LOGINOh ano ka ngayon, Maui. Disappear ka na dyan!
Saglit akong natahimik.Alam kong may punto siya.At iyon mismo ang dahilan kung bakit kailangan kong mag-ingat.Huminga ako nang malalim bago ko siya tinitigan nang diretso. Pinatigas ko ang aking boses upang bigyan siya ng kumpiyansa, kahit alam kong hindi ko maaaring sabihin ang buong katotohanan
JaredPagkadating na pagkadating ko sa malawak na mansyon ng mga De Luna, agad kong napansin ang kakaibang katahimikan na bumalot sa buong paligid. Para bang masyadong tahimik ang lugar kumpara sa karaniwang atmosphere nito. Wala akong naririnig na yabag ng mga tao sa hallway, walang boses mula sa k
Nakatayo lamang siya roon, hawak pa rin ang medical chart, pero napansin kong bahagyang bumaba ang kanyang mga balikat nang mapansin ang pagbabago ng ekspresyon ko.Hindi na kailangan pang magsalita ni Jacob. Alam ko na kung ano ang ibig sabihin ng sinabi niya.At alam ko rin kung ano ang una kong n
Jared“Nabawasan ka na ng isang pasyenteng titignan at aasikasuhin. Are you happy now?” tanong ko sa kanya habang komportable akong nakasandal sa aking wheelchair. Bahagya kong itinaas ang isang kilay, habang may nakatagong ngiti sa gilid ng aking mga labi. Sinadya kong gawing teasing ang tono ko, g
“Any development sa lalaking 'yon?” Agad na naging seryoso rin si Jacob. “Tahimik pa rin po siya hanggang ngayon, Sir. At sa kasalukuyan ay wala pa ring kakaibang kilos o kahina-hinalang galaw mula sa kanya,” ulat ni Jacob gamit ang mas mababang boses. Napahinga ako nang napakalalim habang nakati
Jared Kung puwede lang talaga ay humagalpak na ako ng tawa rito mismo sa gitna ng silid dahil sa mga huling sinabi ni Dr. Riz. Sa sobrang seryoso ng mukha niya habang iniisa-isa ang mga posibilidad tungkol sa aksidente ko, halos hindi ko na mapigilan ang sarili kong ngumiti. Malamang ay nasa isip
Chanden“Dovey, kain ka na…” malambing na wika ni Noelle habang nakatingin sa akin. Ngumiti ako at tumango bilang tugon. “Puro ka ganyan. Puro kausap at alaga sa akin pero hindi ka naman kumakain. Parang ako lang ang pinagtuunan mo ng pansin eh.”Napabuntong-hininga ako bago sumagot, “Huwag ka nang
Third PersonMainit ang ilaw sa loob ng malawak na event hall. Puno ito ng puting bulaklak, crystal chandeliers, at mga mesa’t upuang may ginto at ivory na palamuti. Sa gitna, isang mahaba at malinis na aisle na may pulbos na rosas na petals ang tila daan papunta sa pangarap.Nasa unahan si Chanden,
Third Person“Bakit? Paanong nangyari?” mariing tanong ni Brando sa kausap sa kabilang linya. Mabilis at sunod-sunod ang ulat na ibinigay sa kanya, at habang nakikinig, unti-unting humigpit ang hawak ng lalaki sa cellphone. Halata sa kanyang mukha ang pagkabigla na agad sinundan ng matinding galit.
Noelle“Sigurado ka ba talaga?” tanong kong may halong pagtataka at kaba.“Mukha ba akong hindi sigurado?” balik niyang tanong habang nakangiti, tila ba natutuwa pa sa reaksyon ko.“Dovey naman eh…” Umiling na lang ako habang napatawa siya ng malakas. Sunod ay isang banayad ngunit masuyong halik ang







