FAZER LOGINHala, Maximus huwag naman sana...
MitchHabang kumakain ako, hindi pa rin mawala sa isip ko si Chandler. Kahit anong pilit kong mag-focus sa pagkain, paulit-ulit pa rin bumabalik sa utak ko yung nangyari sa stream kanina. Yung notification. Yung comment. Yung pang-aasar ng viewers. At higit sa lahat, yung sinabi ko na friend lang.N
MitchHindi ko malaman kung anong gagawin ko lalo na nang humahangos na dumating ang iba ko pang teammates sa likod ko. Isa-isa silang sumilip sa monitor ko, at kitang-kita ko sa reflection ng screen ang mga mukha nilang may halong pagtataka at pang-aasar.Halata rin na nabasa nila ang comment na du
Mitch“Hello!” bati ko agad sa camera sa sandaling nagsimula ang livestream. Medyo inagahan ko ngayon dahil wala naman akong ginagawa, at wala rin kaming schedule ng team. Sayang naman ang oras kung maghihintay lang ako sa kwarto, kaya naisip ko na mag-stream na lang.Sanay na rin naman ang viewers
MitchUmakyat ako sa rooftop kahit hindi naman ako sigurado kung darating si Chandler. Ang sabi naman niya, kung may time. Kapag wala, okay lang din. Marami pa namang gabi na puwede kaming magkita dito. Hindi naman nauubos ang rooftop, at lalong hindi nauubos ang pagkakataon… kung gugustuhin.Ako ri
MitchChandler.My boyfriend is Chandler Lardizabal.Hanggang ngayon, hindi pa rin ako sanay sabihin sa isip ko pa lang, lalo na kung lalakasan ko ang boses. Parang ang weird pa rin pakinggan, pero at the same time, sobrang saya sa pakiramdam. Hindi ko akalain na darating sa point na magkakaroon ako
ChanderIlang araw pa ang lumipas at naging ganado ako sa lahat ng ginagawa ko buong umaga. Kahit tambak ang reports sa mesa ko, sunod-sunod ang emails, at halos walang pahinga ang pagpasok ng mga staff para magtanong ng kung anu-ano, hindi ako nainis.Hindi rin ako napagod gaya ng dati. In fact, pa
Arnie“Done?”“Ahm oo. Iyak na ng iyak eh,” sabi ko ng makabawi na ako sa pagkatulala kasabay ang paglapag ko ng cellphone sa aking tabi. Tumango siya at tumayo na ako mula sa aking pagkakaupo.“Tulog na ako,” sabi ko habang inaabot niya ang laptop at naupo sa inalisan ko.“Okay,” simpleng tugon niy
Channing“No, hindi yan totoo. You’re lying.” Iiling-iling kong sabi. “Tell me na nagbibiro lang kayo. Mahal ako ni Arnie, I know dahil nararamdaman ko ‘yon.”“Channing, listen–”“No, Tita!”“Don’t shout at your Tita, Channing. I’m warning you,” galit na sabi ni Tito pero wala akong pakialam.“Maria
ArnieAraw ng school fashion show at si Nikita ay hindi ako tinatantanan sa kakatawag hangga’t hindi niya ako nakikita.“Are you sure you'll be here?” tanong niya.“Of course! I still have class this morning!” I exclaimed.“Okay,” tugon ni Nikita bago ang buntong hininga. Gusto kong matawa sa kanya
ArnieNaguguluhan man sa inakto ni Channing ay pinabayaan ko na at least, nakakausap ko pa rin siya ng maayos.“Thank you,” sabi ko bago ko binuksan ang sasakyan.“I’ll come pick you up, later.” Natigilan ako at tumingin sa kanya kaya nagkasalubong ang aming mga mata. Gusto ko sana yon kaya lang ay







