LOGINMararanasan din ni Chansen ang mabalewala...
ChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
Good.Pag-upo ko sa gaming chair, doon ko naramdaman ang panlalamig ng kamay ko.Shocks.Iba ang mga practice game namin sa gaming house. Online lang ‘yon at walang nakakakita sa akin. Kahit magkamali ako, screen lang ang witness.But now, it’s different.May crowd at nala-live broadcast pa. Pwedeng
Honey Nasa isang coffee shop kami kasama ang mga kaibigan ko, yung klase ng lugar na maingay pero comforting, amoy kape at halong tawanan. Sila mismo ang nagyaya na lumabas kami dahil, ayon sa kanila, “Baka inaamag ka na kakadikit kay Chanton.” Syempre alam na nila ang tungkol sa amin, hindi na ta
Honey“Ehem.”Sabay-sabay kaming napatingin kay Dad nang i-clear niya ang lalamunan. Biglang nag-iba ang timpla ng paligid, mula sa awkward na biruan kanina, ngayon ay ramdam na ramdam ko na ang bigat ng pag-uusap.“Nagpunta ako agad dito,” panimula niya, seryoso ang tono, “matapos kong malaman ang
Chanton“Tinawagan na ni Lualhati si Sen. Deguia,” sabi ni Dad, seryoso ang tono. “Sinabihan niya na huwag ipaalam kahit kanino ang nangyari.”Parang biglang sumakit ang ulo ko sa narinig. Sigurado akong galit na galit na sa akin ang senador. Ama siya ni Honey—at sa ilalim ng pangangalaga ko, muntik






