LOGINPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Honey I tried to calm myself down, pero hindi ko ma-deny sa sarili ko, I was really scared. As in yung tipong nanginginig pa rin yung tuhod ko kahit ilang minuto na ang lumipas. Honestly, hindi ko alam kung ano na ang nangyari sa akin kung hindi ako nahila ni Chanton. One second I was frozen, the n
ChantonHindi talaga ako mahilig sa chichirya, pero for her? Okay lang. Wala na akong pake kung magka-sore throat pa ako after. Ang mahalaga, hindi niya maramdaman na mag-isa siya sa bigat na dala niya.Naglakad siya papunta sa sofa, mabagal at parang lutang. Sinundan ko siya agad, halos sakto pa pa
HoneyNagkasundo kami ni Chanton na umalis sa susunod na linggo. Sabi niya, wala na raw akong dapat i-stress at siya na ang bahala sa lahat. Flights, bookings, kahit itinerary. Ang kailangan ko na lang daw gawin ay tapusin ang lahat ng pending ko para walang hassle pag-alis namin.At to be fair, tam
Chanton“So,” panimula ni Kuya habang inaayos ang pagkakaupo niya sa tapat ko, sabay sandig sa sandalan ng upuan, “tell me about her.”Agad akong napatigil. Kumunot ang noo ko, hindi dahil naguguluhan ako, kundi dahil alam kong hindi ito basta tanong lang. Alam kong kapag nagsimula na siya, hindi na







