MasukAba... Nagda-doubt na rin pala si Tristan...
ChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchNaging masigasig ang aming scrim at practice, pati na ang meeting with Sir Sol. Halos araw-araw na kaming naka-lock in mode—parang wala nang ibang mundo kundi draft, rotation, at objective control. Kahit pagod na ang katawan, push pa rin. Walang atrasan.Si Sir Chandler ay hindi ko na rin mada
“Alam mo namang hindi ko kayang magsinungaling para sa’yo habambuhay, ‘di ba?”Parang may buhol sa lalamunan ko.“Busy lang kasi…” mahina kong depensa. “Tapos sunod-sunod ‘yong scrims. Tapos may upcoming tournament pa. Tapos—”“Tapos umiiwas ka,” putol niya.Diretso. Walang paligoy-ligoy.Napakagat
MitchAnong nangyari?Pakiramdam ko ay biglang tumigil ang mundo nang haplusin niya ang pisngi ko. Ilang segundo lang ‘yon. Isang simpleng dampi ng palad.Pero bakit parang nag-glitch ang sistema ko?For a moment, hindi ko malaman ang gagawin ko. Hindi ako naka-react agad. Hindi ako naka-ngiti. Hind
MitchPagkatapos ng maikling break ay bumalik ulit kami sa practice room. Mas naging seryoso ang atmosphere kumpara kanina. Halos wala nang nagbibiro habang nagse-set up kami ng gamit. Kahit practice match lang, ramdam ko na gusto talagang magpakitang-gilas ng dalawang team. Slackers was one of the







