LOGIN“Habang nasa San Francisco ako,” nagpatuloy ako, seryoso na ang tono, “habang hinaharap ko yung mga bastards na ‘yon at pinagtatanggol ang pamilya ng mga kasamahan ko, doon ko naisip kung gaano kaikli lang talaga ang buhay.” Huminga ako nang malalim bago ko dinugtungan. “I’m not getting any younger.
ChandlerNasa sixth floor na si Mitch para sa practice nila habang ako naman ay dumiretso na sa opisina ko sa ibaba. Habang bumababa ako, ramdam ko na unti-unti nang bumabalik ang normal na ritmo ng araw ko, yung pakiramdam na parang bumabalik ka sa isang lugar na matagal mong iniwan pero sa puso mo
At oo, hindi ko itatanggi, kasama na rin doon ang maiinit naming sandali. Pero sa pagkakataong iyon, mas pinili kong patunayan sa kanya na hindi lang katawan niya ang hinahanap ko kundi siya, buo at totoo, sa bawat umaga na magigising kaming magkasama.Marahan ko siyang niyaya na maupo na sa mesa pa
ChandlerMaaga akong nagising, mas maaga kaysa sa nakasanayan ko, parang may sariling alarm ang dibdib ko na nagsasabing okay na, gising ka na—nandito ka na ulit.Dahan-dahan akong humarap sa aking tabi at doon ko siya nakita, mahimbing pa ring natutulog si Mitch. Ang buhok ay bahagyang magulo, ang
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Chansen“Are you sure?” tanong ni Dad habang nakatingin sa akin nang diretso, tipong gusto niyang makuha ang totoo kong damdamin. Magkaharap kami ngayon sa opisina ko, kasama si Mommy na nakaupo sa tabi niya, nakahawak sa handbag niya pero halatang restless. Dumalaw sila biglaan para kausapin ako tu
Chansen“Saan ka pupunta?” tanong ko habang nakatingin sa kanya nang talikuran na niya ako. Kanina, siya pa ang natatawa sa akin, pero ngayon ako naman ang hindi makapagpigil na matawa dahil obvious na obvious ang pamumula ng pisngi niya. At mas nakakatawa pa, aware siya sa itsura niya.“Sa taas, sa
Estella“Nayomi…” ungol pa ng lalaki, at doon ako tuluyang nakasiguro. Hindi si Tristan ang kasama niya. Kasunod na narealize ko ang buong picture.Si Nayomi… iniisip niyang si Tristan, bilang Sir Tan ang kaharap niya. At dahil alam niyang kabilang ang lalaki sa panel ng mga judges, convinced siya n
Maybe I’ve been underestimating how much my words mean to him.Hindi ko napigilang mapangiti rin, lalo na nang maramdaman kong mas hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko, parang ayaw na niya akong pakawalan.“Careful, Estella,” bulong niya habang nakatitig pa rin sa akin. “Kapag palagi mong sinasabi







