MasukGulat ka, Chansen?
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Chansen“Tristan?” ulit kong tanong, ngayon mas madiin na, halos mabasag ang boses ko sa inis at kaba na sabay na humahalo sa dibdib ko.“Kilala mo?” balik-tanong ni Kuya, halatang interesado siya. Damn. "After magrestroom ni Estella ay nagkausap sila ulit at nagkasama na sa iisang table." Napailing
ChansenMatapos ang nangyari sa amin ni Estella, para akong biglang na-short circuit. Wala na ‘kong ibang ginawa nitong mga nakaraang araw kundi umuwi diretso sa bahay… sa bahay naming dalawa.First time na tinikman ko siya, ang lahat-lahat sa kanya. And damn, ibang klase ang tama. Yung pleasure na
ChansenHabang nagmamaneho papunta sa bahay nila Dad, bigla kong naalala ‘yung naging pag-uusap namin ni Estella ng tawagan ko siya kanina bago ako umalis ng opisina. Through landline pa kasi. Swerte at nakuha din ni Ate Cha kay Yohan ‘yung number ng office nila. Hindi rin kasi sinasagot ni Estella
EstellaParang inabot kami ng isang taon sa pagkain. Walang kahit sino sa aming dalawa ang umimik na para bang may sasabog na nuclear bomb kapag may naglakas-loob na magbuka ng bibig. Ramdam ko ang bigat ng bawat minutong lumilipas, parang lahat ng tunog mula sa kutsara at tinidor ay nagiging kalabo






