LOGINTahimik kong minonitor si Jared habang kumakain.Wala siyang reklamo.Wala ring reklamo si Jacob.Para silang sanay na sa ganitong routine.Nang matapos ang agahan ay dumating si Dr. Nazario.“Kamusta ang naging pahinga mo?” tanong ng matandang doktor habang papasok sa room.Ngumiti si Jared.“Okay
RizMay biglang pagsikdo sa dibdib ko nang ma-realize ko kung gaano kalapit ang mukha namin sa isa’t isa.Parang ilang segundo akong nawalan ng tamang reaction. Hindi ko alam kung saan ako dapat tumingin o kung paano ko ibabalik sa normal ang sitwasyon. Ang tanging malinaw sa isip ko ay ang sobrang
Napatingin ako sa malaking bintanang salamin sa gilid ng kuwarto.Medyo madilim pa sa labas.Mukhang madaling-araw pa.Tumingin ako sa aking wristwatch para alamin ang oras.Quarter to five pa lang.Napailing ako nang bahagya. Hindi ko akalaing ganoon ako katagal nakatulog.Malapit lang sa hospital
JaredKinagabihan ay kami na lamang ni Dr. Riz ang naiwan sa aking hospital room. Tahimik na ang buong floor, at kahit may ilang nurses na paminsan-minsang dumadaan sa hallway, kapansin-pansin ang pagiging tahimik ng paligid. Tanging mahinang ugong ng air-conditioning at ilang tunog mula sa mga medi
Well, magandang bagay iyon.I can already see that she will become a reliable and competent doctor in the future.May kakaiba sa paraan niya ng pag-aaral. Hindi siya mukhang interesado lang na makapasa o magkaroon ng titulo. Mukhang gusto niyang maintindihan talaga ang ginagawa niya. At para sa isan
JaredDumating rin ang araw ng pagpunta ko sa Manila para sa surgery ko. Matagal ko nang pinaghandaan ang araw na ito, kaya kahit sanay akong harapin ang anumang sitwasyon nang walang gaanong emosyon, hindi ko maikakaila na may kakaibang bigat sa dibdib ko nang tuluyan nang dumating ang araw na kail
Pagkatapos naming mag-usap ni Tristan ay nilibot ko siya sa studio. Kahit dalawang taon na rin mula nang itayo namin ni June at Vivian ang lugar na ‘to, hindi pa rin ako nagsasawang pagmasdan ang bawat sulok. Ang mga soundproofed na pader na may nakadikit na acoustic foam, ang makintab na grand pian
EstellaAng “sa dati” na tinutukoy ko ay ang once-a-month date namin noon ni Nash. Bawal ang relasyon namin at kung mahuli kami, siguradong katapusan ko sa eskuwela at ng reputasyon niya bilang guro. Pero pareho naming hindi kayang iwasan ang isa’t isa. Kaya kahit delikado, kahit mali, pilit pa rin
EstellaNawe-weird-uhan talaga ako kay Chansen. Like, hindi ko in-expect na mag-aaksaya siya ng oras para lang dumaan sa akin sa lunch break. Alam naman niya kung gaano kabigat ang traffic kahit na sa ganong oras, tapos bigla siyang magpupumilit dito? Hindi biro ‘yon. Kahit sabihin mong “patay na or
Medyo natigilan ako. Hindi ko inaasahang magsasalita siya. “Ahm, yes. You too?”“I have friends downstairs, are you alone?” tanong pa niya, may bahid ng curiosity sa boses. Saglit ko siyang sinipat mula ulo hanggang paa, mukhang harmless naman, kaya sumagot na rin ako.“Sort of,” mabilis kong tugon.







