LOGINPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
ChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
ChansenNagsimula nang mag-ikot ang pamilya Palanca. Isa-isa nilang nilalapitan ang bawat mesa, may kasamang formal smile at practiced greetings habang ipinapakilala ang kanilang bunsong anak.Kung titingnan, parang mas matanda pa si Maui kay Tristan. Siguro ay dahil sa hirap na pinagdaanan niya, ki
Sinabayan ko pa ng biro, pero kahit ako, nararamdaman kong hindi lang simpleng biro ‘yon. Nasa tono ng boses ko ang pasasalamat at ang unspoken “thank you for staying.” Umiling siya pero natawa, ‘yung tawang may halong pagod at lambing. “Hindi lang Mr. Protective Husband,” sabi niya sabay haplos sa
Estella “So, next week na ang big day. Anong pakiramdam, soon-to-be Mrs. Lardizabal?” tanong ni June habang umiikot-ikot sa swivel chair, parang batang nilamon ng kape at excitement. Napairap ako pero hindi ko napigilang mapangiti. “Tinatanong pa ba ‘yan? Eh ‘di super excited!” singit ni Vivian, s
Estella “So, napagdesisyunan niyo na every Tuesday and Thursday ka na lang muna papasok dito, ha? Dahil sa pagbubuntis mo?” Nakangiti akong tumango habang nakatingin kay June na obvious na pilit pinipigilan ang excitement sa mukha niya. Umikot agad ang mga mata nila ni Vivian bago sabay din silan







