Chapter 4 - The Consequence

“Ingay naman! Sino ba yung katok nang katok diyan sa pinto ko? Natutulog pa yung tao oh!” sigaw ko habang nakahiga pa rin sa kama.

Hindi ko namalayan na maliwanag na pala. Basta ang huling natatandaan ko kagabi—sinundo ako ni Danica sa restaurant matapos kong takasan yung blind date ko at dumeretso na sa party

That’s it.

“Respeto naman sa natutulog! Aga-aga ots. Maya na kumatok please. Nananaginip pa ako dito”

“Hoy 3 PM na. Anong aga-aga?!” sigaw ni Dad mula sa labas.

Bigla akong napaupo at kinuha ang phone ko.

3:02 PM.

Sunod-sunod na notifications ang bumungad sa’kin—missed calls at messages mula kina Mom at Dad. Pero mas nangingibabaw yung message ni Danica.

“Ingat ka pagpasok sa kwarto mo ha. Pinaalalay kita kay Manang kasi hindi na kita kaya ibaba at ihahatid ko pa yung iba dito. Buti na lang hindi gising dad mo, muntik pa tayo mayari. Ayown lang Goodnight sayo, sleep well!”

Wait… what? Ganun ba ako kalasing kagabi Bakit wala akong maalala?

“Ano? Hindi ka pa talaga lalabas ng kwarto?” sigaw ulit ni Dad, this time mas galit.

Napapikit ako saglit bago pilit na tumayo. Umiikot pa ang paningin ko at sumasakit ang ulo ko, pero pinilit ko pa rin buksan ang pinto.

“Your mom is waiting downstairs" malamig niyang sabi. “Fix yourself.”

Napatigil ako.

Si Mom? Akala ko ba sa isang araw pa yung uwi niya!?

Napaaga ata. 

Letche.

Mabilis akong naghilamos, inayos ang buhok ko, at nagpalit ng damit. Kahit papaano, tinry kong magmukhang maayos bago bumaba.

Pagdating ko sa dining area, agad kong nakita si Mom.

Nakaupo siya roon, tahimik, pero ramdam na ramdam yung bigat ng tingin niya habang nagkakape.

Para akong lulubog sa lupa sa hiya at takot.

“Good afternoon, Ma, bless po” bati ko, pilit ngumiti habang lumalapit para yakapin siya at magmano.

Pero hindi siya gumalaw. Hindi rin siya yumakap pabalik. First time to ah? Ganito na ba kalala yung galit niya sa akin?

“Sorry p-po” mahina kong panimula.

Bigla niyang inilapag ang dalawang kamay niya sa mesa—malakas.

“Ano ginawa mo sa sasakyan?”

“Po? Hehe”

“Hindi ako nakikipagbiruan, Max. Ano ang ginawa mo?”

“Na-naibangga ko po. Sorry, Ma. Hindi ko talaga sinasadya. May pusang tumawid, ayoko naman siyang masagasaan kaya syempre binunggo ko nalang sa pun—“

“Bakit ka tumakas?”

“Alin po dun? Yung sa aksidente o yung sa blind da—”

“Both.”

Tumahimik ako.

Patay. Nalaman niya na parehas, hindi lang isa.

“Unahin mo yung araw ng aksidente. Go. Explain.”

“Stress lang po ako, Ma. Mag papahinga saglit. Tapos gusto ko lang mag-chill na may kasamang inom nang kaunti”

“Ah. So kasama sa pagchi-chill ang pagbangga ng bagong sasakyan ko?” taas-kilay niyang sagot.

“Galing mo pumili ng sasakyan ah. Yung bagong bago pa talaga”

Napayuko ako nalang ako bigla sa lamesa. “Hindi ko po talaga sinasadya"

May sugat ka ba? Pasa? Anything serious?”

“W-wala po.”

“Good. Next.” Diretso ang tingin niya sa’kin. “Yung blind dates. Bakit mo tinatakasan? Tapos may isa pang nagsumbong sa akin, may pinaiyak ka raw last month.”

