MasukAba at mukhang nagpapapansin na rin si Nayomi..
ChandlerHindi na ako nakabalik sa fifth floor matapos kong ihatid si Lily sa villa. Kahit alam kong kailangan kong kausapin si Mitch, wala akong choice kundi bumalik sa opisina dahil may naka-schedule na meeting na hindi ko pwedeng ipagpaliban.Ganun palagi—kahit gaano kagulo ang personal na sitwas
ChandlerTahimik kaming bumaba sa villa. Walang imikan dahil kasama pa namin si Clarissa sa elevator. Ayaw kong ipahiya si Lily sa harap ng empleyado ko. Hindi dahil concern ako, kung hindi dahil hindi ako ganong klase ng tao.I’m mad, yes.Naiinis akong umakyat siya sa taas para lang makita si Mitc
MitchHindi pa tuluyang nawawala ang tensyon sa loob ko kahit pilit kong ibinabalik ang focus ko sa screen. Patuloy ang boses ni Ryan sa pag-aanalyze ng replay, tuloy-tuloy ang pagturo niya ng mga mali namin, pero may bahagi ng isip ko na hindi na kasing linaw ng kanina. Ramdam ko pa rin ang presens
MitchPinipilit kong ituon ang atensyon ko sa screen habang nagpapatuloy ang replay ng scrim namin, kasabay ng tuloy-tuloy na paliwanag ni Ryan tungkol sa mga naging mali namin sa rotation. Isa-isa niyang tinuturo ang mga delay, ang maling positioning, at ang mga pagkakataong dapat ay mas maaga kami
LilyHindi agad natapos ang pag-iikot namin ni Clarissa sa lower floors. Isa-isa niyang ipinakita ang iba’t ibang bahagi ng HQ, maayos at detalyado ang bawat paliwanag, ngunit habang nakikinig ako, malinaw sa akin na hindi iyon ang pakay ko. Hindi ako nandito para humanga sa sistema o sa ganda ng lu
LilyHindi ako nagtagal sa loob ng villa.Kahit gaano pa ito katahimik at kaayos, ramdam ko na hindi ako mapapakali kung mananatili lang ako roon. Sa bawat minutong lumilipas, mas lalo lang bumibigat ang mga iniisip ko, at mas lalo kong nararamdaman na hindi pwedeng hanggang doon na lang ako. Nakaup
Gianna"Hey, okay ka lang?"Napapitlag ako sa tanong na 'yon ni Drew. Parang sinundot ang tahimik kong pag-iisip. Nakatingin siya sa akin, hindi lang basta tingin, kundi ‘yung tipong may mabigat na laman. Parang may gustong sabihin, pero nahihirapan siyang ibuka ang bibig niya. Kita ko ang guilt sa
Chancy“Tapos na kayong magkausap na mag-ama?” tila gulat na tanong ni Mommy nang makita niya kaming magkasunod ni Dad sa sala. Naupo agad ang aking ama sa tabi niya sa malaking sofa, at sa hindi maipaliwanag na dahilan ay bigla akong nakaramdam ng inggit. Sana pala ay dinala ko sina Gianna at JR. M
GiannaPagkagaling sa Wedding Bells ay balak na sana naming umuwi. Pagod na rin ako, at gusto ko nang mahiga kasama si Baby JR. Pero bigla na lang may naisip si Chancy.“Dumaan tayo sa restaurant, gusto kong kumain ng pasta... saka pizza na may maraming cheese,” sabi niya habang nakaakbay sa akin. “
ChancyMinsan pala, hindi kailangang sumigaw para maramdaman mong panalo ka. Hindi kailangang magpaliwanag nang paulit-ulit, hindi kailangang pilitin ang sarili mong ipaglaban kapag kusa kang pinili.Gising ako, pero pinipikit-pikit ko pa ang mga mata ko para lang maamoy ko ang buhok ni Gianna sa il







