LOGINWala din naman kasing ba-bra-han... Nyahahaha
“Hindi pa niya sinasabi lahat sa akin,” tugon niya. “Pero base sa tono ni Ryan… hindi iyon simpleng kamustahan lang.”Mas lalo akong kinabahan sa sagot niya.Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot—yung alam na namin, o yung hindi pa namin alam.Parang unti-unting lumalabas na hindi lang ito tung
Napatingin ako sa kanya, hindi ko maitago ang pagkalito.“Tapos na?” ulit ko, ngunit may bahid ng pagdududa ang boses ko.Hindi ko alam kung maiintindihan ko ba ang desisyon niyang iyon o kukwestyunin ko. Sa isang banda, may punto siya. Ngunit sa kabilang banda, parang may naiwan na puwang—isang bag
Hindi ko maiwasang maramdaman ang frustration. Kung totoo ang lahat ng ito, kung siya talaga ang may kasalanan, bakit ako ngayon ang pinagbubuntunan ng sisi?Tahimik si Chandler sandali, at nang sumagot siya, ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya.“Because it’s not that simple, Love,” sagot niya.
Mitch“Hindi ba natin pwedeng kausapin si Bertee para magbigay siya ng statement niya?” tanong ko, pilit pinapanatiling steady ang boses kahit ramdam ko na ang bigat ng sitwasyon na unti-unting sumisikip sa dibdib ko. Hindi na ito basta curiosity lang—kailangan ko na talaga ng malinaw na sagot. Ayok
MitchIlang minuto ang lumipas na tila mas mabigat kaysa dati, bawat segundo ay parang may sariling bigat na dumadagdag sa dibdib ko. Nakapako ang tingin ko sa pintuan, na para bang iyon lang ang tanging gumagalaw sa mundo ko sa mga sandaling iyon. Hindi ko na napapansin ang paligid—ang lamig ng han
Parang doon lang nagsink in sa akin ang ibig sabihin ng ginawa ko.Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko habang nakatitig pa rin sa screen.“Wait…” mahina kong bulong, kasabay ng unti-unting pag-akyat ng kaba sa dibdib ko.Paano kung may makakita?Paano kung may makapansin?Paano kung mas lalo lan
Puno ng ungol ang maliit naming condo unit. Hindi na mahalaga kung may makarinig. Wala na kaming pakialam sa mundo. Ang mahalaga, siya at ako. Ngayon.At nang marating niya ang rurok, kita ko sa bawat panginginig ng kanyang katawan ang pag-abot niya sa langit. Pumikit siya, mariing tinawag ang panga
Tinapik ko ang kamay ni Gianna, saka ko siya tiningnan. “Ready ka na ba?”Umiling siya, pero may ngiti. “Hindi. Pero sasabay ako sa’yo.”Si Kuya Channing na ang naglipat sa akin sa wheelchair at habang ginagawa niya iyon ay sinikap ko na pagaanin ang aking sarili. Gusto kong sanayin ang katawan ko n
Gianna Excited, hindi lang kami kung hindi ang buong pamilya namin ni Chancy. Ito na ang araw na pinakahihintay namin. Ang araw na naudlot dahil sa isang aksidente, ngunit ngayong natapos na iyon ay handa na kami na ipagpatuloy ang pasimula ng aming walang hanggan ng lalaking pinaka-importante sa b
Chansen“Damn, wala ka na naman sa sarili mo!”Halata ang inis at pag-aalala sa tinig ni Kuya Jerome habang naglalapag ng mga dokumento sa table ko. Nandito kami ngayon sa office ng ML Bank at kasalukuyan niyang tine-turn over sa akin ang mga responsibilidad niya bilang CEO.Pangatlong araw ko na it







