LOGINNgayon po June 4, ay ang ika-isang taon ng aking pagiging writer, at itong aklat na ito ang aking kauna-unahang sinulat. Gusto ko pong magpasalamat sa inyo na patuloy na sumusuporta sa mga gawa ko. Salamat sa Diyos dahil kasama ko po kayo lagi sa aking writing journey. Sana po ay 'wag kayong magsasawa sa pagsubaybayan sa bawat istoryang sinusulat ko. Thank you and God bless us all!
Humugot ako ng malalim na buntong-hininga bago pinatuyo ang kamay ko gamit ang tissue. Tinitigan ko pa sandali ang sarili ko sa salamin.Mukha pa naman akong composed.Sana.Pagkatapos no’n ay saka ko binuksan ang pinto.Agad bumungad si Chandler na nakatayo mismo sa harap nito. Nakasandal siya sa d
MitchNakakairita ang pagdating ng babaeng ‘yon.As in sobra.At oo, aminado ako—nagseselos ako.Malay ko ba kung bakit kailangan ko pang i-deny sa sarili ko eh kitang-kita naman siguro sa mukha ko kanina pa. Imagine mo ba naman, kakadating lang ng babae tapos bigla na lang tatalon payakap kay Chand
“True,” dagdag ni Ate Jewel. “Para maiba naman ang surrounding mo.”Napalingon si Mitch sa kanila saka ngumiti.Polite smile na naman.“Thank you. Siguro nga minsan ay dalawin ko sila,” nakangiting tugon ni Mitch.Pero bilang boyfriend niya, kitang-kita ko iyong pilit.At mas lalo akong hindi mapaka
ChandlerHindi ko alam kung bakit biglang naging uncomfortable ang pakiramdam ko matapos banggitin ni Chanton ang pangalan ni Venice.Siguro dahil kilala ko si Mitch.Hindi siya iyong tipo ng babae na dramatic agad o selosang magwawala nang walang dahilan. Pero matalino siya. Observant. At higit sa
Pagdating namin sa unit ni Chanton, nadatnan namin si Mitch sa sala. Nakaupo siya sa malaking gray sofa habang kausap si Honey na may hawak namang feeding bottle para sa baby nila. Relaxed lang ang atmosphere, may mahina pang tugtog ng OPM sa background. Pero sa totoo lang, kahit anong aesthetic pa
Chandler “Ano nga pala ang sabi ni Chancy tungkol doon sa issue ng isa sa mga player mo?” tanong ni Chanton na mas seryoso na. “At ano na rin ang plano mo kay Lily?” Tahimik akong napasandal habang nakatingin sa kanya bago nagsalita. “Of course,” malamig kong sagot, “she can’t get away sa ginawa
“Okay, salamat ulit,” sagot ko habang tumatayo. Binigyan niya ako ng tango bilang hudyat ng pagtatapos ng usapan.Diretso akong naglakad papunta sa table ni Gianna. Ngunit natigilan ako nang makita siyang nakangiting nakikipag-usap sa isang lalaking mukhang colleague niya. Pareho silang natatawa sa
ChancyUmalis na si Kuya Chanden, at naiwan akong tahimik sa loob ng opisina, nakatitig sa pintuan na nilabasan niya na tila ba may sagot ito sa tanong na pilit kong tinatakasan.May punto siya.Bakit nga ba kailangan pang sabihin iyon ng kapatid ni Drew kay Gianna?Para saan? Para pigilan siyang ma
Napayuko si Gianna, at doon na tuluyang bumagsak ang luha sa kanyang pisngi. Tinangka kong punasan iyon, pero marahan niyang inalis ang kamay ko, pinili ang mag-isa sa sakit na pinanghahawakan niya."Nung umalis sila… saka ko binuksan ang sulat. Sa bawat salitang nakasulat doon, pakiramdam ko ay unt
Chancy“I-finalize na natin ang buong detalye ng tournament dahil makukumpleto na ni Chansen ang sampung teams na lalahok doon,” anunsyo ko sa harap ng buong team habang hawak-hawak ang tablet na may presentation. “Kailangan nila ‘yon para makapaghanda nang maayos para sa pagsisimula ng Honorable Pr







