MasukUy, hindi pa umuwi?
“Good morning, hija,” masayang bati ni Lolo sabay tayong dahan-dahan mula sa kanyang mamahaling leather sofa nang tuluyan kaming makalapit.Bahagya akong napatingin sa kanya.Rarely did I see that genuine smile on his face.At ngayong araw, malinaw na malinaw kung bakit.Natuon agad ang atensyon niy
JaredPagkaparada ng sasakyan sa tapat mismo ng grand entrance ng mansyon ni Lolo, agad kong napansin kung gaano kalaki at katahimikan ang lugar kumpara sa magulong sentro ng lungsod.Napakalawak ng driveway na napalilibutan ng maayos na landscape, habang ang mismong mansion ay tila isang lumang Eur
Agad na nahagip ng aking mga mata ang pigura ni Dr. Riz na tahimik na naghihintay sa tabing-daan habang inililibot ang tingin sa paligid.At sa unang pagkakataong nakita ko siya ngayong umaga, kusang huminto ang paggalaw ng kamay ko sa ibabaw ng aking tuhod.She was wearing a plain white dress na ha
Jared“Ready na ba?” tanong ko kay Jacob habang bahagya kong inaayos ang kwelyo ng suot kong polo. Ilang beses ko pa itong hinaplos gamit ang mga daliri ko, kahit maayos naman na iyon kanina pa. Hindi ko lang talaga mapigilan ang sarili kong maging mas particular ngayong araw.Bihis na bihis na ako
Hindi sapat ang makalakad muli.Kailangan din nitong mabuhay nang malaya.Kailangan nitong malaman ang katotohanan.At kailangan nitong siguraduhing hindi na mauulit ang mga nangyari noon.“Don't be sad for me,” banayad na urot ni Jared nang mapansin ang pagbaba ng mood ng dalaga.“I’m not!”Mabilis
At noong una niya iyong ipinaliwanag kay Riz, napakatindi ng pagkakatitig nito sa kanya.Doktor ka rin naman.Iyon ang naging pangunahing katuwiran ni Jared.Kabisado raw niya ang buong anatomiya ng katawan at alam na alam niya ang ginagawa niya. Kaya hindi na niya kailangan ng ibang taong maaaring
Estella “Come on, girl. Gusto ko talagang subukan ‘yung kainan na ‘yon eh,” pilit ni June habang nakakunot ang noo pero may ngiting parang batang nagmamakaawa. Nagkatinginan kami ni Vivian. Pareho kaming napailing. Kapag tungkol na sa pagkain, hindi talaga matitinag ‘tong si June, lalo na ngayong
Palagi siyang nakangiti sa akin, ‘yung tipong ngiting nakakahawa at nakakapawi ng pagod. Pero alam ko rin kung kailan nagbabago ‘yon. Kapag nag-aalala na siya, kapag may takot na sa mga mata niya. At kadalasan, ako pa rin ang dahilan. Minsan naiisip ko, baka nga sobrang mahal na niya ako. Mas higit
Estella Halos sumabog na ang cellphone ko sa kakavibrate. Paulit-ulit na tumatawag sina June at Vivian, obvious na sabay silang panic mode. “Estella! Pick up, please! Tambak na ang emails! Hindi namin kayang sabayan lahat!” “Girl, AMS is on fire! Lahat gusto ng statement mo!” Ang mga text nila s
Estella Concerned sa akin ang mga in-laws ko. Nagsitawagan sila isa-isa, nangangamusta, at halos pare-pareho ang sinasabi—na ‘wag ko raw pansinin ang mga post ni Maui. “Estella, please, huwag mo na lang pansinin ‘yung mga pinopost niya, ha? She's Chansen past, okay,” sabi pa ni Mommy sa kabilang l







