LOGINSa huli, iisa lang naman ang taong gusto kong makasama kapag natapos ang mahabang araw ko.At ang taong iyon ay si Mitch.Dahil sa pag-uusap naming ito, may isang bagay akong tuluyang naunawaan.May nararamdaman si Venice para sa akin.At hindi iyon simpleng pagkagusto na madaling mawawala kapag lum
ChandlerPatapos na sana ang araw ko nang biglang bumukas ang pinto ng opisina ko nang walang kahit anong paunang abiso.Hindi na ako nag-angat agad ng tingin mula sa dokumentong binabasa ko. Akala ko ay si Sol lang iyon na may panibagong kontratang kailangang pirmahan o kaya naman ay may update tun
ChandlerTanghalian na nang matapos ang meeting namin ni Sol kaya nagpadeliver na lang ako ng pagkain para sa amin ni Mitch. Dahil pareho kaming magiging abala sa hapon, sinulit na namin ang natitirang oras na pwede kaming magkasama.Sa seventh floor kami kumain habang nagkukwentuhan tungkol sa kung
Pagkatapos noon, wala na akong balak maghintay pa.I wanted to marry her as soon as possible.Ang sumunod na mga sandali ay ginugol namin ni Sol sa pag-uusap tungkol sa mga detalye ng pagha-hire para sa bagong team manager ng ArmyGamers Honorable. Hindi rin biro ang responsibilidad na iiwan niya dah
Chandler“Kamusta na ang Papa ni Mitch?”Iyon agad ang unang tanong ni Sol nang makapasok siya sa opisina ko. Nakaupo pa lamang siya sa upuan sa tapat ng mesa ko ngunit halata na agad ang pag-aalala sa mukha niya. Hindi na ako nagtaka. Simula pa noong ma-admit sa hospital ang ama ni Mitch ay isa siy
“Then we can get married as soon as possible!” mabilis kong tugon.Ngunit bigla akong natigilan.Hindi pa nga pala ako nagpo-propose!Isang malakas na tawa ang biglang umalingawngaw sa buong silid.Kumunot ang noo ko kasunod ang panlalaki ng aking mga mata ng bigla na lang siyang umupo sa ibabaw ko.
Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko maintindihan kung paano mo nagagawa ‘yan.”Ngumiti siya ng kaunti. “Hindi rin ako sigurado kung paano. Alam ko lang… ayoko nang tumakbo.”Tinawag ang pangalan niya.Tumayo siya agad. Ako rin.Habang naglalakad kami sa pasilyong malamig at kulay abo, ramdam ko ang t
MitchPangatlong araw ng paghihintay. Araw-araw akong nagpupunta sa mga social media account at site ng ArmyGamers Team para tignan ang resulta. At ngayon, heto at nanlalaki ang aking mga mata.The selection has been completed and we are happy to announce and welcome to the team, @IamYellow4 as the
Honey“Chanton, okay ka lang ba?” tanong ko habang pinagmamasdan siya. Ilang beses ko na kasing napapansin, madalas parang wala siya sa sarili. Tahimik, tapos tutok na tutok sa cellphone niya, kagaya na lang ngayon.“Yes, baby…” mabilis niyang sagot.Natigilan ako sandali. Maagap naman siya sumagot,
Honey Nasa isang coffee shop kami kasama ang mga kaibigan ko, yung klase ng lugar na maingay pero comforting, amoy kape at halong tawanan. Sila mismo ang nagyaya na lumabas kami dahil, ayon sa kanila, “Baka inaamag ka na kakadikit kay Chanton.” Syempre alam na nila ang tungkol sa amin, hindi na ta







