LOGINChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
EstellaHindi siya fancy, walang guests, walang magarbong lugar, at mas lalong walang sing-sing. Pero higit sa lahat, hindi ko inaasahan na maiisipan pa niyang yayain akong magpakasal ulit — and that’s what really matters. Parang na-freeze ang mundo ko sa moment na ‘yon. I swear, parang lumulutang a
Nanginginig ang kamay ko. Lumuluhang hindi ko alam kung dahil sa hilo o sa takot. Maya-maya, narinig ko ang pinto na bumukas. “Estella!” sigaw ni June, agad akong nilapitan. Kasunod niya si Vivian, may hawak na bote ng tubig. “Girl, what happened? Okay ka lang?” Umiling ako, nanginginig pa rin.
ChansenI feel so damn lucky.She’s so understanding and calm pa rin kahit sa gitna ng lahat ng gulong ‘to. And most of all, she believes in me.Hindi ko alam kung paano ko masusuklian ‘yung tiwala na ‘yon. After everything I’ve done, after all the mess I’ve dragged her into, she still chooses to t
“Wow… congrats, Miss Alletse!” sabi ng isa sa mga staff na nag-aayos ng mga damit sa rack, pilit na pinapakalma ang awkward na hangin sa loob. “Thank you,” nakangiting tugon ni Estella, mahinahon pa rin ang tono kahit halata kong medyo nailang din siya. Pero bago pa man ako makahinga nang maluwag,







