LOGINAba at mukhang nagpapapansin na rin si Nayomi..
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
EstellaAng official page ng AMS ang una naming hinarap nina June. Doon kami nag-brainstorm ng formal statement tungkol sa issue. Maingat ang bawat salitang nilagay namin. Simple, direct, at walang halong personal attack. The goal was clear: ipakita na we stand for fairness.Pagkatapos noon, sarili
May lungkot na dumaan sa dibdib ko sandali; hindi ko mapigilan ang alaala ng mga taong sinayang ko noon, mga taong pinagsisisihan ko dahil sa sarili kong kapal ng mukha at tigas ng ulo na sinamahan ng pagkalito. Dapat siguro ay matagal na akong ganito, puno ng katahimikan at kasiyahan. Dapat noon pa
Estella“Sinasabi mo ba na sinisiraan ka namin?” tanong ni Mama na nakahawak pa sa dibdib niya habang nanlalaki ang mga mata. 'Yung tipong akala mo ay hindi makapaniwala kahit ramdam mo na nag-a-acting lang siya para sa audience.“Ayan na nga ang sinasabi ko, talagang walang utang na loob ang batang
Chansen“Estella…” mahina kong tawag habang mas hinigpitan ko ang hawak sa braso niya. Ramdam ko ang init ng balat niya sa palad ko, at doon ako tuluyang nalugmok sa tensyon.Gusto kong yakapin siya. Gusto kong halikan siya hanggang mawalan ng saysay ang lahat ng biro at asaran. Pero at the back of






