LOGINPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
Humugot ako ng malalim na buntong-hininga bago pinatuyo ang kamay ko gamit ang tissue. Tinitigan ko pa sandali ang sarili ko sa salamin.Mukha pa naman akong composed.Sana.Pagkatapos no’n ay saka ko binuksan ang pinto.Agad bumungad si Chandler na nakatayo mismo sa harap nito. Nakasandal siya sa d
MitchNakakairita ang pagdating ng babaeng ‘yon.As in sobra.At oo, aminado ako—nagseselos ako.Malay ko ba kung bakit kailangan ko pang i-deny sa sarili ko eh kitang-kita naman siguro sa mukha ko kanina pa. Imagine mo ba naman, kakadating lang ng babae tapos bigla na lang tatalon payakap kay Chand
“True,” dagdag ni Ate Jewel. “Para maiba naman ang surrounding mo.”Napalingon si Mitch sa kanila saka ngumiti.Polite smile na naman.“Thank you. Siguro nga minsan ay dalawin ko sila,” nakangiting tugon ni Mitch.Pero bilang boyfriend niya, kitang-kita ko iyong pilit.At mas lalo akong hindi mapaka
ChandlerHindi ko alam kung bakit biglang naging uncomfortable ang pakiramdam ko matapos banggitin ni Chanton ang pangalan ni Venice.Siguro dahil kilala ko si Mitch.Hindi siya iyong tipo ng babae na dramatic agad o selosang magwawala nang walang dahilan. Pero matalino siya. Observant. At higit sa
Pagdating namin sa unit ni Chanton, nadatnan namin si Mitch sa sala. Nakaupo siya sa malaking gray sofa habang kausap si Honey na may hawak namang feeding bottle para sa baby nila. Relaxed lang ang atmosphere, may mahina pang tugtog ng OPM sa background. Pero sa totoo lang, kahit anong aesthetic pa
Chandler “Ano nga pala ang sabi ni Chancy tungkol doon sa issue ng isa sa mga player mo?” tanong ni Chanton na mas seryoso na. “At ano na rin ang plano mo kay Lily?” Tahimik akong napasandal habang nakatingin sa kanya bago nagsalita. “Of course,” malamig kong sagot, “she can’t get away sa ginawa
Yung guilt — unti-unti nang nawala.Pero ang pag-aalala… nandoon pa rin, kahit paano.Kasi hindi ko kayang kontrolin ang mundo. Hindi ko kayang pigilan ang sasabihin ng mga tao o hadlangan ang mga balita, tsismis, o opinyon ng mga taong hindi naman talaga ako kilala.Ang kaya ko lang… ay maging toto
HoneyTinignan ko nang mabuti si Chanton, tipong iniisa-isa ko ang bawat emotion sa mukha niya—yung konting pag-aalala sa noo niya, yung paninigas ng panga niya, at yung determinasyon sa mga mata niya. Huminga ako nang malalim bago tumango bilang pagsang-ayon.Tama siya. I needed to trust him. Kung
Unknown POV“Inutil!” galit kong sigaw, halos pumutok ang ugat sa sentido ko. Ramdam ko ang pag-init ng ulo ko, yung klase ng galit na parang may kumukulong bakal sa loob ng bungo ko. Sa dami ng kapalpakan ng mga tauhan ko, lalo na ng lalaking kaharap ko ngayon, pakiramdam ko ay sasabog ako anumang
ChantonHindi ko na alam kung paano ko iko-compose ang sarili ko. Seeing how broken Honey is right now, parang gusto ko talagang pilipitin ang leeg ni Jacob hanggang sa magsisi siya kung bakit siya huminga sa mundo.Actually, nakita ko na siya bago pa siya makita nila Honey. Kanina pa ako nag-aalala







