MasukOuch naman.... Kapit lang Estella.
Pero ibang usapan ang kusang pagbanggit ng ganoong detalye ng hindi naman na dapat.At sa ganitong paraan pa.Hindi ko alam kung sinasadya ba niya o sadyang ganoon lang siya magsalita, pero hindi ko maikakaila na may kung anong kumurot sa dibdib ko.Sandali akong napayuko sa tasa ng kape ko.Imagine
“Suspicious.”“Mind your bacon.”Napailing siya pero natawa rin.“Thanks,” sabi ni Venice habang lumalapit sa mesa. “I already had my breakfast. I’m just here to walk around.”Bahagya siyang lumingon sa paligid bago muling nagsalita.“I want to watch your team play.”“We don’t have a scrimmage today
MitchHindi ko na kinulit si Chandler tungkol sa kung ano mang gusto niyang sabihin noon. Sa totoo lang, mas pinili ko na lang na hayaan siya. Kung hindi pa siya handang magsalita, hindi ko iyon pipilitin. Mahalagang natutunan ko sa relasyon namin na hindi lahat ng bagay ay kailangang madaliin. Mins
“Pag-aari mo na ako.” Napangiwi ako. “Ang cringe mo.” Natawa siya. “Pero kinilig ka.” “Konti.” “Sinungaling.” Napailing ako at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Sa totoo lang, unti-unti na ring humuhupa ang inis ko. Hindi dahil nawala ang possibility na may gusto nga si Venice kay Ch
O baka confirmation na ako ang unreasonable sa sitwasyon. Ngunit ang sumunod na nangyari ay hindi ko inasahan. “My Love is the boss. Whatever she says goes,” kalmadong sabi ni Chandler. Napalingon ako sa kanya. Relaxed pa rin ang tindig niya ngunit firm ang boses. “Even if I were in her shoes,”
Mitch “Love,” mahinang tawag ni Chandler nang bumukas ang pinto. Hindi ko agad siya nasagot. Nakatayo siya sa harapan ko, relaxed ang postura at bahagyang basa pa ang buhok na tila kagagaling lang sa mabilisang pagligo. Ngunit hindi si Chandler ang unang tumama sa paningin ko. Kundi ang babaeng
Tumingin ako sa kanya at ngumiti pabalik. “Kamusta, Hazel?”“Mabuti naman po,” sagot niya habang inilalapag ang dalang makeup kit. “Maaga po kayo ngayon ah. Nagulat ako.”Ngumiti ako nang tipid. “Mabuti na ‘yon para wala tayong pinaghihintay na tao. Ayokong may nai-stress sa oras ko, lalo na at gran
ChansenThree days to go!Grabe, hindi ko na maitago ‘yong excitement ko. Tatlong araw na lang at kasal na namin ni Estella. Si Ms. Zelda pa rin ng Wedding Bells ang wedding organizer, perfectionist pero sobrang ayos kausap. Pero syempre, hindi na si Maui ang stylist.Napailing ako habang binabasa a
Hindi ko man lang naramdaman ang paglapit niya; marahil masyado akong nalulunod sa mga iniisip ko.“Hey,” mahina kong sabi. Hinalikan niya ako sa noo, marahan at puno ng lambing, bago umikot sa harapan ko at umupo sa tabi ko. Ang presensya niya pa lang ay parang sapat nang dahilan para mag-relax ako
Chansen Parang biglang sumakit ang ulo ko sa sinabi niya. O baka nabingi lang ako? Hindi ko sigurado kung tama ba talaga ang narinig ko o guni-guni lang dahil sa sayang nararamdaman ko para sa nalalapit na kasal namin ni Estella. “Pakiulit nga,” sabi ko, pilit na kalmado ang tono pero ramdam ko na







