MasukMagulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
Honey“We need to stop. Kung hindi, baka hindi ko na rin mapigilan ang sarili ko, baby.” Siya mismo ang kusang tumigil, pero hindi niya ako binitawan. Nanatili akong nakakandong sa kanya, paharap, parang pareho kaming ayaw pang bumitaw kahit malinaw na kailangan na.“You started it,” sabi ko, bahagy
Siya naman, kahit busy sa pakikinig at pakikipag-usap sa mga kaibigan niya, hindi rin ako kinakalimutan. Paminsan-minsan, tatapunan niya ako ng tingin—mabilis lang, parang siguradong nandoon pa rin ako. Parang sinasabi niyang, “I see you.”At sapat na ’yon.Sapat na ’yon para mapangiti ako mag-isa.
“Hindi na kita kailangang bolahin,” sagot niya agad, parang pinag-isipan na niya ‘yon matagal na.“And why not?” tanong ko ulit, kahit alam kong may susunod siyang sasabihin na ikakabigat ng dibdib ko, in a good way.“Hindi na bagay sa edad mo,” walang gatol niyang sagot, sabay tawa.“Ganon?” sagot
“Baby,” sabi ko, mababa ang boses, “you need to stay calm. Kasi kung anong nangyari sa hotel… pwedeng yun ang simula ng lahat.” “What happened to Jacob?” tanong niya agad. Tahimik muna siya kanina na parang nagpo-process ng lahat. Pero ngayon, halata sa boses niya yung shift. From confusion… to con







