MasukNapangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Hindi lang pala ako ang totoong nagmamahal sa kanya—kundi siya rin sa akin.Hindi iyon yung tipong basta lang nasabi sa init ng sandali o nadala lang ng nangyari sa amin. Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtingin niya, sa kung paano niya ako alagaan kahit sa maliliit na bagay, at sa kung gaano siya kasi
Chandler“Uy, anong nangyayari sa’yo?”Napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang boses ni Mitch—magaan, pero may halong pag-aalala. Pagtingin ko sa kanya, agad kong napansin kung gaano siya kalapit. Hawak niya ang kutsara, may laman na kanin at ulam, nakatapat mismo sa bibig ko habang titig na t
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
ChandenHindi ako nakaimik. Para akong kinapos ng hininga, pinagmamasdan siya habang ang puso ko ay bumibilis ang pintig, parang nagwawala sa loob ng dibdib ko. Minsan, may mga bagay na ayaw mong itanong dahil takot kang marinig ang sagot. Pero mas malakas ang pangambang bumabalot sa akin. Ang takot
Kahit na sinabi na niya na kakain na siya ay hindi pa rin ako naniwala kaya imbis na sa office ako dumiretso ay nagdesisyon na lang ako na umuwi na.Nagda-drive ako ng makakita ako ng fast food kaya dumaan na ako sa drive thru para ibili siya ng pagkain.Habang hinihintay ko ang aking order ay tinaw
NoelleSa buong panahon ng pagtatrabaho ko kay Chanden ay hindi ko pa nakita ang mukha niya ng ganon kaseryoso. Sa totoo lang ay wala talaga akong naiintindihan sa pinag-uusapan nila dahil ang isip ko ay lumilipad sa malayo.Sa Cebu.Nag-text na naman sa akin si Joy at nababahala ako sa kanyang sin
ChandenPagkatapos ng meeting, agad akong dumiretso sa hotel room namin ni Noelle. Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang takot at kabang bumabalot sa akin. Pagpasok ko sa kwarto, hindi ko agad mapanatag ang aking sarili. Nagpaikot-ikot lang ako sa living area, tila ba may kung anong hindi mapakali sa l







