Confess Love 19

"ถ้างั้นสิ่งที่คนพูดมาบางอย่างก็ต่างออกไปนิดหน่อยนะ"

"นายอย่าไปเชื่อสิ่งที่หนังสือพิมพ์ธุรกิจหรือข่าวซุบซิบของฉันเลย มันไม่ได้ตรงไปทุกเรื่องหรอก"

"เหมือนตอนที่นายกับแฝดของนายตกใจที่ฉันพูดแบบนั้นกับแฝดของตัวเอง มันก็เหมือนกันกับคู่ของนาย"

ข่าวก็คือข่าวมันไม่ใช่ความจริงทั้งหมดนั่นหรอก เขาแค่สุภาพและไม่โวยวายหรือปากจัดเท่าจินฮานเท่านั้นเอง นอกนั้นก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่ ใบหน้าก็คล้ายคลึงกัน

ไคชาร์มองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายในระหว่างการตอบบทสนทนาแล้วทำให้รับรู้ได้ว่าสิ่งที่พูดเป็นเรื่องจริง ที่เขาเห็นตอนขากลับจากงานรอบนั้นก็ไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบสินะ แต่เป็นนิสัยของเจ้าตัวนั่นเอง

ร่างสูงโปร่งหลังจากรับประทานอาหารเสร็จก็ขอตัวกลับก่อนทันที เพราะไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว ไม่งั้นจะทำงานไม่ทันและจะมีงานทางมหาลัยเพิ่มขึ้นมาจะยุ่งมากกว่าเดิม เสียงรถยนต์ขับออกจากประตูไปแล้วมุ่งหน้ากลับบ้านของตนเอง เส้นทางนั้นอีกยาวไกลเพราะซื้อบ้านอยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควรและต้องการความเป็นส่วนตัวจึงอยู่ในแถบภูเขานั่นเอง สองข้างทางเป็นป่าและมีเพียงถนนให้พอขับสวนกันได้แค่สองเลนเท่านั้น

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ คุณชายเล็ก / ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ คุณชายเล็ก"

"ไม่ต้องมาพิธีหรอก ฉันจะขึ้นไปทำงาน"

"ไม่ต้องให้ใครมารบกวนเวลางานล่ะ แม้แต่พี่จินฮานก็ห้ามเหมือนกัน"

มือขาวมาหยิบเอกสารที่เป็นส่วนรับผิดชอบของตนเองทั้งหมดพลางเดินเข้าห้องทำงานไปแล้ว หลังจากนี้พวกเขามีหน้าที่บอกตามคำสั่งเท่านั้นเพราะการรบกวนคุณชายเล็กตอนทำงานไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก และคนที่กลับเข้าบ้านในเวลาต่อมาทำให้ทุกคนเหงื่อตก

"จินฮวนล่ะ ฉันอยากเจอน้อง"

"คุณชายเล็กทำงานอยู่ครับ และสั่งไว้ว่าห้ามใครรบกวน"

"ไม่เป็นไร ฉันจะไปเอง มีอะไรฉันออกหน้าเอง" จินฮานพูดพลางถอดสูทตัวนอกให้พ่อบ้านคนหนึ่งไปแล้วเดินไปทางห้องทำงานของจินฮวนทันที

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามรบกวนตอนทำงาน" เสียงทุ้มนุ่มพูดทันทีหลังจากได้ยินเสียงเคาะประตูและไม่ได้สนใจอีกว่าจะมีใครเข้ามาหรือเปล่าเพราะถือว่าเขาบอกแล้วตั้งแต่เข้าบ้านมา

"พี่เอาเอกสารมาให้เซ็นสามฉบับ ลองอ่านดูก่อนสิ" จินฮานบอกพลางส่งงานให้

มือขาวรับเอกสารมาอ่านเงียบๆ และพิจารณาทีละฉบับแล้วเซ็นลายเซ็นลงไปสองฉบับแต่ไม่เซ็นฉบับที่สามและเขียนโน๊ตเล็กๆ ไว้บนเอกสารว่าจะต้องแก้ไขอะไรบ้าง กำหนดการใหม่จะต้องเสร็จภายในวันไหนแล้วส่งคืนให้พี่ชายฝาแฝดของตนเองอย่างเงียบๆ

เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาทำงานยกเว้นเวลาจะมาคุยเรื่องงานเท่านั้น จึงรับเอกสารแล้วเดินกลับออกไปแทน

มันเป็นเรื่องปกติที่คนเป็นฝาแฝดจะมีหน้าตาคล้ายคลึงกันแต่นิสัยไม่ได้เหมือนกัน จะมีคนนึงสุภาพเรียบร้อย ใจเย็น และอีกคนนึงที่ใจร้อน และไม่ค่อยวางตัวสักเท่าไหร่ ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เป็นแฝดกันจะมีนิสัยตรงกันข้ามแบบนี้เกิดขึ้นเสมอ

การเข้าเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยเป็นสิ่งที่ต้องทำความเข้าใจเป็นอย่างมาก เพราะเป็นการเข้าสู่วัยผู้ใหญ่แบบกะทันหันจากการเป็นเด็กที่อยู่ในวัยเรียนรู้ จะไม่มีใครคอยทวงงานให้ส่งตรงเวลาอีกแล้ว

นับจากนี้ไปใครส่งงานไม่ตรงตามกำหนดจะต้องถูกตัดคะแนนทันที ไม่มีข้อยกเว้นเพราะถือว่าโตแล้วจะต้องมีความรับผิดชอบและทำให้ตนเองเรียนจบให้ได้

"ทำไมวันนี้จินฮวนดูเครียดผิดปกติ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า" แดฮานถามด้วยความเป็นห่วง

"เครียดเรื่องงานที่ยังเคลียร์ไม่เสร็จก่อนจะเปิดเทอม จะต้องรีบกลับไปทำอีกคิดว่าน่าจะเสร็จภายในเดือนนี้"

"แบบนี้แกจะไหวเหรอ ร่างกายจะทรุดได้นะ ได้นอนบ้างหรือเปล่า ใต้ตาคล้ำมากเลยนะ" ซองอึนถามด้วยความเป็นห่วง

"ยังไงวันนี้จะพยายามนั่งหลังห้องแล้วกัน เวลาปิดไฟแล้วเรียนผ่านสไลด์จะได้มองไม่เห็นว่าแอบหลับ"

"ทำไมคุณชายรองคิดที่จะมานอนที่มหาลัย ไม่กลับไปนอนที่บ้าน"

"ถามอะไรแปลกๆ นะแดฮาน ถ้ามันมีเวลานอนจะมาแอบนอนตอนนี้ทำไม บ้าหรือเปล่า" คำตอบของบุคคลที่ได้รางวัลคิวท์บอยปีที่แล้วทำให้เพื่อนสนิทถึงกับหน้าสั่น น่ารักเฉพาะหน้าตากับคำพูดทางการแต่เวลาปกติไม่ได้    น่ารักเลย มองกันว่าน่ารักไปได้ยังไง เจ้าพวกนี้มันตาบอดแน่นอน

"ฉันรู้นะว่าแกคิดอะไร มองแบบนี้รู้เลย"    แดฮานบอกพลางจ้องหน้าซองอึนด้วยความไม่พอใจ

"ทำไมล่ะ มันเรื่องจริงไง ลูกแกไม่ได้น่ารักสำหรับทุกคนจำเอาไว้"

"จะเถียงกันทำไมเนี่ย ฉันจะนอน เบาๆ ได้ไหม" จินฮวนทนเห็นเพื่อนสองคนเถียงกันไม่ไหวเลยรีบห้ามปราม หนีมาอยู่หลังห้องแล้วยังจะมาส่งเสียงดังให้อาจารย์รู้ตัวทำไมกัน ไม่รู้จักทำตัวให้กลมกลืนบ้างหรือยังไงกัน

