Se connecterBiglang nanuyo ang lalamunan ni Raphael. Para bang napulupot ang dila niya at hindi siya makapagsalita. Kasabay nito, pinagpawisan siya nang malamig. Mahina at tila malayo ang boses ni Aleisha. “Nakita mo na siya. Binabati kita. Nahanap mo na rin ang ‘Little Butterfly’ mo.” Bahagyang kumunot ang k
Iniligtas ni Daniel si Aleisha, kaya siya na ang bahala sa mga susunod na hakbang. “Hindi na talaga kailangan.” Muli na namang tumanggi si Aleisha. “Kilala ko ang sarili kong katawan. Ayos lang ako. Kung hindi ko makikita mismo na ligtas si Daniel, hindi ako mapapanatag.” Ganoon ba? Lalong sumiki
Nagpakita ng mabangis na ekspresyon ang lalaki at itinaas ang kamay upang ihampas ang kutsilyo. “Hindi ninyo hinayaang mabuhay ang anak ko! Kung ganoon, hindi ko rin kayo hahayaang mabuhay! Mamatay tayong lahat!” Nanlaki ang mga mata ni Aleisha at likas siyang napasigaw. “Jacob! Jacob!” “Aleisha!
Kinabukasan, habang mahimbing at antok pa si Aleisha, nakaramdam siya ng pangangati sa kanyang kamay. “Ano’ng ginagawa mo?” Mabilis siyang napangiwi at nairita na umungol. “Nagising ba kita?” Mahinang tanong ni Raphael. “Aalis na ako. Lalagyan ko lang ulit ng gamot ang kamay mo. Pagkatapos, matul
“May problema ba roon?” Bahagyang ngumiti si Aleisha. Malamig at walang emosyon ang kanyang tono, na para bang nagsasabi lamang siya ng isang katotohanan. “Hindi ko naman alam na ipinagdiwang mo ang birthday mo kasama ang dati mong kasintahan ngayong gabi.” “Ano…?” Mas nagulat si Raphael kaysa nak
Namumugto ang pisngi ni Aleisha habang umiling siya. Gayunpaman, hindi siya tumingin kay Raphael. Nakonsensya si Raphael. Kasalanan niya kung bakit hindi niya ito nakayanan at hinayaan niyang maghintay si Aleisha buong gabi. “Paano kung bukas ng gabi? Pangako, ako ang unang darating.” “Hindi na k
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga







