LOGINWala din naman kasing ba-bra-han... Nyahahaha
Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Hindi lang pala ako ang totoong nagmamahal sa kanya—kundi siya rin sa akin.Hindi iyon yung tipong basta lang nasabi sa init ng sandali o nadala lang ng nangyari sa amin. Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtingin niya, sa kung paano niya ako alagaan kahit sa maliliit na bagay, at sa kung gaano siya kasi
Chandler“Uy, anong nangyayari sa’yo?”Napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang boses ni Mitch—magaan, pero may halong pag-aalala. Pagtingin ko sa kanya, agad kong napansin kung gaano siya kalapit. Hawak niya ang kutsara, may laman na kanin at ulam, nakatapat mismo sa bibig ko habang titig na t
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
Si Mama, retired na sa pagtitinda ng kung ano-ano at masaya na sa kanyang mga halaman sa harap ng bahay. Minsan, masaya siyang magbantay ng mga pamangkin ko kapag may lakad ang mga hipag ko. Halos may sarili na siyang kindergarten sa bahay kapag ang tatlong makukulit ay naiwan sa kanya.Mabilis kami
GiannaOkay. Ito na nga. Nasa loob kami ng banyo. Magkatapat. Hubad. Basa. At literal na magkadikit ang katawan.Kung may CCTV ang langit, sure akong nagtatawanan na ang mga anghel ngayon habang minamarkahan ako sa “baka mabudol ng hormones” list.“Gianna, face value, pandesal at embutido. Hindi ka
GiannaNang madala na sa ospital ang pasyenteng naaksidente, dumiretso ako sa Sarina’s. Hindi ko na rin inasahan na darating pa si Chancy, pero aaminin kong may kaunting lungkot na bumalot sa akin nang malamang wala siya roon.Tinawagan niya ako kanina pero ni hindi man lang nabanggit na hindi siya
GiannaTahimik ang silid maliban sa hingal naming dalawa.Nakahiga ako sa dibdib ni Chancy, habang ang kamay niya’y nakapulupot sa baywang ko. Mainit ang balat niya, basa pa sa pawis, pero ang pintig ng puso niya ang pinakapaborito kong tunog sa mga oras na ‘to. Para bang doon ako pinakatahimik.Kus







