Chapter 3 - What Happened That Night

Pagkapasok namin sa restaurant, agad kaming sinalubong ng staff.

“Good evening, sir. Your table is ready na po" magalang na bati nito. 

Tumango lang siya at nagdiretso na kami sa loob habang nakasunod lang ako sa likuran niya.

“Here’s the menu, ma’am and sir. I’ll leave you for a moment.” dagdag ng staff bago umalis.

Nginitian ko siya dahil pamilyar na rin ako sa lugar na ‘to—syempre, dito ako palagi napapadpad.

Kulang na lang tumira na ako dito, honestly.

Habang chine-check ko yung menu, napansin ko na hindi mapakali yung kasama ko. Panay ang tingin niya sa left side, lalo na sa braso niya.

Doon ko lang na-realize na basang-basa pala yung sleeves niya. 

Nabasa ba siya dahil sa blazer na halos sa akin niya pinasilong kanina? O baka assumption ko lang dahil talagang malakas lang yung ulan.

“What do you want to order?” tanong ko habang hindi ko maiwasang makaramdam ng guilt. Naaawa kasi ako, ni-sacrifice niya yung blazer niya, pero ending, siya lang yung nabasa.

“I don’t know" sagot niya, sabay iwas ng tingin sa basang braso niya nang mapansing nakatingin ako, bago muling tumingin sa menu.

Silence filled the space between us.

Habang gano’n, dumating ulit yung staff para lagyan ng tubig ang mga baso namin.

“What would you like to order, ma’am, sir?” magalang na tanong ng staff.

“May I get the steak, please,” he said calmly. “And also the truffle pasta with a side of truffle mashed potatoes.”

Pagkatapos, lumingon siya sa akin.

“How do you prefer your steak?”

“H-ha? Bakit ako?” nagulat ako. “Order mo ‘yan, ikaw mag-decide.”

“I’m not going to finish everything anyway. I’ll share my food with you” sagot niya, diretso lang ang boses. 

“I just want to make sure you’ll enjoy it too. We might have different preferences.”

Sandali akong natigilan.

Wow ang taray ah. Marunong pala siyang magsalita nang mahaba.

“Uhm, Medium well na lang po" sabi ko.

“Okay, medium well for the steak,” ulit ng staff. “And for you, ma’am?”

“Casual order na lang po" sagot ko agad.

“Very well, ma’am. We’ll serve your food shortly.”

“Thank you po" sabay ngiti ko.

Nilingon ko siya, expecting na magsasalita rin siya, pero nakatutok na siya sa phone niya.

Letche. Nasa date kami tapos cellphone ang hawak. Na turn off tuloy ako bigla.

“One second" bigla niyang sabi bago tumayo para sagutin ang tawag.

Ah. Work siguro.

Habang wala siya, binuksan ko phone ko at nakita si Danica na nagme-message na naman.

Nagra-rant siya na grounded daw siya dahil nalaman ng parents niya na tumakas siya para samahan ako mag-club nung isang araw.

Same night din kasi yun kung kailan ko nasira yung sasakyan ni mama. Siya yung kasama ko sa passenger seat, pero luckily, wala siyang sugat—yung kotse lang talaga ang grabe ang damage.

“Never mind, pinayagan din ako lol. Sinabi ko kasama kita sa party kahit nasa blind date ka. Bye xoxo paalis na ako dito, enjoy!” sunod niyang message.

Edi wow. Sana all nasa party.

“Here’s your order, ma’am” sabi ng staff habang inilalapag ang pagkain.

“Thank you po" sagot ko.

“Mainit pa po iyan, ingat po baka mapaso” dagdag niya bago umalis.

“Ay, ma’am wait lang po" tawag sa akin ng staff

“Jowa mo po ba ‘yung kasama mo? Gwapo maam, bagay kayo hehe”

Napangiwi ako sa hiya.

“Friends lang po kami, ate” sagot ko habang tumatawa nang mahina.

“Sayang naman. Bagay sana kayo" ngumiti siya bago umalis. Ganito na ba talaga kapag nakakailang balik na sa restaurant? Nagiging close na rin sa mga staff?

Maya-maya, dumating na rin siya at umupo ulit.

“Sorry for that. I had to take the call from the office,” sabi niya habang inaayos ang upuan.

“It’s okay" sagot ko lang.

Tahimik kaming kumain pagkatapos noon.

He was too quiet. Too composed. Parang laging controlled lahat ng galaw niya, parang walang puwedeng kumilos nang magulo o mag ingay man lang.

And his phone? Hindi rin tumitigil. Every few minutes, may calls. And every time, tumatayo siya para sumagot.

Date ba ‘to o business meeting?

Unti-unti, nawawala na rin yung gana ko.

Maya-maya, tumunog ulit phone niya.

“One minute, I’m sorry” sabi niya bago muling tumayo at umalis.

I sighed.

“Go lang" bulong ko.

Habang hinihintay ko siya, sinubukan ko na lang i-enjoy yung pagkain ko.

Thirty minutes na ang lumipas, pero hindi pa rin siya bumabalik.

Deliberately mabagal na rin akong kumain, hoping na sabay pa rin kami—pero mukhang wala na talaga. I checked my phone dahil may nagme-message.

Si Danica na naman. Nag-send siya ng picture—nasa bar na sila, may hawak nang drinks.

“Boi, 9 PM pala start, akala ko 11. Nag-iinom na kami dito tsaka nag sasaya, wohoo! Ingat ka dyan ah wag maging tanga sa pagpili ng lalaki. Labyow.”

Napangiti ako. Alam ko na kung anong susunod.

Ano pa nga ba? Edi tumakas.

Sanay na ako dito.

Hindi naman alam ni Dad yung mga ganito. Basta ang alam lang niya—hindi nagwo-work yung mga sine-set up niya.

And honestly… nauuhaw na rin ako. I want a drink.

Kailangan ko ng distraction.

I dialed Danica.

“Ows baket?” sagot niya agad.

“Pasundo ulit ako. Tatakasan ko ‘to.”

“Grabe ka naman siz, pang-ilan na ‘yan ah. Same place ba?”

“Oo. Same place”

“Okay. Wait lang ah ubusin ko lang ‘tong iniinom ko. I’ll message you pag nandiyan na ako then labas ka nalang”

“Yown thank you! Life saver ka talaga kahit kailan mwa mwa ka sakin”

“Ewan ko sa’yo. Yari ka niyan pag nalaman ni tito”

“Hindi niya malalaman yon.”

“Anyare ba bakit tatakas ka na naman? Boring ba?”

“Omsim. Tapos busy sa cellphone”

“Ge, message nalang kita kapag malapit na ako para makalabas kana”

“Hindi ka ba nakainom or lasing masyado?” tanong ko nang may pag-aalala, baka mamaya lasing na pala to.

“Gaga hindi. Kakasimula lang namin tsaka onti lang naman na ‘tong nasa baso ko”

“Gesi gesi. See you”

Pagkababa ko ng tawag, napasandal ako sa upuan.

Well…

Another escape.

Yolo.