ในปกครองของนายหัว

ในปกครองของนายหัว

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-23
Oleh:  Naya SoleneOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
61Bab
2.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ศิวกร หรือ นายหัวคาวี หนุ่มใต้หน้าคมผิวคล้ำ เจ้าของสวนยาง ทุเรียน และธุรกิจอสังหาฯ เขาใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมาโดยตลอด หลังจากที่บิดาและมารดานั้นจากโลกนี้ไป เขาไม่เคยคิดที่จะพาใครเข้ามาในชีวิตจนกระทั่ง...เธอ พิชญานิน หรือ น้ำตาล เด็กสาวม.ปลายที่เพิ่งสูญเสียพ่อกับแม่ไปอย่างกระทันหัน พินัยกรรมฉบับนึงเปิดขึ้น พร้อมกับมีคำสั่งให้เธอไปอยู่กับใครบางคนที่ภาคใต้ เธอต้องสูญเสียพ่อกับแม่ไปอย่างกระทันหัน และต้องมาปรับตัวให้เข้ากับสถานที่ที่มันคนละขั้วกับที่เธออยู่เลย แถมเจ้าของที่นี่ก็ไม่ใจดีเลยสักนิด

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

Killer? What killer? What side character?

Were the floating words in front of me suggesting that a serial killer was hiding outside my window?

In the lounge, I looked at the words floating in front of me. I was half-convinced I was losing my mind.

I cautiously pulled the curtain open and looked out of the window through the dim moonlight.

Moonlight seeped in, spilling across the grounds below. The courtyard was vast and desolate, with not a soul in sight.

Something was very wrong.

This was no common hospital, but a high-end, luxurious one. The third ward, where I was, was for the more mentally fragile patients. For their protection, the lights would be kept on all night with security guards patrolling without fail.

The lounge was on the fourth floor. Through the glass window, I could see the entire layout of the courtyard. The entire place was smothered in darkness, with not a single patrolling guard in sight.

This was too eerie.

If there were a killer outside the window, the most probable place to conceal themselves would be the air-conditioning unit just beneath my window. They would be visible from downstairs.

I furrowed my brows and pressed the intercom button, summoning the guards. The only sounds that replied to me were the sound of static followed by a shrill tone.

Something was terribly wrong.

Right at that moment, a cat meowed outside, sending chills down my back. Upon a closer hearing, I realized that the meows had a constant rhythm. This was clearly a recording!

I wiped the cold sweat on my forehead and forced myself to calm down. Through the walls, I could hear a faint rustling sound of clothes outside the window. Someone had moved.

At that moment, I finally believed that the comments I just saw were true. There was someone trying to hurt me hiding outside the lounge.

I moved away from the window and returned inside, locking all doors and windows shut.

Then, I moved a huge drawer to the window, blocking it. I quickly called the cops.

At the same time, words started floating in front of me again.

[What? The side character didn't rescue the cat? I take back what I said about her being dumb.]

[Such astute observations, but I remembered that in the original story, she still died in the end. What a pity.]

[There's no choice. Her death is needed to stoke the conflict between the villain and hero.]

Cold dread coiled tightly in my chest. I had a bad feeling.

Sure enough, no one picked up my phone call. Suddenly, a deafening crash erupted from the window. Someone had struck the tempered glass with a hammer.

Shards rained as the window burst open.

I was so stunned I could barely react.

A shadow lurked outside the window. They kicked the drawer blocking the window.

Through the moonlight, I saw a man raising a blood-soaked axe in front of me. He was wearing a mask, but his gaze showed that he was gleaming maniacally.

I opened the door in terror and quickly ran, trying to flee from the place, yet the footsteps behind me got closer and closer.

Soon, he grabbed my ponytail and flung me to the floor. At the last moments of my life, I was still trying to fight for my life.

"Wait! Why do you want to kill me? At least, tell me the reason!"

The man said nothing but merely raised his axe. When the axe landed on me, pain exploded as blood seeped through my white coat.

Right before I lost all consciousness, I saw those strange floating words in front of me again.

[The side character has died such a tragic death. The villain will surely go crazy.]

[My god! How could they do that to my favorite villain pairing? They are so much more believable than the main characters!]

When I opened my eyes once more, the pain had completely vanished. I subconsciously looked at the clock on the wall.

Midnight.

Comments appeared in front of me again.

[Don't open the window! There's no cat outside! It's a serial killer!]

[I'm done. Why is she so dumb? I can already imagine how tragic her death will be.]

