LOGINManiwala ka sa pagmamahal ni Gianna.
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
HoneyNagsalitan ang tingin ko sa dalawang lalaking ngayon ay parehong may malaking puwang sa puso ko. Pareho silang mahalaga. Magkaiba man ng papel, pareho silang may hawak sa puso ko. Nakatayo na kami ni Chanton, magkatabi, habang kaharap namin ang aking ama. Sa likuran niya ay ang mag-asawang Lar
Chanton“That was Dad,” sabi ni Honey nang makalapit ako sa kanya, medyo alangan pa ang ngiti pero halatang kalmado na siya.“I know,” tugon ko, sabay ayos ng ilang hibla ng buhok niya na nakalaylay sa pisngi niya. “You look perfect sa t-shirt ko,” dagdag ko pa, totoo at walang halong biro.Napayuko
Honey“You can cry if you want to, baby…”Muli kong tinignan si Chanton. Sa mga mata niya, malinaw ang sincerity—walang awa na nakakababa, kundi yung uri ng pag-unawa na nagsasabing naiintindihan kita kahit hindi mo pa masabi lahat. May lungkot din doon, parang nasasaktan siya dahil nasasaktan ako.
Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko maintindihan kung paano mo nagagawa ‘yan.”Ngumiti siya ng kaunti. “Hindi rin ako sigurado kung paano. Alam ko lang… ayoko nang tumakbo.”Tinawag ang pangalan niya.Tumayo siya agad. Ako rin.Habang naglalakad kami sa pasilyong malamig at kulay abo, ramdam ko ang t







