CHAPTER 7

EVANGELINE POV

Nakahandusay pa rin si Magnus sa semento, nanginginig ang buong katawan at hirap huminga dahil sa epekto ng taser. Ang mga mata niya ay puno ng galit at takot habang nakatitig sa akin. Sa kabilang sulok ng silid, magkayakap sina Ignacio at Consuelo na parang mga takot na daga. Wala na ang yabang nila noong gabing subukan nila akong ilako at lasunin.

Nawalan na sila ng boses. Nawalan na sila ng kapangyarihan.

Pero sa kabila ng pagbagsak nila, walang saya sa dibdib ko. Ang tanging nangingibabaw ay ang malamig na bigat ng katotohanang ibinunyag kanina ni Gideon. Ang lalaking tumulong sa akin para makalabas sa impyernong 'yun, ang lalaking pinagkatiwalaan ko kahit saglit, ay ang mismong pumatay sa nanay ko limang taon na ang nakararaan.

Lumingon ako kay Gideon. Nakatayo siya ilang hakbang ang layo sa akin, kalmado pero bakas ang pag-iingat sa mukha niya. Hinihintay niya kung anong gagawin ko.

"Evangeline," panimula niya, mababa at seryoso ang boses. "Alam ko kung gaano kabigat ang narinig mo kanina. Pero kung gusto mo silang panagutin lahat, kailangan nating kumilos habang kontrolado pa natin ang server room."

Ibinaba ko ang tingin ko sa hawak kong taser bago ko ito itinapon sa sahig. Tumama ito nang malakas sa semento.

"Huwag mong banggitin ang pangalan ko, Gideon," malamig kong sagot, diretso ang tingin sa mga mata niya. "Nandito ako para tapusin ang dapat tapusin. Pero huwag mong isiping dahil magkasama tayo rito ay kakalimutan ko kung sino ka."

Tumango si Gideon nang dahan-dahan, tinanggap ang galit ko nang walang pagtatanggol. "Naiintindihan ko. Gawin mo ang gusto mo sa kanila. Nasa sa iyo ang desisyon."

Hinarap ko si Ignacio na nanginginig habang nakatingin sa akin. Lumapit ako sa kanila, ang bawat yabag ng sapatos ko ay tila basag na salamin sa tahimik na vault.

"Pa," mahina kong tawag, walang emosyon ang mukha ko. "Inisip ko noon kaya ka nagkaganito dahil nagipit ka lang. Pero ngayong nalaman ko ang lahat... napagtanto ko na simula't sapul, ginawa mo nang negosyo ang pamilya natin. Ibinenta mo si Mama noon, at ibinenta mo rin ako ngayon."

"Evangeline... anak, patawarin mo ako," nanginginig na sabi ni Ignacio, pilit inaabot ang laylayan ng damit ko. "Si Consuelo... siya ang nagtulak sa akin sa mga maling desisyon na 'to. Siya ang may pakana ng lahat!"

"Huwag kang magtago sa palda ng asawa mo, Ignacio!" galit na sigaw ni Consuelo habang nakatingin sa asawa niya. "Ginusto mo rin naman ang pera! Pareho tayong nakinabang!"

"Tumahimik kayong dalawa!" sigaw ko, sapat para mapatahimik ang buong silid.

Kinuha ko ang phone ko mula sa bulsa. Nakakonekta na ito sa main system ng Ordo Dei dahil sa master bypass key na inilagay ko kanina bago mangyari ang gulo. Isang pindot na lang, at mai-e-email ko sa lahat ng local media outlets, international financial regulators, at sa mga awtoridad ang buong database ng mga illegal transactions, laundering, at ang listahan ng mga kasabwat ng Ordo Dei at ni Magnus.

"Anong ginagawa mo?" gulat na tanong ni Magnus habang pilit na ibinabangon ang sarili mula sa sahig. "Kapag ginawa mo 'yan, mawawasak ang buong underground economy ng bansa! Masisira ang lahat ng koneksyon ng mga pulitiko at negosyante!"

"E di mas maganda," malamig kong sagot habang tinititigan ang screen ng phone ko. "Dapat lang na masunog ang buong imperyong itinayo ninyo sa ibabaw ng dugo ng nanay ko."

Pinindot ko ang SEND.

Kasabay ng pag-ring ng mga phone ng mga pulis at media sa labas ng gusali mula sa automated broadcast, narinig ko ang sunod-sunod na sirena ng mga sasakyan ng pulis na paparating sa Grand Regency Hotel.

Napaluhod si Ignacio sa sahig, tuluyang nawalan ng pag-asa habang nakatingin sa kawalan. Si Consuelo naman ay napaupo sa semento habang umiiyak sa sobrang hiwa-hiwalay nilang kinabukasan. Si Magnus ay pilit na gumagapang patakas sa p***o, pero mabilis siyang sinundan ng mga tauhan ni Gideon para itali.

Tapos na. Ang Ordo Dei na tumagal ng dalawang siglo ay bumagsak sa loob lang ng isang gabi.

Lumingon ako kay Gideon. Humihigpit ang hawak niya sa baril niya habang pinapanood ang paligid.

"Paparating na ang mga awtoridad," sabi niya sa akin. "Kailangan na nating umalis dito bago pa tayo maabutan ng mga pulis at maipit sa imbestigasyon."

"Saan ako pupunta, Gideon?" tanong ko, ang boses ko ay basag ng pagod at galit. "Wala na akong pamilya. Walang natitirang bahay. Ang tanging alam ko lang ay ang katotohanang ikaw ang pumatay sa nanay ko limang taon na ang lumasak. Paano ako sasama sa 'yo?"

Lumapit si Gideon sa akin, hindi pinansin ang distansya na pilit kong binubuo sa pagitan namin. "Hindi ko sinasabing kalimutan mo kung sino ako, Evangeline. At hinding-hindi ko ipagpilitang maging mabuting tao sa paningin mo. Pero binigyan kita ng pagkakataon na makapaghiganti, at ibinigay mo sa akin ang pagbagsak ng Ordo Dei. Pareho na tayong may utang sa isa't isa."

Tahimik akong tumitig sa kaniya. Tama siya. Kahit masakit, kahit punong-puno ng galit ang dibdib ko, alam kong ang gabing ito ang nagpalaya sa akin mula sa anino ng pamilya ko.

"Hatiin natin ang mga natitirang pondo ng accounts na nakuha natin sa server," pagpapatuloy ni Gideon habang inilalahad ang kamay niya sa harap ko. "Gamitin mo para lumayo rito. Magsimula ka ng bagong buhay kung saan walang makakaalam ng pangalan mong Roxas."

Tiningnan ko ang kamay niya. Noong una kong nakita ang kamay na 'to, iniisip ko kung paano niya nagawang pumatay nang walang awa. Pero ngayon, nakikita ko na pareho kaming produkto ng mundong ito—mga taong pinaglaruan ng kasakiman ng iba.

Hindi ko inabot ang kamay niya, pero kinuha ko ang bag na naglalaman ng mga encrypted drive mula sa mesa at isinabit ito sa balikat ko.

"Hindi ko tatanggapin ang tulong mo bilang kaibigan, Gideon," sabi ko habang naglalakad lampas sa kanya patungo sa exit ng silid. "Pero kung gusto mong panatilihing buhay ang alyansang ito habang tinatapos natin ang mga natitirang tauhan ni Magnus sa labas... sumunod ka sa akin."

Isang maikling ngiti ang sumilay sa labi ni Gideon habang isinasaayos ang kaniyang baril at sumunod sa mga yapag ko palabas ng gusali.