MasukNgayon po June 4, ay ang ika-isang taon ng aking pagiging writer, at itong aklat na ito ang aking kauna-unahang sinulat. Gusto ko pong magpasalamat sa inyo na patuloy na sumusuporta sa mga gawa ko. Salamat sa Diyos dahil kasama ko po kayo lagi sa aking writing journey. Sana po ay 'wag kayong magsasawa sa pagsubaybayan sa bawat istoryang sinusulat ko. Thank you and God bless us all!
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
Ngunit hindi ako magkaroon ng lakas ng loob na mangalabit dahil sa tuwing tatanungin ko siya kung kamusta ang araw niya ay lagi niyang sinasabi na okay lang. Okay lang kahit na nakakapagod. Pagod na siya, paano pa ako hihirit ng romansa gayong alam kong mapapagod lang siya ulit?Subsob na ako sa tra
SarinaHanggang ngayon ay para pa rin akong lumulutang sa alapaap gawa ng proposal ni Maximus. Alam ko sa sarili ko na isa lamang akong simpleng tao at kuntento na sa mga simpleng bagay. Mahirap lang ako at langit at lupa ang pagitan namin ng aking asawa. Ngunit ginawa niya ang lahat upang pagtagpui
MaximusAng kapal ng mukha ng lalaking ito kaya naman ganun na lang din ang control ko para mapigilan ang sarili kong upakan siya. Hindi niya kailanman makukuha sa akin ang asawa ko dahil simula ngayon ay hindi na rin mawawalan ng taong susubaybay sa kanya. Kailangan kong malaman kung may kinalaman
Matapos naming malaman ang tungkol sa aking pagdadalantao ay naging mas sweet at mas mahalaga ang aking asawa. Kahit nasa trabaho ito ay hindi nito kinakalimutang tumawag or mag-text tungkol sa kanya at sa kung ano mang ginagawa niya. Basta ang mahalaga lang sa kanya ay nagkakausap kami.Kuntento na