[Go and find the villain! He loves you so much! He will surely protect you!]

I quickly retracted my hand on the window latch and clutched my chest, breathing hard.

Had I…been given another chance?
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
61 Bab
บทนำ
‘ถ้าไม่ใช่เพราะพินัยกรรมบ้า ๆ นั่นฉันก็คงไม่ต้องมาอยู่ที่นี่หรอก’เป็นลูกคุณหนูใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ในกรุงเทพฯก็ดีอยู่แล้ว แต่ต้องมาลำบากยากเข็ญอยู่ที่นี่ เพราะพินัยกรรมที่พ่อแม่ได้เขียนเอาไว้ ราวกับว่ารู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ถึงได้เขียนพินัยกรรมและส่งฉันมาอยู่กับใครก็ไม่รู้ที่นี่ ไม่ใช่ไม่เสียใจหรอกนะที่อุบัติเหตุพรากทั้งครอบครัวของตัวเองไป แต่ฉันกลับไม่มีทางเลือกให้กับตัวเองเลย จะอยู่ที่นั่นต่อก็ไม่ได้ เพราะทุกคนให้เหตุผลว่า ฉันยังเด็ก ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ยังไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเอง แต่ต้องมาอยู่กับใครก็ไม่รู้เนี่ยนะ ? เขาเป็นผู้ชายที่ดูน่าเบื่อสุด ๆ วัน ๆ นึงก็ขลุกอยู่แต่กับงาน ชอบดุ ชอบออกคำสั่ง ชอบให้ฉันทำงานแบบนั้นแบบนี้ ทั้งที่ฉันไม่ชอบเลย และก็ทำไม่เป็นด้วย เจ้าระเบียบโคตร ๆ !! อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ดี ห้ามทำแบบนี้ อย่าทำแบบนั้น ฉันนี่โคตรอึดอัดเลย อยากกลับไปอยู่ที่บ้านของตัวเองใจจะขาด แต่ติดที่ว่า ฉันไม่มีเงิน และฉันก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงด้วย ที่นี่เรียกว่าดงป่าเขาเลยก็ว่าได้ รถคันเดียวที่ฉันเห็นนอกจากรถเก่า ๆ ในไร่ของเขาแล้ว ก็คือรถสองแถว ที่มารับฉันไปเรียนทุกวัน ไม่ร
Baca selengkapnya
นายหัว ตอนที่ : 01 พินัยกรรม
〝 คุณพิธาทัพและคุณหญิงเอมอรศรี เกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตคาที่ ส่วนสาเหตุนั้นตำรวจกำลังเร่งสืบคดี คาดว่าจะปิดคดีได้เร็ว ๆ นี้ 〞พิชญานิน หรือ น้ำตาล นั่งฟังข่าวนั้นอย่างซ้ำ ๆ เพราะยังทำใจไม่ได้ แม้จะจัดการเรื่องงานศพเรียบร้อยไปแล้วก็ตาม เธอไม่ยอมไปเรียน ไม่ออกจากบ้าน จนแม่บ้านที่อยู่ด้วยนั้นเริ่มเป็นห่วง เพราะขาดครอบครัวที่เธอมีอยู่หนึ่งเดียวไป ชีวิตของเธอมันเลยเหมือนตายทั้งเป็น "คุณหนูคะ ที่โรงเรียนโทรมาถามค่ะ ว่าคุณหนูจะกลับไปเรียนไหม" "....." เธอไม่ได้ตอบอะไรแม่บ้าน ไม่ใช่ว่าจะทิ้งการเรียนหรอกนะ แต่สภาพจิตใจของเธอตอนนี้มันยังไม่พร้อมจริง ๆ เพราะมันย่ำแย่ขนาดนี้จะให้เรียนรู้เรื่องยังไงไหวล่ะ "อาหารเย็นเสร็จแล้ว อย่าลืมมาทานนะคะคุณหนู" น้ำตาลหันกลับไปและพยักหน้าตอบกลับแม่บ้าน อย่างน้อยพวกเขาก็ยังดีกับเธอ และยังอยู่ที่นี่ไม่ได้พากันลาออกไป แม้เจ้านายที่คอยจ่ายเงินเดือนให้จะไม่อยู่แล้ว ตอนนี้เธอแค่อยากได้ใครสักคนมาปลอบใจ ลูบหลังและพูดปลอบเหมือนที่แม่ของเธอทำตอนที่เธอนั้นมีเรื่องไม่สบายใจ แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่า เพราะคนที่เคยปลอบใจเธอนั้นตอนนี้กลับไม่อยู่แล้ว พยายามที่จะพาตัวเองเข้
