MasukNapangiti ako, pero sa loob-loob ko, may kung anong kumikirot na excitement. Kung boss fight ‘to, gusto kong siguraduhin na hindi lang ako panalo, gusto kong maramdaman ni Mitch na siya ang pinili ko sa lahat ng laban. “Anong mangyayari sa Level 1?” tanong ko, medyo seryoso na ulit. Umupo si Ate G
Chandler Hindi ko akalaing darating ako sa puntong ganito, yung ako na mismo ang magpaplano kung paano ko iaalok ang buong buhay ko sa isang tao. Hindi ito simpleng “Will you marry me?” lang. Para sa akin, parang final match ito na walang reset button, walang rematch kapag pumalpak. Kaya habang w
Excited dahil matagal ko nang gustong makauwi, makita sina Mama at Papa pati na si Kuya at maramdaman ulit yung simpleng buhay na naiwan ko pansamantala. Pero may kakaibang bigat din sa dibdib ko, dahil sa unang pagkakataon matapos ang sunod-sunod na araw na magkasama kami ay iiwan ko si Chandler, k
MitchHindi pa rin doon nagtatapos ang lahat.Kahit tapos na ang season at kami ang nag-champion, alam naming may kasunod pa—at mas mabigat pa iyon kaysa sa mga dinaanan namin.Papalapit na ang Honorable World, at bago kami makarating doon, marami pa kaming kailangang pagdaanan. Hindi puwedeng magpa
Ibang laban na ‘to.Hindi na mechanics, hindi na rotations.Salita na.Pagpasok namin sa interview area, agad akong nasilaw sa ilaw. Nakapwesto ang camera sa harap, may ilang content creators sa gilid na nakaabang, at may grupo ng reporters na hawak ang kani-kanilang mic at notes. Sa gitna, nandoon
MitchHindi pa rin nagsi-sink in.Ilang beses ko nang sinubukang ipasok sa isip ko ang katotohanan, pero hanggang ngayon, parang lumulutang pa rin ako sa pagitan ng panaginip at realidad. Panalo kami. Hindi lang basta panalo—kundi panalo laban sa Generals, ang team na matagal nang itinuturing na hal
Halatang sabik siya, at hindi rin ako naiiba. Ramdam kong pareho kaming gutom. Ako ay hindi lang sa pisikal na presensya niya kundi pati na rin sa damdaming hindi ko maintindihan kung ano.Hinaplos ko ang kanyang pisngi, ang gaspang ng kanyang balbas ay kumiliti sa aking palad. Unti-unti kaming humi
Gianna“Ready to work?” nakangiting tanong ni Hailey. Siya agad ang nakita ko ng magbukas ako ng pinto ng aking unit. Nakaabang na pala ang loka na ilang araw ko ng iniiwasan.“Don’t jinx it, lukaret ka.” Inirapan ko siya ngunit tinawanan lang niya ako.Ngayon ang first day of work ko sa SRE at pasa
GiannaMaya-maya, bigla siyang nagsalita ulit, ngunit ngayon ay mas seryoso na ang kanyang tinig.“Gianna…”Napalingon ako sa kanya habang pilit kong pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko. “Oh?”“You’ll end up in my room eventually,” ani niya, sabay angat ng tingin sa akin. Wala na ang pamilya
Chancy“Pasensya ka na talaga, Chancy.”Napatingin ako kay Ate Noelle na halatang nahihiya. Hindi ko maiwasang mapangiti, kahit pa kitang-kita ko na halos hindi na siya kumportable sa laki ng tiyan niya. Nilapit ko ang sarili ko sa kanya at bahagyang tinapik ang kanyang balikat bilang tugon.“Ano ka







