MasukDahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.“No.”“Liar.”“I'm a doctor. I don't curse at my patients.”“I'm not asking about your patients. I'm asking about me.”“Then my answer is still no.”“Sure.”Huminga ulit siya nang malalim.“Alright, Jared.”Napangiti ako.“That’s better.”“Don't push your lu
Jared“Sinisimulan ko nang ihanda ang lahat para sa surgery mo,” sabi ni Dr. Riz as soon as makapasok siya sa private suite ko.May hawak siyang tablet at ilang documents na nakasiksik sa isang folder, at sa seryosong ekspresyon ng mukha niya ay halatang hindi siya pumunta rito para makipag-small ta
“Lowkey?”“Yeah.” Bahagya siyang yumuko para makita ang pangalan sa hawak kong papel. “Ang akala ko special guests lang ng mga Antonio ang mag-asawang Lardizabal. Hindi ko alam na isang Lardizabal mismo ang asawa ni Ma’am Nina.”I leaned back against sa headboard ng hospital bed ko.“Neither did I.”
JaredAfter naming mag-usap ni Dr. Riz, tila may bigat na natanggal sa balikat ko.Hindi ko maipaliwanag kung bakit ganoon ang pakiramdam ko. Wala naman kaming napag-usapang madaling bagay. In fact, kung tutuusin, mas dumagdag pa ang komplikasyon sa buhay ko dahil sa napagdesisyunan namin. Pero pagk
Hindi rin ako.Ilang segundo kaming nagkatitigan hanggang sa mapansin kong bahagyang kumikilos ang mga mata niya, para bang may kung anong pilit niyang binabasa sa mukha ko.I tilted my head slightly.“Say it,” sabi ko.“What?” tanong niya.“Kung may gusto kang sabihin ay sabihin mo lang. Kung may t
Jared“Okay,” sabi ni Dr. Riz.Confident siyang nakaupo sa harap ko, diretso ang likod at relaxed ang mga balikat habang nakatingin sa akin na tila ba gusto niyang iparating na hindi siya natatakot sa akin. Wala akong nakikitang kahit anong pag-aalinlangan sa mga mata niya, at kung meron man, napaka
ChandlerTwo days later, nang dumating si Mitch sa HQ, ay wala namang naging problema. Surprisingly smooth ang lahat, parang walang bagong adjustment na kailangang gawin ang team. Maganda ang laro ng ArmyGamers during scrims—solid ang rotations, malinis ang comms, at hindi sablay ang decision-making
Honey“You can cry if you want to, baby…”Muli kong tinignan si Chanton. Sa mga mata niya, malinaw ang sincerity—walang awa na nakakababa, kundi yung uri ng pag-unawa na nagsasabing naiintindihan kita kahit hindi mo pa masabi lahat. May lungkot din doon, parang nasasaktan siya dahil nasasaktan ako.
Good.Pag-upo ko sa gaming chair, doon ko naramdaman ang panlalamig ng kamay ko.Shocks.Iba ang mga practice game namin sa gaming house. Online lang ‘yon at walang nakakakita sa akin. Kahit magkamali ako, screen lang ang witness.But now, it’s different.May crowd at nala-live broadcast pa. Pwedeng
ChandlerOn the way na ang ArmyGamers team sa eSport Arena na nasa loob mismo ng Sarina’s Hotel, sakay kami ng official RV van ng team. Black matte exterior, tinted windows, may logo ng ArmyGamers sa gilid na parang masyadong dramatic para sa isang “friendly game.”Friendly.Kung makapag-hype ang To







