Mag-log inOuch naman.... Kapit lang Estella.
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Honey Nasunod ang gusto ko kaya umalis talaga ako. Si Chanton, as usual, nakabuntot lang na parang silent shadow ko. The moment na lumabas ako ng condo, nag-start na agad ang call namin. Somehow, kahit kaunti, naging kumportable ako. Feeling safe. Kasi alam kong kahit hindi ko siya nakikita, nandya
Honey Matagal din kaming nagkausap ni Carla. Sa una, halo-halo ang emosyon niya. Takot, galit, relief, pero sa bandang huli ay ramdam ko na unti-unti ring lumuwag ang kanyang paghinga sa kaalamang ligtas ako at malayo sa kapahamakan. Kahit sa boses lang, dama ko kung gaano kabigat ang iniwan sa kan
Saglit akong tumingin sa kanya bago magpatuloy. “I know you’re a bit scared right now,” amin ko, mas totoo pa sa gusto kong ipakita, “pero Kuya Lualhati and the others are doing their best. Ginagalaw na nila lahat ng connections nila. We were hoping na kahit papaano, may naiwan na clue ang may kagag
“Chanton,” tawag niya sa pangalan ko, diretso at seryoso. “Siguraduhin mo lang na alam mo kung saan ka papasok.”At doon ko napagtanto, hindi lang siya ang tinatanong ko ng permiso.Sarili ko rin.“Mukha bang hindi ko kayang panindigan ’yon?” tanong ko.Hindi ko itinaas ang boses ko. Hindi rin ako n