Baca selengkapnya
นายหัว ตอนที่ : 02 บ้านหลังใหม่
ด้วยความที่อะไร ๆ เปลี่ยนแปลงกระทันหันน้ำตาลจึงปรับตัวไม่ทัน พ่อแม่เสียไม่ทันไรก็ต้องย้ายบ้านแล้ว ต้องมาอยู่ในพื้นที่ไกลแสนไกล ชนิดที่ว่าไร้หนทางหนีได้ เธอยืนอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก แต่สิ่งที่ทำให้เธอถึงกับยืนขาแข็งเลยก็คือบรรยากาศรอบ ๆ ตัวที่มันเป็นป่าเต็มไปหมด "ต่อไปนี้ ผู้ปกครองของคุณน้ำตาล คือคุณศิวกร นายหัวคาวีเจ้าของสวนที่นี่ครับ" "เขาคือใครคะ ?" จนถึงตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยว่านายหัวคาวีที่ว่าเป็นอะไรกับครอบครัวเธอ ญาติฝ่ายไหน หรือคนรู้จักของใคร ทำไมเขาถึงมีสิทธิ์เป็นผู้ปกครองของเธอ และดูแลทรัพย์สินของเธอทั้งหมด "เรื่องส่วนตัวผมไม่ทราบครับ คุณน้ำตาลคงต้องไปถามเอาเอง" "....." เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาปรับอารมณ์เครียดของตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอจะเจอต่อไปนี้มันจะเป็นยังไง ไม่นานนักก็มีคนเดินออกมาจากบ้าน เป็นผู้หญิงวัยกลางคน แต่งตัวด้วยชุดเก่า ๆ ซีด ๆ อารมณ์เหมือนเป็นคนที่ทำงานที่นี่ ไม่ก็เจ้าของบ้านแต่ชอบใส่เสื้อผ้าแบบนี้ มันอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ "มากันแล้วหรือคะ มา ๆ เชิญเข้าข้างในก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันหาน้ำหาท่าให้กิน" น้ำตาลไม่ได้ตอ
Baca selengkapnya
นายหัว ตอนที่ : 03 ผลงานวันแรก
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ที่โรงเรียนที่ย้ายมาใหม่ก็จัดการเดินเรื่องวันเดียวเสร็จ ทั้งที่ย้ายมากลางคันแบบนี้ โรงเรียนไม่ค่อยรับเท่าไหร่หรอก แต่ก็เข้าได้อย่างง่ายดายราวกับมีเส้นสายหนาเตอะอยู่ที่นี่ แต่ก็นะเขาเป็นถึงนายหัวเจ้าของสวนร้อย ๆ ไร่นี่นา คงมีส่วนในการบริจาคเงินสมทบทุนในโรงเรียนบ้างแหละนะ ที่รู้เพราะพ่อแม่เธอก็ทำเหมือนกัน วันแรกที่ได้เข้าเรียนก็คือวันถัดมาหลังจากที่เดินเรื่องสมัครเรียน และการเดินทางไปเรียนในโรงเรียนที่ห่างไกลจากบ้านสิบ ๆ กิโลก็คือรถสองแถวเก่า ๆ ที่จะมาจอดรออยู่หน้าปากซอยบ้าน ซึ่งเธอจะต้องเดินออกมารอแต่เช้าเพื่อให้ทันขึ้นรถ ลำบากนะแต่ก็ต้องปรับตัวให้ได้ ทำไงได้เธอไม่มีทางเลือกนี่นา @โรงเรียนใหม่ น้ำตาลเข้ากับคนได้ไม่ยาก ถ้ารู้จักนิสัยของเธอจริง ๆ จะยากก็แค่การปรับตัวเรื่องกิน ที่อยู่ต่าง ๆ ก็เท่านั้นแหละ โรงเรียนที่นี่นักเรียนไม่ได้เยอะมาก ไม่เหมือนกับโรงเรียนในเมืองที่เธอเรียนอยู่ แต่ก็ดีเหมือนกับ เพราะมันเหมือนจะเงียบสงบไม่น้อยเลย “หวัดดีน้ำตาล เรามาแนะนำตัว เราชื่อนุช” “อ๋อ หวัดดี”ตามสเต็ปของโรงเรียน พอแนะนำตัวเองหน้าชั้นเรียนตามที่อาจารย์แนะนำ เพื่อน ๆ
