LOGINAlam na kaya ni Maximus kung nasaan si Honey?
Pabiro ko siyang inirapan.“Cecilio, manahimik ka.”“Uy, compliment ’yon.”“Questionable compliment.”Tumawa si James at saka sumandal sa upuan niya.“Maganda, sexy, matangkad, comrade pa ni Boss…” sabay dramatic niyang tingin sa akin. “Are you sure okay ka lang na magkasama sila?”“Hoy, James!” aga
“Talaga lang?”“Medyo.”“Medyo?”“Okay fine,” sabi ko habang tumatawa. “Very.”“Noted,” sagot niya na may obvious na amusement sa boses.Then before I could say anything else ay kinabig niya ako palapit.Napasinghap ako nang bahagya sa biglaang paghila niya.Mainit ang yakap niya.Secure.Familiar.
MitchAlam ko na naiipit si Chandler sa sitwasyon.At ayaw kong mahirapan siya.Hindi ko naman ugaling gawing komplikado ang mga bagay lalo na kung malinaw naman sa akin ang totoo.Kaya bago pa tuluyang lumaki ang awkwardness sa room, pinili kong huminga nang malalim at ayusin ang sarili ko.Mas gus
Sa ibang pagkakataon, hindi sana magiging issue ang simpleng request ni Venice. Ngunit ngayong nasa iisang silid kami ni Mitch, habang sariwa pa ang tensyon na ilang minuto nang umiikot sa hangin, biglang naging komplikado ang isang bagay na dapat sana ay diretso lang.Napansin kong bahagyang natigi
ChandlerNatigilan ako at napatingin kay Mitch, ngunit nanatiling nakatutok ang mga mata niya sa monitor.Hindi siya lumingon.Hindi rin siya nagsalita.Tahimik lang siyang nakaupo sa harap ng setup niya habang gumagalaw ang cursor sa screen, ngunit sa dami ng oras na nakasama ko siya, natutunan ko
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
Naiwan kami ni Jacob sa loob ng silid, nababalutan ng mabigat na katahimikan. Ramdam ko ang tensyon sa hangin. aAng kaba niya, ang paghihintay, ang takot sa susunod kong sasabihin.Sumandal ako sa mesa at nanatiling nakatitig kay Jacob, pinagmamasdan ang bawat maliit na galaw niya habang umiikot sa
ChantonI carried her again back into her room, carefully, kahit sobrang bigat na din ng dibdib ko sa galit. Ramdam ko ang paninigas ng panga ko dahil hindi ko namamalayang nagtatagis na pala ang bagang ko. I hated seeing her like this—pained, lutang, at pilit na kinakalma ang sarili.Habang inaayos
ChantonNakaupo na kami sa stool ng biglang maglakbay na naman ang isip ko. Wala pa akong babaeng seryosong naisip kailanman. Ever. Sa mundo ko, work always comes first. Para sa akin, mas gusto ko ang pakiramdam ng thrill at adrenaline rush na hatid ng trabaho ko. Yung constant danger, yung edge ng
Tumango ako nang dahan-dahan. Alam niya talaga ang schedule ko, hiningi niya kasi iyon noong simula pa lang, para raw maayos niya oras niya kapag kailangan niya akong bantayan o samahan. “Mamaya-maya pa naman ’yon,” tugon ko, medyo small voice pa.“Go and prepare. Ako na ang bahala dito.”Para bang







