로그인Wala din naman kasing ba-bra-han... Nyahahaha
Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Hindi lang pala ako ang totoong nagmamahal sa kanya—kundi siya rin sa akin.Hindi iyon yung tipong basta lang nasabi sa init ng sandali o nadala lang ng nangyari sa amin. Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtingin niya, sa kung paano niya ako alagaan kahit sa maliliit na bagay, at sa kung gaano siya kasi
Chandler“Uy, anong nangyayari sa’yo?”Napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang boses ni Mitch—magaan, pero may halong pag-aalala. Pagtingin ko sa kanya, agad kong napansin kung gaano siya kalapit. Hawak niya ang kutsara, may laman na kanin at ulam, nakatapat mismo sa bibig ko habang titig na t
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
Napangiti rin ako, may sariling pag-aari na team ang bunso namin. Team iyon para sa mga esports players na ng bumalik kami dito ay talagang nilaanan na rin niya ng oras, panahon at pera.“Pero pamilya tayo,” sabi pa niya. “Kaya suportahan na lang natin siya. Kung sakali at gusto na rin niyang lumaga
ChantonPagdating ko sa parking, agad kong nilibot ang tingin ko. Halos hindi na ako kumurap. Para akong nasa survival mode at ina-absorb ko ang bawat detalye, bawat galaw, bawat anino. Halos imemorize ko ang bawat lokasyon at posisyon ng bawat sasakyan na naroon. Kung alin ang bagong dating, alin a
Honey“Hi,” nakangiting bati sa akin ng isang babae na biglang sumulpot ng bumukas ang pintuan matapos may kumatok.Napahinto ako sa kinatatayuan ko. Literal na parang may nag-freeze sa utak ko for a second dahil hindi ko siya inaasahang makita at mas lalong hindi ko alam kung sino siya. Wala man la
HoneyHuminga ako nang malalim at dahan-dahang pumikit. Pilit kong iniipon ang natitirang lakas ko. Hindi lang ng katawan, kundi pati ng loob. Pinili kong patatagin ang sarili ko hangga’t kaya, dahil alam kong wala ring maidudulot na maganda kung magpa-panic ako ngayon. Mas lalo lang akong magkakama