Baca selengkapnya
นายหัว ตอนที่ : 04 ไม่ถูกชะตา
ตกเย็นหลังเลิกเรียน พรึ่บ !!! “นี่เธอคิดอะไรของเธออยู่” นายหัวคาวีโยนกระดาษลงกับโต๊ะกินข้าว หลังจากที่ได้อ่านจดหมายเรียกพบผู้ปกครอง นี่แค่ไปเรียนวันแรกก็เล่นเอาเขาถึงกับปวดหัวซะแล้ว “ถ้าไม่ไป ก็ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวหนู…” “เธอคิดว่าเธอมีผู้ปกครองคนอื่นอีกหรือไง ?” น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกน่ากลัวพิลึก แต่เธอก็ยังทำใจดีสู้เสือ “เปล่าค่ะ ไม่ได้คิด แค่จะคุยกับอาจารย์ให้เองค่ะ” “ใจเย็น ๆ ก่อนนะนายหัว ไปคุยกับอาจารย์ก่อนเถอะ มันคงมีเรื่องอะไรมาก่อนแหละ” ป้าพรช่วยพูด ( ป้าแม่บ้านคนนั้นนั่นแหละ เพราะเพิ่งได้มาทำความรู้จักกันและรู้จักชื่อกันก็ตอนทีหลังแล้ว ) “จะเรื่องอะไรครับ ? ทำเพื่อนหัวแตกจนเข้าโรงพยาบาล มีเหตุผลด้วยหรือไง” “ก็ถ้าคิดว่าไม่มี มันก็ไม่มีหรอกค่ะ หนูก็แค่นิสัยเสียเอง ไม่ชอบหน้าเพื่อนก็เลยทำแบบนั้นค่ะ” พูดประชด“นี่อย่ามายอกย้อนนะ !!” “……” ผู้ใหญ่แนวนี้นี่พิมพ์เดียวกันหมดเลยไหมนะ ด่าก่อนจะรู้เหตุผล ตั้งแต่รู้เรื่องเนี่ย ยังไม่เห็นถามสักคำเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น สาเหตุมาจากอะไร กลับกันมองว่าเธอเป็นเด็กนิสัยเสียไปก่อนแล้ว "ฉันควรทำยังไงกับเธอดี มีครั้ง
Baca selengkapnya
นายหัว ตอนที่ : 05 กลับบ้านดึก
#หลายอาทิตย์ต่อมา "รออะไรอยู่ครับ ?" นายหัวคาวีเอ่ยถามป้าพร แม่บ้านที่ปกติจะเข้านอนแต่หัววันเพื่อตื่นเช้ามาทำอาหารและทำงานบ้าน แต่ตอนนี้กลับยังไม่ยอมนอน เหมือนกำลังนั่งรอใครสักคนอยู่ "เอ่อ..." "อย่าบอกนะครับ ว่าแม่ตัวดียังไม่กลับ" "....." ป้าพรได้แต่พยักหน้าตอบ เพราะไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน มันก็เรื่องจริงแหละที่น้ำตาลยังไม่กลับ เธอไปไหนก็ไม่รู้จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับ "ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ" นายหัวคาวีเท้าเอวด้วยท่าทางที่ขึงขัง พร้อมกับพูดเสียงเข้มออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ "เดี๋ยวก็คงกลับมั้งคะ คงมีธุระ" ป้าพรช่วยพูดแก้ตัวให้ "จะไปไหนควรบอกกันก่อนนะครับ ไม่ใช่หายไปแบบนี้" "นายหัวไปนอนเถอะ เดี๋ยวป้ารอเอง" "ไม่ได้หรอกครับ วันนี้ต้องคุย ปล่อยเอาไว้ไม่ได้ เดี๋ยวจะได้ใจใหญ่" ไม่นานนักร่างเล็กก็เดินฝ่าความมืดของถนนเข้ามาเรื่อย ๆ เพราะเป็นที่ส่วนตัว ไฟรายทางจึงไม่มี มันเป็นความมืดสนิทที่รอบข้างเป็นป่าและหนาวเหน็บจากบรรยากาศของพื้นที่แถบนี้ "นะ นั่นไงคะ คุณหนูกลับมาแล้ว" ป้าพรรีบพูด เมื่อเห็นชัดเจนว่าเจ้าของร่างที่เดินฝ่าความมืดมาคือใคร ก่อนจะรีบเดินเข้าไปรับด้วยความเป็นห่วง "ยังไม่นอน
