LOGINMararanasan din ni Chansen ang mabalewala...
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
GiannaMaya-maya, bigla siyang nagsalita ulit, ngunit ngayon ay mas seryoso na ang kanyang tinig.“Gianna…”Napalingon ako sa kanya habang pilit kong pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko. “Oh?”“You’ll end up in my room eventually,” ani niya, sabay angat ng tingin sa akin. Wala na ang pamilya
Chancy“Pasensya ka na talaga, Chancy.”Napatingin ako kay Ate Noelle na halatang nahihiya. Hindi ko maiwasang mapangiti, kahit pa kitang-kita ko na halos hindi na siya kumportable sa laki ng tiyan niya. Nilapit ko ang sarili ko sa kanya at bahagyang tinapik ang kanyang balikat bilang tugon.“Ano ka
Gianna“Wala kang dalang sasakyan?” tanong ni Mama habang pasilip-silip sa labas ng aming bahay ng salubungin niya ako sa may pintuan. Lagi ko kasing pinaparada ang sasakyan ko sa kalsada sa tapat lang ng bahay namin.“Wala ho, nag-Grab na lang ako,” sagot ko, pilit kong pinanatiling kalmado ang bos
GiannaNaglakad si Chancy papunta sa kusina, hawak pa rin ang kamay ko, na para bang ayaw talagang pakawalan kahit isang segundo.“Hindi ka pa ba kumakain?” tanong ko habang binubuksan ko ang refrigerator.“Nope. Nawala ang gutom ko dahil sa pag-aalala,” aniya sabay upo sa counter chair at nanuklay







