ВойтиMitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
HoneyNatahimik ako. Hindi ko alam kung anong sasabihin pero nanatili akong nakatingin sa kanya, trying to decode kung seryoso ba siya o trip-trip lang ulit.Hanggang sa bigla kong naalala ang pinakaimportanteng tanong.“Ano nga ba ang ginagawa mo dito?” salubong ang kilay kong tanong sabay halukipk
Chanton Nagpunta kami sa ikalawang palapag ng building na may maluwag na lobby at ilang silid na mukhang pang-seryosong meeting. Ang mga dingding ay may bahaging frosted glass kaya halata mong may tao sa loob, pero hindi mo maaaninag kung sino, very discreet, very professional. Parang bawat sulok n
Honey"What?!" bulalas ko, halos pumutok ang tenga ko sa sarili kong boses. “Excuse me? You seriously think you can just boss me around?”Napahalakhak siya nang mahina, pero wala ni katiting na biro sa mga mata niya. Mas lalo lang niyang sinindihan ang apoy ng inis ko.“This isn’t a suggestion, Ma’a
Lumingon siya sa amin, at ako naman, tahimik lang na nakatingin kay Nayomi.“Sa tingin mo ba,” patuloy ni Miss Monalisa, “isasapalaran nila ang career nila para lang sa’yo?”Tahimik ang lahat.“At anong ibig n’yong sabihin d’yan?” singhal ni Mr. Salvador, pero ngayon ay may halong kaba na sa boses n
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






