."

Napanguso ako at tumango na lang.

Pagkatapos naming mamili, dumiretso kami sa counter para makapagbayad na. Paglabas namin ng grocery, kinuha niya agad ang lahat ng paper bag.

"Ako na."

Pinigilan ko siya dahil puro sa akin lang ang pinamili namin.

"Jordan, kaya ko namang buhatin 'yan."

Pero hindi niya ako pinansin at tuloy-tuloy lang ang lakad niya hanggang makarating kami sa parking lot.

"Ang bigat nito tapos gusto mong buhatin?"

"Kaya ko naman kasing buhatin 'yan."

Hindi siya umimik at pinagbuksan niya na lang ako ng p***o ng sasakyan niya. Napahinto ako.

"Bakit?"

Nagtatakang tanong niya.

"Ang gentleman mo."

Panunukso ko dahil nagpapaka-gentleman na naman siya.

"Maliit na bagay, ganito talaga kapag para sa asawa."

Nakangiting sambit niya kaya napatawa ako rito.

"Paulit-ulit ka, feel na feel mo masyado na mag-asawa tayo."

"Para naman maging effective 'yong pagpapanggap natin, dapat feel na feel mo 'yong ginagawa natin."

Patuloy niyang paliwanag.

Bahagya akong natawa sa sinabi niya at sumakay na ako sa sasakyan niya. Habang nasa biyahe, tahimik lang kaming dalawa. Hindi iyon nakakailang na katahimikan. Komportable. Parang matagal na kaming magkakilala dahil sa sobrang komportable namin sa isa't isa.

Pagdating sa condo, sabay kaming bumaba. Habang naglalakad papasok ng lobby, bigla kong naramdaman ang kamay niyang marahang humawak sa bewang ko. Napatingin ako sa kanya.

"May CCTV," mahinahon niyang sabi.

"Ah..."

Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang mukha ko. Hindi naman dapat ako kabahan. Parte lang naman iyon ng pagpapanggap. Pero bakit parang ayaw kong bitawan niya ang kamay ko?

Pagpasok namin sa elevator, kami lang ang tao. Tahimik. Naririnig ko lang ang mahinang ugong ng elevator at ang mabilis na tibok ng puso ko. Napatingin siya sa akin.

"Pagod ka?"

"Medyo."

"'Wag ka masyadong mag-overtime sa trabaho mo."

Ngumiti ako sa kanya.

"Hindi maiiwasan kapag maraming ginagawa."

Bahagya siyang napabuntong-hininga.

"Alagaan mo naman ang sarili mo."

"Bakit? Nag-aalala ka?"

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, bahagya lang niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa bewang ko.

"Oo."

Isang salita lang iyon, pero sapat na para tuluyang guluhin ang puso ko. Napaisip ako bigla. Paano kung dumating ang araw na matapos ang lahat ng pagpapanggap na ito? Kaya ko bang bumalik sa dating ako?

Kinabukasan, pareho kaming walang pasok kaya buong araw naming inilaan sa paglipat ng mga gamit ko sa unit niya.

Limang unit lang ang pagitan ng condo namin kaya hindi na kailangan ng truck. Paulit-ulit lang kaming naglalakad sa hallway habang may bitbit na mga kahon.

"Ako na rito."

Kinuha ni Jordan ang pinakamabigat kong kahon.

"Kaya ko 'yan."

Pagpupumilit ko na kuhanin ang kahon sa kanya.

"Sa liit mong 'yan, kaya mo 'tong buhatin?"

Natatawa siya habang naglalakad palayo sa harapan ko.

"Jordan!"

Rinig ko namang natawa siya kahit medyo malayo na sa akin. Napailing na lang ako at sumunod sa kanya. Pagdating sa unit niya, agad niyang inilapag ang kahon.

"O ayan."

Nilibot ko ng tingin ang condo niya. Malinis. Maayos. At halatang walang babaeng nakatira. Dahil dark na dark ang kulay ng condo niya.

"Ang tahimik."

"Ikaw na bahala mag-ingay."

Napatawa ako.

"Pwede ba akong magreklamo?"

"Depende."

Kibit-balikat nitong sagot.

"Wala kang halaman."

Sabay turo ko sa balkonahe niya.

"Namatay lahat."

"Wala ring kurtina sa sala."

Puna ko naman sa bintana niya.

"Hindi ko napansin."

"Wala ring throw pillow."

Isa pang napansin ko sa sofa niya.

"Tulog lang naman ang ginagawa ko rito."

Napailing ako.

"Para talaga itong bachelor's pad."

Nagkrus siya ng braso.

"Kaya nga kailangan kita."

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. "H-ha?"

"Para may tumulong mag-ayos sa akin dito sa unit ko," sagot niya.

Napahawak ako sa dibdib ko. Ramdam ko ang lakas ng kabog nito. "Akala ko kung ano na."

Natawa siya dahil sa sinabi ko.