ログインAba... Nagda-doubt na rin pala si Tristan...
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
Chanton Nanatili akong nakatingin kay Senator Deguia habang nakayuko siya, tila ba pasan-pasan ang bigat ng mundong siya mismo ang naglagay sa balikat niya. Sa postura pa lang niya, alam kong matagal nang umiikot sa isip ang desisyong ito. Sa tingin ko, ito na ang pinaka-desperado at pinaka-makatao
Parang may malamig na hangin na dumaan sa batok ko habang hinihintay ko ang unang tunog ng boses mula sa kabilang linya.“Hi, dear. Pasensya ka na ha, may sinabi kasi ang daddy mo,” bungad ng boses ng babae sa kabilang linya.Napakunot ang noo ko. Wait, what?Hindi ko inaasahan ‘yon. Hindi ko rin ag
HoneySiraulong Chanton ‘tong lalaking ‘to, swear.Nagbihis lang ako para sa simple dinner namin—promise, naka-dress pa ako na pang-chill lang, yung tipong pang-café date vibes—tapos bigla na lang matatagpuan kong pinapasok niya ang sasakyan sa isang magara at malaking bakuran.Nung una talaga, sobr
Sen. DeguiaTahimik akong nakaupo sa loob ng maliit kong opisina sa aming bahay, ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tik-tak ng wall clock sa likod ko. Nakapikit akong sandaling huminga nang malalim, pilit inaayos ang magulong isip ko, lahat umiikot sa isang pangalan.S







