تسجيل الدخولMukhang papalapit na ang araw ah...
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Saglit siyang natahimik.At sa simpleng distansya namin, ramdam ko kung paano unti-unting umiinit ang pagitan namin—yung tipong kahit nasa loob kami ng bahay nila, kahit ilang hakbang lang ang layo ng Mama niya… parang kami lang ang nasa eksena.Lalo kong napagtanto, habang nakaupo ako sa tabi niya
Hindi lang basta miss.Kundi yung pakiramdam na kahit ilang araw lang kaming magkalayo… siya pa rin ang uuwian ko.“Chandler,” bati ng mama ni Mitch sa akin pagkapasok ko pa lang sa loob, at kahit ilang beses ko na siyang nakausap, hindi ko pa rin maiwasan na bahagyang umayos ang tindig ko na parang
ChandlerAng lakas pa rin ng kaba ko habang papunta ako sa bahay nila Mitch, at hindi ko iyon maitatanggi kahit ilang beses ko pang pilitin ang sarili kong magmukhang composed. Habang hawak ko ang manibela, pakiramdam ko mas malinaw ko pang naririnig ang tibok ng puso ko kaysa sa ingay ng makina ng
Napangiti ako, pero sa loob-loob ko, may kung anong kumikirot na excitement. Kung boss fight ‘to, gusto kong siguraduhin na hindi lang ako panalo, gusto kong maramdaman ni Mitch na siya ang pinili ko sa lahat ng laban. “Anong mangyayari sa Level 1?” tanong ko, medyo seryoso na ulit. Umupo si Ate G
Chansen“So, you’re telling me na plinano ni Maui ang lahat ng ito ng mag-isa?” gulat kong tanong, habang hindi pa rin makapaniwala sa mga naririnig ko. Ramdam ko pa rin ang bigat ng mga salitang lumabas sa bibig ko. Kaharap ko ngayon sina Tristan at Kuya Lualhati, at parang ayaw pa ring mag-sync ng
Honey “I am living my own life now, bakit kailangan nyo pa akong pakialaman?” iritado kong tanong habang nakaupo sa sofa ng condo ko, hawak ang cellphone na parang gusto ko na lang ibato sa pader sa sobrang inis. Kakauwi ko lang mula sa isang exhausting shoot at ang gusto ko lang sana ay peace of m
EstellaNakaupo na kaming mga judges sa kani-kaniya naming pwesto, medyo mataas ang energy ng buong theatre. Ilang sandali lang, natapos na rin kaming ipakilala ng host na si Chris. As usual, charismatic siya, yung tipong kahit simpleng pagbanggit ng pangalan mo ay parang epic announcement. Napangit
“Grabe kayo! Sige na nga!” sabi ni Tristan sabay tawa, pero bago siya lumabas ay nilapit niya ang mukha niya sa akin. “Text mo ko, little sis, kapag kailangan mo, ha?” “Sige.” Naglakad na siya papunta sa pintuan ng tawagin siya ulit ni Chansen kaya lumingon ito. "Please say my regards to your brot







