Mag-log inMeeting the family na...
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
Mature ContentMitch“Chandler…” mahina kong ungol nang maramdaman ko ang marahan ngunit delikado niyang paghaplos sa sensitibong bahagi ko habang abala naman ang labi niya sa dibdib ko.Napapikit ako kasabay ng pag-arko ng aking likod.Pakiramdam ko literal nang nawawala iyong lakas ko sa bawat gal
Napasinghap ako nang maramdaman kong nasa magkabilang gilid ng katawan niya iyong mga binti ko.Biglang naging sobrang intimate ng posisyon namin.At kahit ilang beses nang may nangyari sa amin…Hindi pa rin talaga ako sanay.Lalo na kapag ganito siya makatingin.Iyong isang kamay niya ay nasa bewan
Mitch“I can explain about Venice,” mahinang sabi ni Chandler habang mahigpit akong nakayakap sa kanya.May kung anong bigat sa boses niya na parang ayaw niya talagang magkaroon ako ng maling idea tungkol sa babaeng iyon.Hindi ko alam kung bakit, pero kusang umangat ang mga kamay ko at niyakap ko r
Iyong mga simpleng detalye na hindi mo agad mapapansin pero consistent niyang ginagawa para sa’yo.Iyong paraan ng pag-aalala niya nang hindi niya kailangang sabihin nang diretsahan.Napangiti tuloy ako nang hindi ko namamalayan kaya mabilis akong umiwas ng tingin bago pa niya mahalata.“Let’s go,”
Chansen“Ano bang sinasabi mo, Chansen? Seryoso ka ba?” may halong inis at pagkalito ang boses ni Maui. Nakakunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. “May nagawa ba akong mali? Ayaw mo ba na maging concerned ako sa’yo… kahit bilang kaibigan lang?”“Hindi naman ganon,” mabilis kong sagot, pilit n
EstellaHindi na ako nakapag-focus sa ginagawa ko. Nanatili lang akong nakasandal, nakatingala sa kisame, habang paulit-ulit bumabalik sa isip ko kung paano nga ba kami nauwi sa pagiging mag-asawa.Masaya na ako noon sa Paris. Komportable ang buhay ko, tapos na ako sa pag-aaral, may sarili na akong
EstellaSa dining table, magkatabi lang kami pero para bang may invisible wall sa pagitan namin. Tinawag niya ako nang nakahain na ang pagkain, kaya sabay kaming bumaba. Tahimik. Wala ni isang salita. Para kaming dalawang estranghero na nagkataong naupo lang sa iisang mesa.“Hindi ko alam kung ano a
“Damn, Ate Cha…” bulong ko sa sarili, sabay mariing hawak sa manibela. “Sana hindi ka nagsalita.”Hindi ko alam kung kaya ko nang harapin ang Mommy ko kung sakaling banggitin niya ang pangalan ng asawa ko. Hindi pa nga namin naaayos nang buo ang pagitan namin ni Estella, tapos bigla na lang ay ipapa







