Confess Love 18

"ไคชาร์เป็นยังไงบ้างครับหมอ" ไคชัวร์ถามด้วยความร้อนใจ เพราะมันนานแล้วทำไมเหมือนยังไม่หายสักที

"อาการดีขึ้นมากแล้วครับ ไม่มีอะไรเสียหาย สามารถออกกำลังกายได้ตามปกติแล้วครับ"

"หมอ คำตอบมันแปลกๆ มีอะไรต้องระวังเกี่ยวกับมันไหม มันถูกยิงหลายจุดเกือบตาย ช่วยตรวจมันอีกทีดีไหม" ไคชัวร์ยังไม่ไว้วางใจเท่าไหร่เพราะตอนไปช่วยกันจับคนโกงเงินบริษัทแล้วไคชาร์มารับกระสุนแทนเขาทั้งหมด มันจะไม่มีอะไรได้ยังไง

"บาดแผลภายในหายดีหมดแล้วครับ พักผ่อนมากๆ ก็ไม่มีปัญหาแล้วครับ" หมอยืนยันอีกครั้งเพราะดูเหมือนคุณชายใหญ่ของบ้านจะไม่เชื่อสักเท่าไหร่

"ถ้างั้นก็ดีแล้วครับ รบกวนส่งหมอกลับด้วยครับ" ไคชาร์บอกพลางเอนตัวลงนอนอีกครั้งเพื่อพักผ่อน

"ฉันว่าแกควรจะเล่าได้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผ่านมาเป็นหลายวันแล้ว คิดจะปิดไปถึงเมื่อไหร่กัน"

"หลังจากวันนั้นแทบจะไม่ได้คุยกันตรงๆ เลยไม่ใช่เหรอ"

ไม่ใช่ว่าเขาอยากหลบหน้าหรืออะไรแต่มันไม่ได้มีช่วงเวลาว่างสำหรับคุยกันมากขนาดนั้น ที่นี่มีคนเยอะและกิจกรรมก็ค่อนข้างเยอะ มีอะไรหลายอย่างที่ต้องปรับตัวอีกมาก เลยไม่ค่อยได้คุยกันมากกว่า หรือแท้จริงแล้วเขาแค่หลบหน้าคนอายุมากกว่าเท่านั้นเอง ไม่อยากทำให้รู้สึกว่าอยากมาดูแลหรืออะไร เพราะยังไม่ได้เป็นอะไรกันลึกซึ้งขนาดนั้น

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(จินฮวน)

"พูดถึงก็โทรมาเลย รับสายสิ ฉันจะไปออกไปหาอะไรกินบ้างแล้ว" ไคชาร์บอกพลางเปิดประตูห้องออกไปไม่ได้ฟังคำพูดของอีกคนแล้วโบกมือให้เฉยๆ เขาเลยหันไปทางโทรศัพท์แล้วกดรับอย่างเสียไม่ได้

"ฮัลโหลครับ รุ่นพี่จินฮวนมีอะไรครับ"

"เมื่อไหร่นายจะเลิกหลบหน้าฉันสักที จะได้คุยกันไหม"

"ผ่านมาจะเป็นอาทิตย์แล้ว นี่ใช่นายตัวจริงหรือเปล่า เห็นปกติมายุ่งวุ่นวายกับฉันตลอดเวลาไป"

"ตอนนี้อยากจะไปแล้วหรือยังไงกัน" จินฮวนเริ่มทำด้วยน้ำเสียงที่โมโหมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะหลายต่อหลายครั้งพยายามไปพูดคุยด้วยแต่เหมือนคนอายุน้อยกว่าจะเดินหนีตลอด และไม่ยอมพูดจากัน ทำไมถึงคิดแต่จะหนีไปเรื่อยๆ แล้วเมื่อไหร่จะได้คุยกัน

"แต่ผมไม่อยากให้รุ่นพี่เป็นห่วง ไว้ผมหายดีแล้วจะกลับไปหาครับ"

"ยิ่งไม่บอกมันยิ่งน่าเป็นห่วง นายรู้บ้างไหม"

"แล้วจะให้ผมทำยังไงครับ"

"เปิดประตูห้องนอนของนายออกมาก็พอแล้ว"

"ว่าไงนะครับ! รุ่นพี่หมายถึงอะไร! " ไคชาร์รีบลุกออกไปเปิดประตูห้องนอนด้วยความตกใจ

แกร๊ก!

