Chapter 2 - An Unexpected Encounter

“Good evening, ma’am!” the housemaid greeted me politely as she opened the main door for me.

“Good evening din po" I replied while checking myself on my phone.

Napatingin ako sa red car na nakahinto sa harap namin nang bigla itong bumusina.

Grabe ah. Hindi lang basta red car—in fairness, mukhang Ferrari pa dahil sa sleek nitong design at low body frame. Halatang mahal at pang-mayaman talaga ang atake.

Habang tinititigan ko iyon, bumusina ulit, sunod-sunod, dahilan para mapakurap ako habang unti-unting bumababa ang bintana.

“Hop in!” sigaw ng lalaki mula sa loob.

Wow. May pag-ganon? Hindi makapaghintay? Tinitingnan ko pa nga kung gwapo ba o hindi, eh.

“Ayan na pala yung date mo, ma’am. Enjoy po" sabi ng housemaid habang marahang tinatapik ang braso ko, dahilan para bumalik ako sa sarili ko.

“Okay, Max, calm down. Tao lang ‘yan. Ilang blind date na ‘to, ‘di ba?” bulong ko sa sarili ko bago dumeretso.

I was about to walk toward the car nang bumaba siya.

Napahinto ako sa kinatatayuan ko habang pinapanood siyang umikot papunta sa side ko at buksan ang passenger seat door.

Naknampocha… ang gwapo naman neto, tapos gentleman pa.

He gave me a small smile and gestured for me to get in. Kuhang-kuha ako, kainis.

Matangkad, moreno, at may natural na aura ng pagiging intimidating. Halata rin ang build ng katawan niya—broad shoulders, defined arms, at overall… attractive.

Mukhang jackpot ako dito, ah.

Pero ewan ko. Ilang beses ko na ‘tong naisip sa ibang lalaki. Pare-pareho lang din naman sila sa huli.

Lumapit ako sa kaniya at ngumiti “Thank you” sabi ko bago pumasok sa sasakyan. Agad naman siyang umikot papunta sa driver’s seat.

Pagkaupo ko, napansin kong maluwag at sobrang comfy sa loob. Bumungad din ang matapang pero mabangong pabango—sakto lang, hindi nakakahilo.

Napalingon ako sa kanya nang makapasok na siya, at nagkatitigan kami nang ilang segundo.

Sa malapitan… mas nakaka-intimidate pala siya. Ang lamig ng dating—parang yelo kung tao.

“Put your seatbelt" malamig niyang utos, dahilan para bumalik ako sa sarili ko.

“A-ah, sige… okay” taranta kong sagot nang mapansing nakatitig pala ako sa kanya.

A few seconds passed, pero hindi ko pa rin maikabit nang maayos yung seatbelt. Napangiwi ako sa sarili ko. Ano bang nangyayari sa’kin? Hindi naman ako ganito. Pang ilang blind date ko na ‘to pero ngayon lang ako kinabahan nang ganito.

At napahinto ako nang lumapit siya.

Sumalubong agad ang mabango niyang amoy, at halos magdikit na ang mukha namin sa sobrang lapit.

“W-what are you doing?” nauutal kong tanong.

Hindi siya sumagot. Tahimik lang niya akong tinitigan bago niya inabot ang seatbelt mula sa likod ko at inayos iyon. Ilang segundo lang at narinig ko na ang mahinang click.

Pagkatapos nun, parang walang nangyari, bumalik siya sa driver’s seat at pinaandar ang sasakyan.

Napatingin ako sa labas nang maramdaman kong bumaba ang bintana sa side ko. Kumaway siya sa stepfather ko na ewan ko kung kailan pa napunta sa labas.

Kanina nasa second floor pa ‘yun ah. Nagte-teleport ba ‘to?

I saw my stepfather wave back at him before we finally drove away.

Tahimik ang naging biyahe namin. Kahit ako na madaldal, bigla akong natahimik. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang music mula sa speakers ng sasakyan.

Kaya napatingin na lang ako sa labas, watching the city lights para kahit papaano mabawasan yung kaba ko. Ewan ko ba, pero may something sa mga ilaw na ‘yon na lagi kong gustong tinititigan.

Habang abala ako sa pagmasid, biglang nag-vibrate ang phone ko.

It was a message from Danica. Nag-send siya ng picture ng outfit niya—naka-fitted dress at heels. Halatang ready na mag-club.

“Teh okay na ba outfit ko? Aalis na kami mamaya, ayusin ko lang make-up ko mwa 💋”

Shoot.

Birthday nga pala ng isa naming tropa ngayon. The party starts at 11 PM, and it’s only 8 PM pa lang.

May three hours pa ako. Takasan ko na lang kaya ‘tong blind date ko? Charot.

Napailing ako sa sarili ko bago nag-reply na okay lang yung suot niya. Honestly, naiinggit ako. Imbes na kasama ko sila, eto ako—nakatali na naman sa isang blind date.

Umay.

“What’s your name?” tanong niya bigla

“Maxene. Pero you can call me Max for short. O kaya baby na lang kung nahihirapan ka" biro ko sabay tawa.

“Charot!”

“Hm” maikli niyang sagot.

“Ikaw? Ano pangalan mo?”

“I’d rather be called by my last name.”

Napataas ang kilay ko. Ay, wow, pa-mysterious. 

“Sige, sabi mo ‘yan eh. Ano ba last name mo?”

“Lewis.”

“Shala. Parang designer lang ang atake" biro ko ulit.

Napatingin siya sa’kin, halatang nagtataka. Mukhang hindi niya gets.

“Ah, wala hehe… joke lang. Di ka naman mabiro" dagdag ko habang pilit na tumatawa.

Bigla akong napahinto nang huminto ang sasakyan. Pagtingin ko sa labas, nasa harap na kami ng restaurant.

Pocha. Eto na naman? Pang ilang balik ko na dito para sa blind date? Wala na bang ibang restaurant?

“Anak ng tokwa…” bulong ko sabay kamot sa ulo. Baka mapagbintangan pa akong lalakero ng mga staff dito dahil iba-iba yung mga kasama ko.

Bigla kong napansin na nakatingin siya sa’kin, parang concerned.

“Oks lang ako, boi. Huwag mo akong titigan ng ganyan” sabi ko, kaya napaiwas siya ng tingin.

“Kiniss kita diyan e" bulong ko.

“What?”

“Ha? Wala. Sabi ko cute nung aso sa labas.”

“Tsk. Reasons" maikli niyang sagot.

Napairap na lang ako. Ganto ba talaga ‘to magsalita? Tipid na tipid tapos parang galit pa sa akin.

Dinedma ko na lang siya at naghanda nang bumaba, pero pagbukas ko ng pinto, biglang bumuhos ang malakas na ulan.

“May payong ka? Wala akong dala" tanong ko.

Umiling lang siya at nanatiling tahimik.

Thirty minutes have passed, pero lalo lang lumakas ang ulan. Mukhang wala talagang balak tumigil.

Uwi na lang kaya ako?

“Oy oy teka teka, wait! Saan ka pupunt—“ sabi ko nang bigla siyang lumabas ng sasakyan habang hinuhubad ang blazer niya.

“Let’s go" sagot nya habang binubuksan ang pinto ko.

Tinakpan niya ang sarili niya gamit ang blazer, at nang makalabas ako, agad niya itong inangat para masilungan kaming dalawa. Halos magkadikit kami habang naglalakad papunta sa entrance ng restaurant, pilit na nagkakasya sa ilalim ng iisang tela.

Ramdam ko ang init ng katawan niya sa sobrang lapit namin. At sa bawat hakbang namin sa ilalim ng malakas na ulan…

“Are you just gonna stare at me? Madapa ka pa diyan. Bahala ka, hindi kita sasaluhin" malamig niyang sabi.

“Hangin mo. Hindi naman ikaw tinititigan ko” depensa ko, kahit… oo na, siya nga talaga.