เสียงสื่อการสอนด้านหน้าห้องยังคงดำเนินต่อไปโดยมีทั้งคนทั้งตั้งใจฟัง ไม่ตั้งใจฟัง เล่นเกม แอบหลับ กินขนม หลากหลาย แล้วแต่คนกันไป ซึ่งสิ่งเหล่านี้มักพบเห็นได้ในชั่วโมงการเรียนการสอน สิ่งที่จะต้องทำคือทำยังไงให้นักศึกษาตั้งใจฟังและไม่ไปมองหาสิ่งอื่นนอกจากสิ่งที่สอน ไม่ใช่คิดว่าทำไมนักศึกษาถึงไม่ฟัง แต่จงคิดว่าทำอย่างไรนักศึกษาถึงจะฟังต่างหาก

"ฮวัง จินฮวน รบกวนมาตอบคำถามข้อนี้บนกระดานด้วยครับ" อาจารย์จงใจเรียกออกมาเพราะเห็นว่าหลับในชั่วโมงเรียน ยังไงก็ไม่น่าจะตอบคำถามได้อย่างแน่นอน มือขาวหยิบไวท์บอร์ดมาแล้วเขียนคำตอบเต็มหน้ากระดานแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะของตนเองแล้วนอนต่อไม่ได้สนใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นว่าจะเป็นยังไงต่อ

หลังจากเหตุการณ์นั้นทำให้ข่าวในคณะเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิมที่ว่าคิวท์บอยปีที่แล้วเป็นคนน่ารักกลายเป็นคนที่ไม่สนใจโลกภายนอกและนิสัยไม่ได้แตกต่างไปจากพี่ชายฝาแฝดที่อยู่คนละคณะเลยแม้แต่น้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้จินฮวนรู้สึกอะไรเพราะว่าคนมักจะคิดไปเองว่าเขาน่ารัก นุ่มนิ่ม สุภาพ เรียบร้อย ทั้งที่เขาก็คือผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกัน ย่อมมีนิสัยดิบเถื่อนเป็นธรรมดา

"แกจะปล่อยให้คนเข้าใจแบบนี้จะดีเหรอ ไม่กลัวภาพลักษณ์เสียหายเหรอ" แดฮานถามด้วยความเป็นห่วง

"ใครจะอยากเข้าใจแบบไหนก็เข้าใจไป มันคงไม่ทำให้ราคาหุ้นของฉันหรือบริษัทเสียหายหรอก ในเมื่อตอนทำงานฉันเป็นแบบนั้น และฉันก็คือผู้ชายคนหนึ่ง มันคือเรื่องปกติที่ฉันจะมีนิสัยส่วนนี้"

เขาไม่ได้บอกว่าทุกคนต้องเป็น แต่คนเราคือมนุษย์มี รัก โลภ โกรธ หลง แต่ละคนก็ต้องมีนิสัยในรูปแบบนั้นอยู่แล้ว จะให้ไม่มีเลยคงจะเป็นไปไม่ได้ ก็ถือซะว่าทำความเข้าใจกันใหม่ให้หมด

จะได้ไม่บอกว่าจินฮวนน่ารักด้านเดียว เขาเองก็มีส่วนที่คล้ายฝาแฝดเช่นกัน จินฮานได้ข่าวเลยเดินมาอีกตึกด้วยความเป็นห่วงเกินเหตุตามประสาคนขี้หวงน้องชาย แต่กำลังจะเดินมาใกล้ๆ เจ้าตัวไม่ได้ทุกข์ร้อนกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยสักนิด มันยังไงกันแน่

"จินฮวน ไหวหรือเปล่า คนเริ่มมองแปลกไป" จินฮานถามพลางมองสายตาคนใต้ตึกที่มองต่างออกไปจากทุกวัน

"ไม่หรอกครับ แบบนี้ดีแล้ว จะได้ทำความเข้าใจกันให้หมดทุกฝ่าย ไม่มีข่าวอะไรที่มันไม่จริงอีกต่อไป"