ใบหน้าหล่อเหลาอ้าปากค้างที่เห็นบุคคลที่ไม่น่าจะมายืนอยู่หน้าห้องของเขาได้มาปรากฎอยู่หน้าห้องของตนเอง

"มาได้ยังไงครับ..." ไคชาร์ถามยังไม่ทันจบก็เห็นมือของพี่ชายฝาแฝดตนเองโบกมือให้ด้านหลัง เขากัดฟันพูดออกไปอย่างสุภาพ

"คุยกันเองแล้วกัน ฉันไปล่ะ" มีเสียงตะโกนมาจากข้างล่างให้คนข้างบนรับรู้ ทำให้ไคชาร์อารมณ์เสียเพิ่มมากขึ้นไปอีก

แกร๊ก!

เสียงประตูปิดลงทำให้เขารู้ว่าตนเองกำลังเผชิญกับเหตุการณ์ที่ลำบากใจอยู่เพราะมีคนคาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้อยู่ตรงนี้ยังไงล่ะ สายตาของเขาพยายามไม่มองและหลบตา หวังว่าความเงียบจะช่วยให้ไม่มีอะไรกดดันมากขึ้น

ใบหน้าหวานมองคนตัวสูงกว่าด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ มือขาวกุมมืออีกคนให้หันหน้ามามองกัน

"ทำไมมีอะไรถึงไม่เล่าให้ฟัง จะปิดบังไปถึงเมื่อไหร่" เสียงทุ้มนุ่มถามด้วยความเป็นห่วง ปกติเขาไม่ใช่คนที่จะชอบออกนอกบ้านมาทำอะไรแบบนี้ การมาสอบถามถึงที่นี่ นั่นหมายความว่าเป็นห่วงมากกว่า

"ผมไม่อยากทำให้รุ่นพี่ลำบากใจ เพราะว่าเรายังไม่สนิทกันขนาดนั้น ที่จะบอกกล่าวได้รู้เรื่อง"

"สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่สิ่งนี้แต่เป็นคำตอบว่านายเป็นอะไรกันแน่ เล่าให้ฟังได้ไหม"

"ได้ครับ ผมจะเล่าให้ฟังเอง" ไคชาร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามรวบรวมสมาธิก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป

"ผมมีปัญหาทางธุรกิจกับผู้ถือหุ้นแล้วตกลงกันไม่ได้ครับ เขาเลยต้องการจะจัดการผมกับไคชัวร์เพื่อรวบรวมการซื้อขายหุ้นทั้งหมดและขึ้นเป็นผู้บริหารแทน ทำให้มีคนต้องการทำให้พวกเราตายแต่ว่าผมผลักพี่ชายตัวเองแล้วกระโดดหลบไปด้วยกัน"

"นึกว่าจะทำแบบในละครซะอีกที่เอาตัวมาบังไว้เฉยๆ " เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังลั่นห้องนอนกว้างทันที

"รุ่นพี่ครับทำแบบนั้นผมคงตายไปแล้ว ผมเห็นเลยกระโดดโถมไปทั้งตัวเพื่อให้ไคชัวร์หลบทันแต่ว่ากระสุนนัดที่เหลือมันก็พลาดโดนผมหมด อาการบาดเจ็บสาหัส เป็นตายเท่ากัน เพิ่งจะอาการดีขึ้นและใกล้หายแบบที่พี่เห็นครับ"

"แต่ว่าไม่มีบาดแผลเป็นครับ" ใบหน้าหวานถอนหายใจอย่างโล่งอก เขานึกว่าอีกฝ่ายเป็นโรคที่ร้ายแรงอะไรเสียอีกถึงได้ไม่ยอมตั้งแต่แรก เพราะว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้บ่อยในวงการธุรกิจทั้งปัญหาภายในและภายนอก จะต้องมีการระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

"ดีแล้วที่นายไม่ได้เป็นอะไรมาก ถ้าเรื่องในวงการธุรกิจ ทางฉันเองก็มีปัญหาแบบนี้เหมือนกัน"

