LOGINAwts!! Kawawa naman sila...
Chandler“Anong nangyayari sa inyo?” tanong ni Ryan, halatang nagtataka habang salitan kaming tinitingnan. Hindi naman siguro niya narinig ang usapan namin, pero sapat na siguro yung aura naming dalawa para mahalata na may tension sa hangin.Bahagyang kumunot ang noo niya habang nakatayo sa tabi ni
Chandler“Chandler!” bulalas niya nang maghiwalay ang mga labi namin, sabay tulak nang marahan sa dibdib ko na parang tsaka pa lang nagsi-sink in sa kanya kung nasaan kami at kung ano ang ginawa ko.Halos mamula ang buong mukha niya habang nakatitig sa akin na para bang hindi makapaniwala sa nangyar
Chandler“I’m sorry about that,” sabi ko matapos ang ilang segundong katahimikan sa pagitan namin. Napansin ko agad ang bahagyang gulat sa mukha niya, parang hindi niya inaasahan na ako ang unang magsasalita tungkol sa nangyari kagabi.“Bakit ka nagso-sorry?” tanong niya habang nakatingin sa akin, h
ChandlerI was feeling guilty dahil sa hindi ko pag-uwi kagabi. Excited pa naman ako na magkita kami ni Mitch sa rooftop at kahit saglit lang ay makapag-usap kami nang maayos, walang ibang tao, walang team, walang trabaho. Simula nang maging ganito ang setup namin, bihira na yung pagkakataon na kami
MitchHabang kumakain ako, hindi pa rin mawala sa isip ko si Chandler. Kahit anong pilit kong mag-focus sa pagkain, paulit-ulit pa rin bumabalik sa utak ko yung nangyari sa stream kanina. Yung notification. Yung comment. Yung pang-aasar ng viewers. At higit sa lahat, yung sinabi ko na friend lang.N
MitchHindi ko malaman kung anong gagawin ko lalo na nang humahangos na dumating ang iba ko pang teammates sa likod ko. Isa-isa silang sumilip sa monitor ko, at kitang-kita ko sa reflection ng screen ang mga mukha nilang may halong pagtataka at pang-aasar.Halata rin na nabasa nila ang comment na du
NinaSinalubong ang aking mga mata ng matinding liwanag ng imulat ko ang mga iyon kaya agad akong napapikit bago dahan dahan na muling dumilat.“Love,” ang salitang unang narinig ko mula sa boses ng pinakaimportanteng lalaki sa buhay ko. Nangunot ang aking noo ng mapansin kong tila nangayayat siya.
Arnie Naglakad ako papunta sa sliding door na papunta sa balcony ng aking silid at binuksan iyon. May chairs and table doon na pwedeng pagtambayan, hindi iyon masyadong nasisikatan ng araw kapag ganitong oras dahil nalililiman iyon ng malaking puno ng mangga na kung minsan ay nagiging dahilan pa n
“Love,” tawag ko sa kanya. Nag-angat siya ng tingin kaya naman pinunasan ko ang mga luhang naglalandas sa kanyang pisngi. “Ayaw kong makita na umiiyak ka.”“Nagi-guilty lang kasi ako, ang dami mong ginagawa para lang sa akin tapos ako ay wala man lang maibigay o magawa para sayo.”“Ano bang wala ang
ArnieHindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa tuwing malapit o magkakaharap kami ni Channing. Lagi akong naiilang at hindi ko alam kung nahahalata ba niya iyon. Hindi ko kaya na tumingin sa kanyang mga mata.Ang bilis kong tumanggi na samahan niya ako dahil natatakot ako na baka ipagkanulo ako ng a