Baca selengkapnya
นายหัว ตอนที่ : 06 ช่วยงาน
#วันหยุดวันหนึ่ง “ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย ให้มันเหมือนกับอยากไปทำ” “…..” เด็กสาวมองคนข้าง ๆ แล้วก็ถอนหายใจแรง แล้วใครว่าเต็มใจกันล่ะ เธอไม่ได้เต็มใจเลยสักนิดเดียวนะ แต่เพราะโดนเขาบังคับให้ไปต่างหาก "อยู่ที่นี่ไม่ได้ทำอะไรก็ช่วยงานกันหน่อยสิ งานบ้านเธอก็ไม่ได้เรื่องหนิ" "แต่งานในสวน มันเป็นงานของผู้ชายนะคะ ดูสิมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น" พูดพร้อมกับมองไปยังด้านหน้า ที่เต็มไปด้วยคนงานของนายหัวคาวี ซึ่งแทบจะทั้งหมดเป็นผู้ชายทั้งนั้นเลย มีผู้หญิงไปแค่ไม่กี่คนเอง น่าจะคอยไปดูแลเรื่องอาหารต่าง ๆ งานง่าย ๆ ไม่หนักมากมายก็ยกให้ผู้หญิงทำ "ก็คอยไปช่วยฉันทำงานไง"สุดท้ายเธอก็ถูกลากขึ้นรถกระบะไป ก่อนที่นายหัวคาวีจะขับรถออกไปยังสวนที่ตัวเองทำงานทุกวัน หลังจากที่เริ่มปรับตัวกับอะไรที่นี่ได้ ก็ใช่ว่าจะสบายใช่ว่าเธอจะชิน เพราะพอเริ่มปรับตัว เธอก็ถูกเขาลากมาทำงานด้วยแบบนี้ และให้เหตุผลว่ากลัวเธอจะเถลไถลไปที่อื่นเหตุผลฟังไม่ขึ้นสักนิด ! "ถึงแล้วลงมาสิ หยิบเอาสมุดลงมาด้วย" "ค่ะ" "คอยดูคนงานเขา และก็จดตามที่คนงานเขาบอก เดี๋ยวฉันจะเข้าไปข้างในนู้น อยู่ตรงนี้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี" "ค่ะ" เธออยากจะเบ้ป
Baca selengkapnya
นายหัว ตอนที่ : 07 ทุกอย่างจบลง
#เวลาผ่านไป ในที่สุดวันที่รอคอยมันก็มาถึงสักที เธอเฝ้ารอและอดทนเวลานี้มานานมาก แต่ก็ใช่ว่าทุกวันเวลาที่อยู่ที่นี่มันจะไม่ทำให้เธอมีความสุขหรือได้อะไรกลับคืนมาเลย ก็ชีวิตคนธรรมดา มีสุขบ้างทุกข์บ้างเป็นเรื่องปกติ ถึงแม้จะต้องปรับตัวอย่างยากลำบาก แต่เธอก็ผ่านมันมาได้ และก็ได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง ได้ฝึกให้มีความอดทน เข้าใจโลกภายนอกที่มันไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด ตามพินัยกรรมว่าเอาไว้ว่า เมื่อไหร่ที่เธอนั้นอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ เวลานั้นจะเป็นเวลาที่เธอได้หลุดพ้น จากการมีผู้ปกครอง เธอจะได้รับอิสระ และวันนี้ก็เป็นวันเกิดที่อายุครบ 20 ปีของเธอ ก๊อก ๆ ๆ "คุณหนูคะ เสร็จแล้วหรือยัง นายหัวให้มาตามค่ะ" "ค่า ใกล้เสร็จแล้วค่ะ" ฉันขานรับป้าพร ขณะที่กำลังเร่งแต่งตัวอยู่ นายหัวบอกว่าจะพาฉันออกไปเลี้ยงฉลองวันเกิด พอทำอะไรเสร็จก็รีบเดินลงมาแต่ดูเหมือนว่าจะมีคนที่ใจร้อนอยู่นายหัวคาวียืนเท้าเอวมองฉันคนอะไรมีหน้าเดียวตลอดทั้งวัน ไม่ยิ้มแย้ม เอาแต่หน้าบูดบึ้งดึงหน้าได้ทั้งวัน นี่ถ้าเป็นพ่อค้าขายของ ขายอะไรไม่ออกเลยนะเนี่ย หน้าตาไม่รับลูกค้าเลย "เสร็จแล้วค่ะ" "บอกว่าไม่ต้องแต่งตัวมาก" "หือ แต่งตั
Baca selengkapnya
นายหัว ตอนที่ : 08 ชีวิตที่อิสระ
