Chapter 5

Elara Pov

"What are you doing, girl? It was the last part of the ceremony."

Bigla akong natauhan nang marinig ko ang boses na iyon ni Liam. Saka ko lang na-realized na nasa nga pala ako ng simbahan at ikinakasal kay Alexander. Namula ang mukha ko sa pagkapahiya. Nang tapunan ko ng tingin ang mga taong nasa paligid ko namin ay nakalarawan sa mukha nila ang shock at pagtataka. Tiningna ko si Alexander at halos mag-isang linya na ang makakapal nitong kilay sa labis na pagkunot ng noo. Ramdam ko na nagtitimpi lamang siya at nais na niya akong tirisin, hilahin palabas ng simbahan at itapon sa kalsada.

Lihim akong huminga ng malalim at napipilitang ngumiti ng apologetic. "I'm sorry. I didn't mean to hit you hard, Alexander. May lamok kasi sa pisngi mo at nais ko lamang itong patayin. Hindi ko sinasadyang mapalakas ang pagkakatampal ko sa pisngi mo," I apologized to him out of my nose. Hindi ko naman talaga pinagsisisihan na nasampal ko siya. That slapped serves him right.

Walang umimik sa mga taong nasa paligid namin. Mukhang hindi sila naniwala sa excuse na sinabi ko. Napuno tuloy ng tension ang loob ng simbahan.

"Oh, well. I'm sorry to all of you. Marami talagang lamok na nakakapasok sa simbahang ito lalo na sa mga ganitong oras." Ang pari ang bumasag sa tension sa paligid. Hindi ko alam kung totoo ang sinabi niya o kaya lamang niya iyon sinabi para maalis ang tension. Ngunit lihim akong nagpasalamat sa kanya dahil biglang ngumiti ang pareho naming ina ni Alexander at aming ninong at ninang. Mukhang naniwala naman sila sa sinabi ng pari.

"Mabuti ang ginawa mo, Elara. Hindi natin alam kung carrier ba ng dengue ang lamok na iyon o hindi. My son is lucky to have an alert wife like you," nakangiting sabi sa akin ng ina ni Alexander.

"Elara is always like that. Masyado siyang alerto at maingat," nakangiting wika naman ni Liam pagkatapos ay palihim akong kinindatan.

Natawa na lamang ako ng mahina ngunit nang muli akong napatingin sa mukha ni Alexander ay agad nabura ang ngiti sa aking mga labi. Madilim ang mukha nito at halatadong hindi naniniwala sa mga sinabi ko at ng kaibigan ko. Well, wala naman akong pakialam kung maniwala siya o hindi. Tinaasan ko pa siya ng kilay kaya tila mas lalo siyang nainis sa akin.

"I will never forget this moment, Elara. You will pay for what you did," mariing bulong ni Alexander sa gilid ng aking tainga. Nagbabanta ang tono nito. Ngunit hindi ako nakadama ng takot sa kanya. Mas nananaig ang galit ko dahil sa ginawa niya sa akin. Masyadong malaki ang damage ng ginawa niya sa akin at ang isang sampal na ibinigay ko sa kanya ay hindi sapat para mapantayan ang damage na iyon.

"Mabuti naman at hindi mo makakalimutan ang sandaling ito, Alexander. Para naman may maaalala ka na ginawa ko sa'yo sa tuwing maiisip mo ako," nakangiting sagot ko sa kanya ngunit may diin sa bawat salita. Akmang sasagot siya sinabi ko ngunit hindi natuloy dahil lumapit na sa amin ang mama niya kasunod ng aking ina para i-congratulate kami.

"I'm happy for you, son, and Elara. Congratulations to both of you. I hope you will give me a grandchild next year," masayang kausap sa amin ng ina nito. Una nitong niyakap si Alexander bago ako na yumakap naman muna sa aking ina.

"Mag-iingat ka palagi, Elara. Kapag may problema ka ay tumwag ka lang sa akin," naluluhang sabi naman sa akin ng mama ko matapos niya akong yakapin. "Hindi na ako makakapunta sa reception dahil kailangan ko nang magpunta sa airport kasama ang Papa mo."

Tumango ako sa kanya at bahagyang ngumiti. "Thanks, 'Ma. I will never forget what you said." Bumalik na sa dating pagiging maalalahanin ang aking ina kaya naman kahit labag sa loob ko ang kasal na ito ay masaya pa rin ako dahil nabuwag na ang malaking pader na nakaharang sa pagitan naming dalawa. "Mag-iingat kayo doon. Huwag mo ring kalimutan na palagi akong i-update sa kalagayan ni Papa."