Napabuntong-hininga ako.

“Boring, Ma. Wala talaga akong gusto sa kanila. Do you really expect me to lower my standards para lang sa mga lalaking pinapakilala niyo sa’kin?”

“Max, ginagawa namin ‘to para sa’yo.”

“Para sa’kin? Nakakasama nga eh" sagot ko agad.

“Pagod na ako, Ma. Matanda na ako. Alam ko ginagawa ko. Ayoko magmadali sa ganyan.”

“But—”

“Ma, please.” Napailing ako. “Lagi niyo na lang akong pinipilit. Para saan ba talaga ‘to? Alam ko naman na may iba pang reason kung bakit nyo ako pinupush sa mga ganito eh! Dahil ba nalulugi na yung isang company ni Da—”

“Max! Stop!” sigaw ni Dad.

Nabalot ng katahimikan ang buong bahay.

Huminga nang malalim si Mom bago muling nagsalita.

“So iyon ang dahilan mo kung bakit mo tinakasan yung blind date mo kagabi?”

Tumango ako nang bahagya.

“Do you even know who he is?” malamig niyang tanong.

Napatingin ako sa kanya.

“He’s from the Lewis family”

Parang may kumabog sa dibdib ko.

Lewis. 

Napatigil ako. Hindi ko alam kung bakit, pero biglang may kirot. Kasi out of  all the people na tinakasan ko… sa kanya lang ako nakaramdam ng guilt.

“Hindi porket wala ako dito, hindi na ako updated sa’yo ah,” tuloy ni Mom. “And you chose to leave that opportunity for a party?”

“I’m very disappointed in you Max! Hindi ka naman ganito dati”

Tumayo siya at kinuha ang isang folder sa counter, saka inabot sa’kin.

“What’s this?” tanong ko.

“They’re hiring a secretary. You’re applying.”

Napakunot ang noo ko. “What? May work na ako, Ma—”

“Wala na" putol niya. “I already handled it yesterday. You’re resigned.”

Nanlaki ang mata ko at napahawak nalang sa ulo.

“Tsaka sawa ka na sa blind dates, ‘di ba?” dagdag niya. “Then prove it. Do something better.”

“Also" singit ni Dad, “Puputulin na allowance mo kung hindi ka pa magbabago.”

Napatingin ako kay Mom para makita kung seryoso ba ang sinasabi niya.

“Starting today, ₱1,000 na lang allowance mo every week. No more credit card. No more hatid-sundo. No more car.”

“WHAT?!”

“Mag-commute ka.”

“What the… Ma, hindi ko kaya ‘yon! Lalo na yung ₱1,000 every week.”

“Not my problem.”

Napalunok ako habang binabasa yung papel sa kamay ko.

“Lewis Group of Companies.”

“Wait… Lewis?” bulong ko. “Sila ‘yung—”

“Oo" sagot agad ni Mom. “May problema ba?”

Mabilis akong umiling. “Wala po"

Pero sa loob-loob ko...

Siya.

Yung lalaking tinakasan ko kagabi, ibig sabihin sa company nila ako magtatrabaho?

“Mag-ayos ka na" utos ni Mom. “Today ang last day ng application, hanggang 6 PM lang sila.”

“Ha? Ngayon?!” gulat ko.

“Mukha ba akong nagbibiro?”

“May hangover pa ako, Ma. Sobrang sakit ng ulo ko. Hindi ba pwedeng pakiusapan na i-reschedule yung last day ng application?”

“Ano ka? Presidente?”

“Sige na, Maa… masakit talaga ulo ko, promise. Parang pinipiga. Pakiusapan mo na lang sila, please.”

“Madali lang naman akong kausap.”

“Yown.”

“Madali akong kausap na magiging ₱500 na lang ang weekly allowance mo dahil hindi ka marunong sumunod. It’s your own fault kung bakit masakit ulo mo.”

Napabuntong-hininga ako.

“Oo nga naman. May point. Sige, eto na. Maliligo na po.”

Minamalas nga naman tapos super sakit pa ng ulo ko.