Kabanata 5

VANESSA

Makalipas ang tatlong araw mula nang makita ko si Lyca na nakayakap kay Valerian sa loob ng bahay namin, sinubukan kong baguhin ang pakikitungo ko sa kaniya. Hindi ko na siya hinintay tuwing hapunan at hindi na rin ako naghanda ng pagkain para sa aming dalawa dahil naisip kong wala namang saysay ang pagod ko kung hindi rin naman niya ito pinahahalagahan.

Sa halip na abangan ang tunog ng sasakyan niya sa labas, ginagawa ko na lamang ang sarili kong routine. Kumakain ako nang mas maaga, nagbabasa ng reports tungkol sa farm, at pumupunta sa kuwarto kapag tapos na ang mga kailangan kong gawin. Sinikap kong huwag isipin kung anong oras siya umuuwi o kung may kasama na naman ba siyang ibang babae, dahil alam kong lalo lamang akong masasaktan kapag patuloy kong pinapakialaman ang mga bagay na hindi naman niya ipinapaliwanag sa akin.

Nang gabing iyon, nakaupo ako sa sofa habang nanonood ng isang palabas sa telebisyon. Nakaharap ang mga mata ko sa screen, pero hindi ko maintindihan ang kuwento dahil wala talaga akong naiintindihan sa pinapanood ko. Paulit-ulit na gumagalaw ang mga eksena sa harap ko habang ang isip ko ay nasa ibang lugar, lalo na sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw.

Narinig ko ang pagbukas ng main door kaya hindi na ako lumingon agad. Ilang segundo ang lumipas bago ko narinig ang mga yabag ni Valerian papunta sa sala, at saka ko lamang siya nakita nang dumaan siya sa harapan ko.

“May dala akong pagkain,” sabi niya habang inilalagay ang paper bag sa maliit na mesa sa harap ko.

Hindi ko siya tiningnan at nanatili lamang ang mga mata ko sa telebisyon.

“Hindi ako gutom. Kainin mo na lang iyan ng mag-isa,” malamig na saad ko.

Umupo siya sa kabilang sofa at ilang sandali akong tiningnan. Ramdam ko ang kaniyang titig ngunit pinilit kong huwag siyang pansinin dahil ayokong malaman niyang naapektuhan pa rin ako sa presensya niya.

“Tatlong araw ka nang hindi nakikipag-usap nang maayos sa akin. Ano ba ang problema mo?” tanong niya.

“Wala akong problema. Napagod lang akong maghintay at mag-effort para sa taong hindi naman interesado sa ginagawa ko,” sagot ko habang patuloy na nakatingin sa telebisyon.

Hindi siya agad nagsalita. Mayamaya ay narinig ko ang paghinga niya bago niya muling buksan ang usapan.

“Huwag kang mag-inarte, Vanessa. Hindi bagay sa iyo ang ganyang pag-uugali. At wala kang dahilan para magpanggap na wala kang pakialam. Huwag mo akong dramahan dahil wala naman akong pakailam sa iyo.”

Napahawak ako sa gilid ng unan dahil gusto kong pigilan ang sarili kong sumagot nang emosyonal. Ilang araw ko nang sinasanay ang sarili kong huwag pansinin siya, kaya ayokong sirain iyon dahil lamang sa isang salita niya.

“Hindi ako nag-iinarte. Sinusubukan ko lang na huwag nang gawin ang mga bagay na hindi naman kailangan. Lalo na kung wala ka namang pakialam kung ginagawa ko iyon para sa iyo,” sagot ko.

Tumingin siya sa akin nang matagal bago siya bahagyang sumandal sa sofa. Hindi ko alam kung bakit tila lalo siyang naiinis sa tuwing sinusubukan kong umiwas sa kaniya, gayong siya naman mismo ang nagsabi sa akin na wala siyang nararamdaman para sa akin.

“Kung ganoon, mabuti naman at huwag mo nang gawin. Hindi ko naman sinasabi sa iyo na hintayin ako, lutuin ang pagkain ko, o alagaan ako na parang kailangan kitang suklian dahil asawa kita. Palagi mong itatak sa utak mo na bago tayo ikasal, wala talaga akong nararamdaman para sa iyo. Ikaw lang naman ang tangang umaasa na mamahalin kita. Kung una pa lang umatras ka na sa kasal natin, hindi mo sana mararanasan ang ganito,” malamig niyang sinabi.

Unti-unting nawala ang tapang na kanina ko pa pilit ipinapakita. Alam kong dapat kong hayaan lamang siyang magsalita dahil iyon naman ang gusto kong mangyari. Pero iba pa rin kapag naririnig ko mula sa kaniya ang mga salitang paulit-ulit kong kinatatakutan.

“Hindi ko naman sinasabi na suklian mo ako, Valerian. Gusto ko lang maramdaman kahit minsan na may halaga ako sa iyo bilang asawa mo. Pero mukhang kahit iyon ay sobra pa rin para sa iyo,” sabi ko habang pilit na pinipigilan ang luha ko.

Umiling siya at tumayo mula sa sofa. “Hindi ko alam kung bakit patuloy mong pinipilit ang sarili mong magkaroon ng lugar sa buhay ko, gayong malinaw naman sa iyo kung ano ang nararamdaman ko.”

Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko ngunit pinilit kong manatiling nakaupo. Ayokong makita niyang umiiyak ako dahil ayokong isipin niyang maaari niya akong saktan at pagkatapos ay maaawa rin siya sa akin.

“Hindi ko na rin alam kung bakit ako patuloy na umaasa. Siguro dahil asawa kita at gusto kong maniwala na may pagkakataon pa rin tayong maging maayos, kahit hindi naman nagsimula sa pagmamahalan ang kasal natin,” sabi ko.

Saglit siyang natahimik bago siya tumingin sa akin. Wala akong makita sa mukha niya kundi pagkainis, kaya lalo kong naramdaman na wala talagang puwang para sa akin sa buhay niya.

“Huwag mo akong dramahan dahil kahit kailan, wala akong kahit katiting na pagmamahal sa iyo, Vanessa, sabi ni Valerian bago niya kinuha ang paper bag at iniwan ako sa sala.

Nang tuluyang mawala ang mga yabag niya sa hagdan, saka ko lamang hinayaan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan na bumagsak. Nanatili akong nakaupo sa harap ng telebisyon na patuloy pa ring umaandar, ngunit wala na naman akong naiintindihan sa palabas dahil masyado nang malinaw sa akin ang isang bagay na ilang taon ko nang ayaw tanggapin.

“Napakasama mo talaga kahit kailan, Valerian. Hintayin mo lang na maubos ang pagmamahal ko sa iyo… dahil kapag nangyari iyon, ikaw naman ang magmamakaawa sa akin na mahalin ka,” gigil kong sabi sa sarili habang lumuluha.