MasukMitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
EstellaPakiramdam ko ay may pumipigil sa paghinga ko. Kakaloka! Bakit ba kailangang banggitin pa ng ginang ang pangalan ko? At mas nakakapanindig-balahibo, paano niya ako nakilala?“Excuse me?” halos pabulong kong tanong, pilit pinapakalma ang sarili. Hindi naman sa nagmamataas ako, gusto ko lang p
Chansen“Bago ka mag-react, wala akong kinalaman sa pag-imbita sa’yo ni Mommy sa lunch,” paliwanag ko agad habang tinatanggal ko ang relo sa pulsuhan ko. Medyo naiinis ako sa sarili ko dahil parang ako pa tuloy ang guilty. “Nagulat din ako nang makita kong magkakasama kayo.”“Wala naman akong sinasa
Hindi ko sila nakita pagpasok ko. Gusto ko silang lapitan ngunit naunahan na nila ako."Aba at ibang-iba talaga ha..." Tinignan nila ako ng mabuti."Tigilan niyo ako ng pang-aasar niyo ha.." nakangiti ko sa kanilang banta."Masama ba na purihin namin ang kagandahan at kaseksihan mo ngayon?" tugon ni
Estella “Tawang-tawa talaga ako!” halos mapasigaw si Vivian habang hawak ang tiyan niya sa kakatawa. Halata pa sa kinang ng mata niya na hindi pa siya maka-get over. “Grabe, hindi umabot si Nayomi! Imagine, kailangan pa niyang bumalik ulit. Juicekoload, sigurado akong umuusok ang ilong niya sa inis







