Mag-log inHappy-happy na lang muna tayo... Marelax man lang si Estella before their wedding.
Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya nang makita ko ang expression niya. Halatang gusto niyang tapusin ang pang-aasar ni Kier bago pa ito lumala.“Okay, okay,” natatawang sagot ni Kier habang nakataas ang dalawang kamay na tila sumusuko. “Grabe ka naman.”Agad naming itinawa ni Kier ang eksena
Riz“Let’s eat,” maikling sabi ni Jared gamit ang kanyang pormal at malamig na boses.Wala nang ibang sinabi ang lalaki pagkatapos noon. Para bang sapat na ang dalawang salitang iyon upang magsimula ang tanghalian at sabay na ipaalala sa lahat na siya ang may kontrol sa hapag na ito.Nagsimula na ng
Maliban na lamang kay Kier.He was always the exception.He always tried to get along with me despite my condition and the gap between our families. Hindi niya ako kailanman tinignan na parang may kulang sa akin. Hindi rin niya ako kinaawaan matapos ang aking aksidente. He simply treated me like a n
JaredTahimik kong pinagmasdan ang mukha niya, pilit na binabasa ang bawat maliit na pagbabago sa kanyang ekspresyon. Kahit wala siyang sinasabi, halatang may gumugulo pa rin sa isip niya.Siguro ay iniisip pa rin niya ang bracelet na ’yon hanggang ngayon. Baka nga hindi man lang siya nakatulog sa g
“Raw?”Napangiti ako nang bahagya. “Yes. Raw.” Tumango ako nang dahan-dahan habang pinagmamasdan ang pagbabago ng kanyang ekspresyon. “Hindi ba at iyon naman ang pinalalabas ng mga bulung-bulungan?”Hindi niya ako sinagot nang diretso, ngunit ang tingin na ibinigay niya sa akin ay ’yung uri ng tingi
Jared“Naalala mo na ba ang gusto mong itanong?” untag ko sa kanya, bahagyang ikiniling ang ulo habang maingat kong pinag-aaralan ang bawat maliit na paggalaw ng kanyang mukha.Hindi ko alam kung bakit, pero mula nang mapansin kong nag-iiba ang ekspresyon ni Dr. Riz sa tuwing napupunta sa personal n
EstellaGabi na pero ang bigat pa rin ng dibdib ko. Gusto ko nang umuwi, gusto ko nang makalayo. Hindi para hintayin si Chansen na parang ako pa ’yung nagmakaawa sa presensya niya.Hayyy… bakit ba kahit anong gawin ko, bumabalik pa rin siya sa isip ko? Parang suntok sa buwan ang kalimutan siya ng ga
Chansen Hindi ko siya napilit na sabihin kung sino ‘yung lalaking ‘yon… pati na rin kung ano ba talaga ang ibig sabihin ng “sa dati” na binanggit niya. Lalo tuloy akong kinain ng kuryosidad. Naiintriga ako pero kasabay noon, may apoy ng inis na pilit kong pinapatay. Sa totoo lang, buong gabing ‘yo
Nagkatitigan kami pagkatapos. Walang gustong bumitaw. Ramdam ko ang dulo ng kanyang daliri na dumampi sa gilid ng aking labi, mabagal, halos may pagsuyong nakakasakit dahil sa kaalamang hindi ito ang dapat kong maramdaman ngayon mula sa kanya. Napapikit na sana ako, pero pinigilan ko. Hindi ako pw
Chansen “Wifey.” Medyo pabulong pero buo ang kumpiyansa kong tawag kay Estella. Natigil siya sa tangka niyang pagsubo ng pagkain, sabay angat ng tingin sa akin. Kita ko agad ang mabilis na pagsimangot niya, yung tipong ayaw niyang ipahalata pero obvious pa rin. At least, hindi siya nag-react nang







