LOGINOh ano ka ngayon, Maui. Disappear ka na dyan!
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Chansen“Hello,” sagot niya nang tuluyan niyang i-pick up ang tawag ko. Base sa boses niya, kalmado lang, parang walang mabigat na nangyayari. Pero kilala ko si Estella, hindi siya madaling maapektuhan. Kaya hindi ko maiwasang magduda kung nagtatapang-tapangan lang ba siya.“Are you okay?” mabilis k
EstellaNakahinga na ako ng maluwag at nasabi ko na kay Chansen ang tungkol sa mga adoptive parents ko. Kaya naman, magaan na sa kalooban ko ang magtrabaho. Ito nga at kakatapos lang ng taping ng show, diretso na sana ako palabas papunta sa usual parking space ko nang biglang may pumigil sa braso ko
Chansen Ako na yata ang pinakamasayang lalaki or rather, tao sa mundo. Estella agreed. Pwede ko na siyang ipakilala sa pamilya ko. Pangako ko sa sarili ko: hinding-hindi ko sasayangin ang pagkakataong binigay niya. Wala nang mas mahalaga sa akin ngayon kundi ipakita sa kanya kung gaano siya kahalag
Chansen“Anak, gusto ko sanang makasabay si Estella sa tanghalian.” Parang tumigil ang mundo ko nang marinig ko ‘yon mula kay Mom. Bigla akong napatigil, at hindi ko alam kung paano ako magre-react.“Mom…” Napakamot ako sa batok, halatang naiilang. “Hindi ko pa nababanggit kay Estella na sinabi ko







