Mag-log inPero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Estella“Ang ganda mo, my love.”Titig na titig sa akin si Chansen, para bang kahit konting iglap ay may mawawala sa kanya. Kita ko sa mga mata niya ‘yong sinseridad, hindi lang basta papuri, kundi ‘yong tipong parang proud siya na ako ang babaeng kaharap niya. Pero syempre, kahit kinikilig na ako s
HoneyTanghalian na nang tuluyang matapos ang aming cleanup drive, at sa buong oras na ‘yon ay hindi pa rin natatapos ang call namin ni Chanton, as in straight, walang patid, parang naka-automatic mode ang bunganga niya. He’s so annoying, sobrang kulit, sobrang clingy sa boses, pero hindi ko maintin
Pero kung totoo ang sinasabi niya, kung dugo nga namin ang nagdurugtong sa isa’t isa… anong klaseng gulo ‘to? Hindi ko ma-process ng tama ang mga nalaman ko. Naiisip ko si Maui na siya ngang in-announce na ng pamilya Palanca bilang nawawalang anak. And wait—speaking of Chansen. Napatingin ako sa s
Hindi ko man lang naramdaman ang paglapit niya; marahil masyado akong nalulunod sa mga iniisip ko.“Hey,” mahina kong sabi. Hinalikan niya ako sa noo, marahan at puno ng lambing, bago umikot sa harapan ko at umupo sa tabi ko. Ang presensya niya pa lang ay parang sapat nang dahilan para mag-relax ako