@ บ้านของนายหัวคาวี "คุณหนูเก็บของหมดแล้วใช่ไหมคะ ดูดีแล้วใช่ไหม" ป้าพรเอ่ยถาม พร้อมกับยื่นดูเด็กสาวที่กำลังขนของขึ้นท้ายกระบะ ด้วยความอาลัยอาวรณ์ ไม่อยากให้เธอไปจากที่นี่เลย ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็ก ๆ แต่ 2-3 ปีที่ผ่านมาก็เลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี "ไม่ได้เอาไปหมดหรอกค่ะ" น้ำตาลตอบ เพราะคิดว่ายังไงวันหนึ่งก็คงต้องได้กลับมาบ้างอยู่แล้ว ไม่เก็บไปจนหมดจะดีกว่า เพราะตอนที่มาเธอก็ไม่ได้เอาอะไรมามากมายเลย ส่วนมากก็มาซื้อเอาที่นี่มากกว่า "เสร็จแล้วยัง จะได้ไป กว่าจะถึงอีก มันจะค่ำ" นายหัวคาวีพูดพลางบ่นอุบที่ทั้งสองเอาแต่พูดคุยร่ำลากันอยู่ได้ ตัวเองก็ใจร้อนรีบจะไปเพราะกลัวจะค่ำก่อนถึงที่หมาย "วุ้ย นี่ก็รีบจริง" เด็กสาวทำหน้าบูดใส่เจ้าของร่างกำยำที่ยืนทำทรงเข้มอยู่ "คุณหนูกลับไปแล้วต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ" "ค่ะ ป้าพรก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ไม่ต้องไปมัวดูแลคนอื่น ปล่อยให้เขาดูแลตัวเองบ้างเถอะค่ะ" พูดเหน็บถึงคนข้างหลัง "จ้ะ แล้วก็อย่าลืมกลับมาหาป้าบ้างนะคะ" "ค่ะป้า" หลังจากที่กอดร่ำลากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว น้ำตาลก็เดินไปขึ้นรถกระบะของนายหัวคาวี ก่อนที่ทั้งสองจะออกไปด้วยกัน เขาอาสาที่จะเ
Baca selengkapnya
นายหัว ตอนที่ : 09 ฉลอง
#เวลาต่อมา หลังจากที่ได้กลับมาอยู่ที่บ้านที่กรุงเทพฯ ฉันก็ได้ใช้ชีวิตแบบปกติ แต่ก็ไม่รู้ว่ามันขาดอะไรไป มันเหมือนต้องปรับตัวใหม่อยู่เหมือนกัน เพราะตอนที่อยู่ที่นั่นฉันเองก็ต้องปรับตัวเป็นการใหญ่เลย แต่คงเป็นเพราะความเคยชินกับที่นี่ที่ฉันอยู่มาตั้งแต่เกิด มันเลยทำให้ฉันปรับตัวไม่ยาก และเข้ากับคนง่าย สังคมภายนอกมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดหรอก ถ้าเราเลือกที่จะมองผ่านน่ะนะ คนไหนไม่น่าคบเราก็แค่ปล่อยผ่าน คิดอะไรง่าย ๆ ไม่ต้องยุ่งยากให้มันซับซ้อนปวดหัว หลังจากรายงานตัว ฉันก็เข้าทำกิจกรรมต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัย จนกระทั่งตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบ 2 เดือนแล้วล่ะ ฉันมีเพื่อนขึ้นเยอะ แต่ก็ไม่รู้ว่าฉันถูกคบเพราะที่บ้านมีเงินหรือเปล่า แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้หรอก แล้วแต่คนจะคิดเลย สำหรับฉันแค่ไม่ล้ำเส้นกันก็นับว่าเป็นเพื่อนได้แล้ว "น้ำตาล ๆ วันนี้เพื่อนนัดไปดื่มกัน เธอไปด้วยกันนะ" "อ๋อ เดี๋ยวกลับถึงบ้านแล้วจะทักบอกอีกทีนะ" "โอเค ๆ แต่มาให้ได้นะ จะได้เปิดหูเปิดตา" "อื้ม" เคยคิดอยู่เหมือนกันนะตอนที่เรียนอยู่มัธยม ว่าสักวันหนึ่งที่ฉันอายุครบ 20 ฉันจะเข้าผับเข้าบาร์ เข้าไปเปิดหูเปิดตาในนั้นบ้าง เพราะ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status