"ทำยังกับว่าฉันจะไม่เข้าใจไปได้"

สำหรับแวดวงธุรกิจการกระทบกระทั่งด้วยวาจา หรือด้วยวิธีการต่างๆ ถูกพบเห็นได้บ่อยครั้ง และการจัดการคนที่ขัดขวางการเจริญเติบโตภายในถือว่าทำแบบนี้เหมือนตัดสิทธิ์ในการถือครองหุ้นไปโดยปริยาย มันไม่ใช่เรื่องที่สมควรจะเกิดขึ้น แต่เป็นเพราะความโลภของมนุษย์ที่อยากได้อยากมีจนไม่รู้ผิดชอบชั่วดี ถึงได้มีเหตุการณ์แบบนี้อยู่เสมอ

"มาหากันแบบนี้ แปลว่ายอมรับที่จะคบกับผมแล้วเหรอครับ" ไคชาร์ถามเพื่อความแน่ใจ

"เรียกว่าศึกษากันไปก่อนดีกว่า เพราะฉันกับนายยังไม่รู้จักกันดีพอ แล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากัน" จินฮวนตอบเสียงเรียบ

"ถ้าอาการไม่เป็นอะไรมากแล้ว ฉันจะกลับบ้าน"

หมับ!

มือหนารีบกุมมือขาวเอาไว้แล้วเงยหน้ามองด้วยความสงสัย บทจะมาก็รีบมาบทจะกลับก็รีบกลับ ไม่กินข้าวด้วยกันก่อนเหรอ ใกล้จะเย็นในอีกไม่กี่นาที ไม่รู้สึกหิวหรือยังไงกัน

"ฉันยังมีงานค้างอีกมาก นายจะมารั้งไว้ทำไม"

"ผมจะชวนกินข้าวก่อนกลับครับ ได้ข่าวเรื่องบ้านรุ่นพี่เหมือนกันว่าธุรกิจวุ่นวายพอสมควร"

"อืม ถ้างั้นลงไปกินข้าวกัน"

บรรยากาศในบ้านหลังนี้ดูเปลี่ยนไปถนัดตาเพราะมีแขกมาเยือนแล้วดูสดใสขึ้นมาก เนื่องจากการแต่งตัวของร่างสูงโปร่งสีสันค่อนข้างสดใส แตกต่างจากคนในบ้านที่แต่งตัวโทนดำมากกว่า และคุณชายเล็กดูอารมณ์ดีผิดปกติ ทำให้รับรู้ได้ว่าอีกคนอาจจะมาเป็นคนในครอบครัวในอนาคตหรือเปล่า แต่การพูดคุยไม่เหมือนกับคนอื่น

"อาหารอร่อยไหมครับ"

"อร่อยเหมือนกันหมด ฉันไม่ได้เรื่องมากหรอก"

"ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ"

"นายพูดขนาดนี้แล้ว ก็ต้องถามได้ ว่ามา"

"มีข่าวว่าพี่เป็นคิวท์บอยเพราะดูน่ารัก แต่สิ่งที่ผมเห็นคือน่ารักแต่ว่าไม่ใช่น่ารักไปทั้งหมดนะครับ" สิ่งนี้สงสัยมาตั้งแต่เห็น พูดคุย และทำความรู้จักกัน

"จริงๆ แล้วฉันก็เหมือนผู้ชายปกติแค่หน้าหวานแล้วพูดสุภาพ ไม่ขี้โวยวาย นอกนั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากนายหรอกนะ"

"มันไม่มีใครจะทำตัวน่ารักและนุ่มนิ่มได้มากขนาดนั้น ต่อให้เป็นผู้ชายเรียบร้อยก็มุมที่แข็งแกร่งเหมือนกัน"

คำตอบของจินฮวนได้ไขข้อข้องใจทั้งหมดของเขาลงทันที เพราะแบบนี้ถึงได้บอกว่าน่ารักแต่ก็ยังมีมุมของผู้ชายอยู่เหมือนทุกคน เพราะฉะนั้นที่เขาเขียนกันไว้มันก็ดูจะเกินจริงไปหน่อย