LOGIN"Oo, naiintindihan ko." Tumango si Aleisha. Iba-iba ang maaaring maging komplikasyon sa bawat tao, at hindi rin matitiyak kung kailan o paano ito lilitaw at lalala. "Salamat." "Walang anuman." Paglabas ni Aleisha sa examination room, namumutla ang kanyang mukha. Isang matinding ginaw ang bumalot
Noong mga nakaraang pagkakataon, pagkahilo at panlalabo lamang ng paningin ang nararanasan niya... Ngunit ngayon, tuluyang nagdilim ang lahat. Para bang bigla siyang nahulog sa isang madilim na lugar kung saan walang ilaw. Sandali! Biglang may naalala si Aleisha. Hindi pala ito ang unang pagkakat
Mukhang mahaba-haba pa ang kailangan niyang pagdaanan. Ngunit masunurin naman siyang sumagot, “Sige, gusto ko.” … Makalipas ang dalawang araw, nakatakda nang ma-discharge si Alexander mula sa ospital. Karaniwan, bilang isang donor, maaari nang makauwi ang isang pasyente sa loob ng pito hanggang s
Lalong nahiya si Aleisha sa sinabi ng lalaki lalo pa at iba ang pagkakangisi nito. Bakit kailangan pa nitong siya ang gumawa ng mga bagay na iyon para sa kanya? Kulang ba si Mr. Arizcon sa mga taong maaaring magpakulo ng gamot para sa kanya? Kung magbabayad lang siya nang kaunti, napakaraming taon
“Kayo po siguro ang estudyante ni Dok Dylan. Halika po kayo, tuloy kayo sa loob.” “Maraming salamat.” Walang pasok si Dok Dylan sa araw na iyon at katatapos lamang niyang umidlip. “Dok Dylan, kumusta na po kayo?” “Maayos naman ako.” Nakaupo si Dok Dylan habang umiinom ng tsaa. Nakangiti siyang k
Tahimik ang silid. Wala roon si Raphael at wala ring anumang bakas na naroon ito. Nanaginip talaga siya na hinahalikan siya ni Raphael? Napakakakaiba naman! Kahit noong honeymoon nila, hindi siya kailanman nanaginip ng ganoong nakakahiyang bagay! Nang bumalik si Michelle upang ayusin at iligpit a
"Raphael Arizcon..." Natigilan si Mr. Sandoval habang nakatingin kay Raphael. Kapag isa kang negosyante ay imposibleng hindi mo kilala ang isang Raphael Arizcon. "B-Bakit ka narito?" Hindi man lang pinansin ni Raphael si Mr. Sandoval. Nasa kay Sophia ang buo niyang atensyon na ngayon ay hilam na
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis







