CHAPTER 6

GIDEON POV

Limang taon na ang lumipas pero parang kahapon lang ang lahat.

Naka-blindfold ang mga mata ko noon nang dalhin ako sa madilim na silid kung saan tinanggap ko ang kontrata mula sa isang matandang miyembro ng Ordo Dei. Ang utos ay simple lang: tapusin ang buhay ng babaeng nagngangalang Elena Roxas bago pa nito mailabas ang mga sikreto ng grupo sa mga awtoridad. Sa mundong ginagalawan ko, ang pera ang nagpapatakbo sa lahat. Trabaho lang, walang personalan. Hanggang sa makita ko ang mismong target ko na nakatingin sa akin nang may pag-asa sa mga mata—hinihiling na sana ay may magligtas sa kanya. Hindi ko siya niligtas. Hinayaan ko ang malamig na bakal ng baril ko ang magtapos sa buhay niya.

At ngayon, nakaluhod ako sa semento habang nakatutok ang limang baril ng mga tauhan ni Magnus Ortigas sa ulo ko.

Tumama ang malamig na liwanag ng pulang security light sa mukha ko. Ramdam ko ang pag-agos ng dugo mula sa maliit na hiwa sa gilid ng panga ko, pero mas mabigat ang katahimikan na bumalot sa buong underground vault.

"Tapos na ang laro, Aragon," pambungad na wika ni Magnus habang dahan-dahang lumalakad palapit sa akin, may hawak na mamahaling sigarilyo sa kabilang kamay. "Akala mo ba matatalino kayo ng babaeng 'yan? Nilagyan ko ng tracker ang bawat galaw ninyo simula pa lang sa safehouse sa Cavite. Ginawa mo lang mas madali ang trabaho ko."

Hindi ako kumibo. Nanatili akong nakatayo sa isip ko ang mga nagdaang araw simula nang dalhin ng mga tauhan ko si Evangeline sa bodega.

Noong una ko siyang makita na nakatali sa upuan, ang inaasahan ko ay isa na namang spoiled brat mula sa mataas na lipunan ng Maynila. Isang madaling kasangkapan para pilitin si Ignacio Roxas na bayaran ang sampung milyong dolyar na utang ng Ordo Dei sa grupo ko. Pero habang tumatagal ang mga araw, nakita ko ang pagkaiba niya. Walang takot sa mga mata niya noong araw na bantaan ko siya ng kutsilyo. Ang nakita ko ay galit—parehong klase ng galit na nagtulak sa akin para pasukin ang madilim na mundong ito.

At higit sa lahat, siya ang anak ng babaeng pinatay ko limang taon na ang nakararaan.

Nang marinig ko siyang sumigaw kanina at itanong kung totoo bang ako ang pumatay sa nanay niya, naramdaman ko ang kakaibang bigat sa dibdib ko. Isang bagay na matagal ko nang pinatay sa sarili ko: konsensya.

"Bakit hindi ka na nagsasalita ngayon, Gideon?" sarkastikong tanong ni Magnus habang itinutok ang dulo ng baril sa noo ko. "Wala na ba ang tapang ng sikat na mercenary leader? O natatakot kang malaman ng kasintahan mo na ikaw ang pumatay sa nanay niya?"

Dahan-dahan akong tumingala para tignan si Evangeline.

Nakatayo siya ilang metro ang layo sa akin, mahigpit na hawak ng dalawang tauhan ni Magnus. Namumutla ang mukha niya, nanginginig ang mga labi, at ang mga mata niya ay baswang-basa ng luha at pagkalito. Nawala ang tapang at ang matalim na awtoridad na ipinakita niya sa akin sa buong linggong ito. Ang nakikita ko ngayon ay ang parehong hitsura ng nanay niya limang taon na ang nakararaan—ang mukha ng isang taong pinagtaksilan ng mundong pinagkatiwalaan niya.

"Tumingin ka sa akin, Evangeline," sabi ko sa mababa at seryosong boses, hindi pinansin ang baril na nakatutok sa ulo ko. "Kahit anong sabihin ni Magnus, ang mga magulang mo ang unang nagbenta sa 'yo. Si Ignacio at si Consuelo ang dahilan kung bakit ka nauwi sa ganitong sitwasyon."

"Manahimik ka, Aragon!" sigaw ni Ignacio habang nanginginig ang mga kamay na lumapit sa amin. "Huwag mong subukang baligtarin ang sitwasyon! Ikaw ang pumatay sa asawa ko!"

"Oo, ako nga," diretsong pag-amin ko habang nakatitig nang diretso kay Evangeline. "Ako ang pumatay sa nanay mo, Evangeline. Dahil binayaran ako ng Ordo Dei para patahimikin siya nang subukan niyang ilantad ang mga korapsyon ng pamilya mo. Ang tatay mo mismo ang pumirma sa kamatayan ng nanay mo noon."

Natahimik ang buong silid sa sinabi ko. Kitang-kita ko ang pag-uga ng katawan ni Evangeline sa narinig niya, parang sinaksak siya nang paulit-ulit sa dibdib. Tumama ang tingin niya sa ama niyang si Ignacio, na umiwas agad ng tingin dahil sa hiya at takot.

"Nakita mo na, iha?" nakangiting wika ni Magnus habang ibinababa nang kaunti ang baril. "Walang kakampi rito. Ang lalaking pinagkatiwalaan mo para tulungan kang maghiganti ay ang mismong pumatay sa pinakamahalagang tao sa buhay mo. Patayin niyo na silang dalawa," utos ni Magnus sa mga tauhan niya.

Hindi ako natakot sa utos niya. Matagal ko nang alam na ang propesyong ito ay may katumbas na kamatayan. Pero bago pa man pumutok ang mga baril ng mga bantay, mabilis kong ginalaw ang kamay ko papunta sa bulsa ng jacket ko kung saan nakatago ang maliit na signal jammer.

Kinuha ko ang pagkakataon nang lumingon si Magnus kay Ignacio. Gamit ang natitirang lakas, ibinalibag ko ang katawan ko sa sahig, sabay pindot sa button ng jammer.

Biglang namatay ang buong ilaw sa underground vault. Pumalit ang total na kadiliman at ang sunod-sunod na tunog ng pulang emergency backup lights.

"Anong nangyari?! Sindihan niyo ang ilaw!" sigaw ni Magnus sa gitna ng dilim at kalituhan.

Dahil sanay ako sa mga ganitong sitwasyon sa madilim na mundo ng mga operasyon, mabilis akong gumapang patungo sa pinakamalapit na tauhan na may hawak na baril. Inagaw ko ang armas nito at pinakawalan ang tatlong sunod-sunod na putok sa hangin para mas lalong lumikha ng panic.

"Evangeline! Tumakbo ka sa control room!" sigaw ko habang nakikipag-agawan ng baril sa isa pang bantay.

Narinig ko ang yabag ng mga paa sa semento. Hindi ko alam kung sinusunod niya ako o kung tumatakas siya sa amin pareho, pero kailangan kong tapusin ang trabahong ito.

Sinipa ko ang sikmura ng huling lalaking lumalapit sa akin, sabay harap sa direksyon kung saan ko huling nakita si Magnus. Pero bago pa ako makahakbang, naramdaman ko ang malamig na dulo ng baril na idinikit sa likod ng ulo ko.

"Magaling kang makipaglaro, Aragon," wika ng isang pamilyar na boses mula sa likuran ko.

Hindi ako lumingon. Alam kong si Magnus ang may hawak ng baril.

"Akala mo ba matatapos mo ako rito?" tanong ni Magnus habang dahan-dahang kinakabit ang gatilyo. "Huli ka na."

Bago pa man maibaba ni Magnus ang daliri niya para putulin ang buhay ko, biglang bumukas ang main door ng server room at tumama ang maliwanag na liwanag mula sa labas. Si Evangeline ang nasa pinto—hawak ang isang industrial taser mula sa security toolkit ng silid.

Walang patumangga siyang tumakbo papunta sa direksyon namin at walang pag-aalinlangang idiniin ang taser sa leeg ni Magnus.

Sumigaw sa sobrang sakit si Magnus habang kusang bumagsak sa semento, nanginginig ang buong katawan habang nilalabanan ang kuryente. Nabitawan niya ang baril na hawak niya.

Mabilis akong pumihit para pulutin ang baril at itutok ito nang diretso sa mukha ni Magnus na ngayon ay nakahandusay na sa sahig at hirap nang huminga.

Pagkatapos ay dahan-dahan akong lumingon kay Evangeline. Nakatayo siya ilang dipa ang layo sa akin, hiningal, at ang mga kamay niya ay nanginginig habang hawak pa rin ang taser. Ang mga mata niyang puno ng luha kanina ay napalitan ng malamig at blangkong ekspresyon—ang parehong ekspresyon ng isang taong tuluyan nang pinatay ang kahinaan.

Walang nagsalita sa amin sa loob ng ilang segundo habang naririnig ang pagpatak ng tubig sa sirang tubo sa itaas ng silid.

"Tapos na ang laro mo, Magnus," malamig na boses ni Evangeline, walang emosyon habang nakatitig sa lalaking nagbenta sa kanya.

Ibinaling ko ang tingin ko kay Ignacio at Consuelo na nanginginig sa isang sulok ng silid, malayo sa amin. Wala na ang kapangyarihan ng Ordo Dei. Wala na ang mga milyong dolyar na pinaghirapan nilang itago.

Inilagay ko ang baril sa holster ko at dahan-dahang lumapit kay Evangeline. Hindi ako lumapit nang sobra, alam kong binigyan ko siya ng dahilan para kamuhian ako habang buhay.

"Nasa sa 'yo na ang desisyon kung anong gagawin mo sa kanila, Evangeline," sabi ko habang itinuturo ang pamilya niya. "Hawak mo na ang lahat ng ebidensya sa server room. Pwede mo silang ipakulong o tuluyang pabagsakin."

Tumingin sa akin si Evangeline. Sa gitna ng lahat ng gulo, dugo, at mga kasinungalingang sumira sa buhay naming dalawa, nakita ko ang katatagan na hinding-hindi na kailanman maaalis sa kanya.