Tumango lamang ang Mama ko at pagkatapos ay muli akong niyakap.

"Dumiretso na tayo sa hotel kung saan ako nagpa-book ng special room para sa munting  celebration ng kasal ng anak ko," narinig kong sabi ng ina ni Alexander sa ninong at ninang ng kasal namin at pati na rin sa pari.

"Gustuhin ko man na magtungo sa reception ay hindi maaari dahil may naka-schedule pa akong mass after ng wedding na ito," sagot ng pari sa ina ni Alexander.

"I'm so sad to hear that, Father. I will invite you for lunch next time if you have time," nakangiting sagot naman ng aking mother-in-law na sinagot lamang ng pari ng tango.

Matapos makipag-usap sa pari ay naglakad na palabas ng simbahan ang aking mother-in-law kasama ang ninong at ninang namin. Ang mama ko naman ay lumabas na rin ng simbahan para maghanda sa pag-alis nila ni Papa papuntang Amerika. Nang mapatingin naman ako sa mukha ni Alexander ay nahuli kong matalim at nagbabanta ang tingin niya sa akin bago ako iniwan at naunang naglaglakad palabas ng simbahan. Mabilis ang mga hakbang nito na para bang may nakakahawa akong sakit kaya nais niyang makalayo agad sa akin.

Naku, Beshy. Mukhang nais ka ng lamunin ng buo ng husband mo," puna ni Liam nang lapitan niya ako. "But in fairness, lalong naging guwapo sa paningin ko si Alexander kaysa noon," pahabol pa nito na may kasamang kilig.

"Guwapo? Sa tingin ko mas tumanda siya ng dalawampung taon kaysa noong huli ko siyang nakita. Masyadong matured na ang kanyang mukha," mabilis kong kontra sa sinabi ng best friend ko. Ngunit ang totoo ay sang-ayon ako sa sinabi ni Liam. Mas naging guwapo nga si Alexander ngayon kaysa noon. Mas lumaki at lumapad ang katawan nito. Siguro ay natuto nang magbuhat ng barbell or mag-gym kaya mas gumanda ang katawan. Seryoso ang mukha ni Alexander ngunit tila mas nakadagdag pa sa karisma nito ang pagiging seryoso.

"Really? Hindi ka naguwapuhan sa husband mo?" Nanlaki ang mga mata ni Liam at hindi makapaniwalang tiningnan akong mabuti. "Baka naman sinasabi mo lang iyan dahil hate mo siya. Aminin mong guwapo talaga siya ngayon kaysa noon."

"Puwede bang huwag mo nang ipagpilitan sa akin ang opinyon mo? Wala akong pakialam kung napogian ka sa kanya basta ako hindi. Okay? Period!" nakasimangot na wika ko sa kanya.

"Okay fine. Huwag ka nang ma-highblood at baka matumba ka pa diyan. Imbes na masayang reception ang dadaluhan ko ay burol ang puntahan ko," exaggerated na wika ni Liam. "Pero grabe magbiro ang tadhana sa inyong dalawa, Beshy. Akalain mong ang taong kinamumuhian mo ang siya palang magiging husband mo? Hindi mo ba alam na kaibigan ng mama mo ang mommy ni Alexander?"

Humugot ako ng malalim na buntong-hininga bago mariing umiling. Noong nangyari ang eskandal kasi ay hindi man lang inalam ng mga magulang ko kung sinong lalaki ang namahiya sa akin at kung sino ang mga magulang nito.

"Iisipin ko na lamang na pinagtagpo kami ng tadhana para makapaghiganti ako sa ginawa niyang pamamahiya sa akin noon."

"Paano na ang kasunduan mo at ng kanyang ina na bibigyan mo siya ng apo? Hindi mo na ba itutuloy ang balak mong magpabuntis agad sa asawa mo pagkatapos ng kasal niyo para kapag nakapanganak ka na ay makikipag-divorce ka na sa kanya?"

Bigla akong natahimik nang marinig ko ang mga sinabi ng kaibigan ko. Sa tingin ko ay hindi ko matutupad ang huling binanggit ni Liam. Sa tingin pa lang ni Alexander na tila nais na akong ibaon sa kinatatayuan ko ay imposible na may mangyaring intimate sa aming dalawa. At makakaya ko kayang makipag-siping sa kanya gayong sa tuwing makikita ko siya ay maaalala ko lamang ang expression niya at mukha ng mga ka-schoolmate ko na nanlilibak, nang-iinsulto at natatawa akin noon?